Even lekker bijkomen van weer een nieuwe start van het schooljaar. Ook dit jaar hebben we er weer voor gekozen om lekker met ons gezin in een hutje op de hei te gaan zitten, of zoals de kids het noemen, een Bollo-huisje. Vernoemd naar de mascotte die op het park de kids entertaint. Dat Bollo vervolgens nergens te bekennen was in het hele huisje, was voor Rosie-Lynn even een zware domper na aankomst. Ze bleef maar rondlopen en Bollo roepen; ‘waar Bollo nou?’ Dat het hele huisje in eerste instantie nergens te bekennen was in het pikkedonker, hadden ze even niet meegekregen. Beide meisjes lagen namelijk diep in dromenland achterin de auto, terwijl wij na drie rondjes rijden over het park eindelijk ergens een bosweggetje vonden naar ons huisje. Blijkbaar was het huisje dat ik had uitgekozen vanwege de ligging naast een speeltuintje, ook meteen het meest verstopte huisje van het park met een soort sluiproute tussen de bosjes erheen. Blij dat we het eindelijk gevonden hadden, bleek de volgende uitdaging om het huisje binnen te komen… De digitale sleutel die via de app op je telefoon te activeren is, werkte namelijk niet… Ik ben daar ook zo slecht in, sta voor mijn gevoel altijd zeker twee minuten te klooien met mijn telefoon boven het pinapparaat in de supermarkt tot ik heb afgerekend… Op zulke momenten voel ik mij echt een oud wijf die moet meegaan met de tijd 😝 terwijl ik me afvraag wat er mis is met een ouderwetse sleutel… Dus stonden we daar, met godzijdank twee slapende kids in de auto, ergens in het park verscholen tussen de bosjes, voor een dichte deur. Toen de telefoon ook niet werd opgenomen (de receptie was natuurlijk allang dicht, en het noodnummer bleek een antwoordapparaat) zat er niks anders op dan maar zelf op zoek gaan naar personeel dat ons kon helpen. Lang leve een fysieke sleutel, of druppel in dit geval. Eenmaal in het huisje bleek, naast de afwezigheid van Bollo, ook voor ons een domper want de bedden waren niet opgemaakt. Dit had ik in de ochtend nog afgesproken omdat ik wist dat we pas laat in de avond zouden aankomen, wel zo fijn om de kids dan meteen in hun bedjes te kunnen leggen.. Dus met twee lichtelijk geïrriteerde kids om ons heen (ze waren uit hun slaap gehaald én Bollo was nergens te bekennen), moesten ook nog even alle bedden worden opgemaakt. Nou, onze vakantie kon beginnen! De receptie heeft de volgende dag onze ontvangst goedgemaakt en iedere dag wordt Bollo’s huisje even begroet zodat Rosie-Lynn ook aan haar trekken komt. Gelukkig is Bollo veelvuldig te vinden op het park, dus die kan inmiddels haar lol wel op. Zo zijn we al een aantal dagen zoet met een Bollo speurtocht, we hebben al 15 van de 20 Bollo posters gevonden. Lilly-Sofie neemt dat soort activiteiten uiterst serieus, waarbij het ook wel helpt dat de mevrouw van de receptie aangaf dat ze een verrassing krijgt als ze alle Bollo’s gevonden heeft 😅. Verder zijn we redelijk actief, je kan nou eenmaal niet de hele dag binnen zitten met twee kids van 5jr en bijna 2jr. Zwemmen, Bollo zoeken, knutselen, lampionnen maken, wandelen in het donker met de lampionnen optocht, kinder disco, we zijn er maar druk mee. Ook een dagje Julianatoren kon natuurlijk niet uitblijven. Dat de jongste daar vervolgens een dag van de leg van is (lees moe en sjagrijnig en een nogal kort lontje om vanalles), mag de pret niet drukken. Omdat het ook onze vakantie is proberen we ook wat dingen te doen die wij zelf leuk vinden, zoals gezellig samen gourmetten. Alle ouders van twee jonge kinderen snappen wat voor utopische uitdaging het is om gezellig samen te tafelen… We zijn pas halverwege en er staan nog wat wensen op onze to do list en die van de kinderen, zoals minigolfen en bowlen en uit eten in het restaurant. Vrijdag keren we dan weer huiswaarts om zaterdag thuis de verjaardag van de jongste te vieren. Even lekker bijkomen, ja dat doen we dan wel ergens volgende week, als we weer lekker gaan werken 😝
MommyLifeAmsterdam 