Verlof #2, dag 22. 40 weeks and counting…

Om het heuglijke feit te vieren dat ons tweede prinsesje nu al 40 weken in mijn buik huist, en nog altijd geen aanstalten maakt om eruit te komen (😥), zijn we vandaag op pad gegaan naar Amstelveen. Daar hebben we genoten van een heerlijke lunch (serieus, die twee kroketten met brood smaakten hemels!) en ons meisje heeft genoten van haar tosti. Ze is bepaald geen vegetariër want juist de ham werd van het laatste korstje brood geplukt en opgegeten. Wij genoten op onze beurt weer van haar legendarische uitspraken. Wat een ontzettende wijsneus is ze toch. Zo vertelde haar vader dat we even naar de Etos moesten om vitamientjes te kopen. Een half uurtje later lopen we de Etos binnen en horen we haar vanuit de buggy roepen ‘ZIJN WE NU IN DE ETOS MAMA?’ 🙈🙈🙈 Zo goed als ze inmiddels praat, zo legt ze niet zomaar met iedereen makkelijk contact. Zo waren we vandaag even in een idioot dure kinderkledingzaak, waar de verkoopster heel overdreven haar ging begroeten. Nou dan duikt ze dus meteen weg, hoe goed bedoeld ook van de verkoopster. Wijs als ze is, wilde ze nog wel even van zich laten horen, daar koos ze het volgende moment voor; toen we weer naar buiten liepen (met die prijzen hadden we het gauw gezien), riep ze de verkoopster na; ‘WE HEBBEN HET GEZIEN!’ 🙈🙈🙈 Ze lijkt echt een voelspriet te hebben voor authentieke communicatie, zodra iemand wat overdreven aandacht gaat vragen bij haar dan haakt ze af. Andersom kan ze hele verhalen afsteken bij een onbekend persoon die haar niet overlaadt met overdreven uitlatingen. Dan voelt ze zich vrij, dat is mooi om te zien. Na de lunch en het bezoek aan de winkeltjes kon ze zich dan eindelijk uitleven in de speeltuin. Vriendlief bleef even bij haar zodat ik nog een paar sloffen kon scoren, zo werd het ook nog een nuttig uitje. Ze had de grootste lol in het kleine speeltuintje, tot ze er letterlijk bij neerviel (ze struikelde). Ontroostbaar was ze, de schrik en vermoeidheid speelden ook een rol maar oh mama het doet ook pijn!! Het is het kleinste schaafwondje dat ik ooit heb gezien maar een aantal uren later toen we weer thuis waren moest de knie toch echt behandeld worden met een pleister.. Het is een echt prinsesje! Eenmaal thuis ben ik op de bank ingestort, vandaag heb ik in elk geval weer genoeg beweging gehad! Als dat niet leidt tot enige ontsluiting of verdere indaling weet ik het ook niet meer… De verse ananas is inmiddels ook in huis gehaald, dat wordt morgen het volgende experiment. I keep you posted!

Zoek de schaafwond…
Au mama ik ben zo zielig!!
Nieuwe sloffen!

Verlof #2, dag 21. Kleine meltdown, traktatie Grote Zus.

Dag 21, dus al drie weken thuis aan het wachten! Inmiddels is me wel duidelijk dat mijn lichaam voor de komende maanden/jaren weer in dienst staat van een nieuw wezen, dat zo mogelijk nog koppiger is dan haar grote zus. Zo laat ze zich al negen maanden nauwelijks zien, door met haar rug naar voren te draaien zodat de echo een mooie ruggengraat kon tonen. En nu houdt ze me voor de gek door soms te doen alsof ze eruit wil (vorige week met zogenaamde voorweeën nog in het ziekenhuis geweest, vandaag hele dag kramp en harde buik gevoeld) en dan weer lekker te bewegen zoals vanavond, mijn buik was helemaal weer ontspannen. Vandaag kon ik me nauwelijks voortbewegen dus ben ik na veel slapen maar aan de traktatie Grote Zus voor de kinderopvang van Lilly-Sofie begonnen. Het voelt als vloeken in de kerk om op te schrijven ‘naam baby’ is geboren!’, terwijl ze toch echt nog in de buik zit, maar goed dan had ik wat te doen. En wie weet brengt het juist de boodschap over dat het nu toch wel tijd wordt! Voor mij en vriendlief wordt ons geduld nu toch aardig op de proef gesteld en dat leidde vanochtend even tot een kleine meltdown. Het is gewoon ook een ongemakkelijke situatie als je allebei maar thuis zit te wachten tot er iets gebeurt en je weet niet waar je aan toe bent. Het voelde wel even prettig om dat uit te kunnen spreken en te mogen voelen. Daarna had ik ook behoefte aan weer even te kunnen lachen, en moest ik ineens denken aan Jochem Myjer met zijn sketch op een vliegveld in Bonaire. Heerlijk om even gewoon afleiding te hebben en samen te lachen. Ook ‘planden’ we voorzichtig een uitje voor morgen, niks bijzonders want ik kan niet veel nu natuurlijk, maar het lijkt me toch fijn om er even met z’n allen echt tussenuit te zijn. Lilly-Sofie zou het liefst morgen met haar zusje in de Efteling zitten, dat zal nog even niet gaan… Ze is gelukkig al een heel stuk opgeknapt, nu krijgt vriendlief alleen een hese stem… Ik hoop dat het mij nog bespaard blijft om verkouden te worden want ik wil er eerst nog een baby uit kunnen poepen zonder gezeik met een mondkapje ofzo! Verder is er een bestelling onderweg van de webshop van Maxime Meiland, dat gaat natuurlijk helemaal de verkeerde kant op nu ik zoveel tijd heb!! Mensen het mag echt niet te lang meer duren nu, zo slecht voor mijn portemonnee dit!!

Traktatie Grote Zus!
‘Ik ben ook de incheck-meneer!’

Verlof #2, dag 20. Broertje dood aan de bank vandaag.

Morgen toch maar eens een verse ananas kopen… Ze maakt nog altijd geen aanstalten om naar buiten te komen. Lilly-Sofie heeft de hele nacht gelukkig heerlijk als een roosje doorgeslapen, en was alweer iets opgeknapt vandaag. Ik vond haar nog wel wat koortsig af en toe, dus we hebben haar vandaag lekker thuis laten spelen de hele dag. In de middag stuurde ik vriendlief met mijn moeder samen op pad voor een schoenenkast voor in ons halletje, terwijl ons meisje haar siësta op de bank hield. Hoewel ik in mijn situatie nu eigenlijk alleen nog kan delegeren, kon ik het toch niet laten om zelf ook de handen uit de mouwen te steken en de was onder mijn hoede te nemen. Ik had vandaag echt even een broertje dood aan ‘op de bank zitten’. Zodra vriendlief en mijn moeder met kast thuiskwamen, greep ik dan ook mijn kans om ook even naar buiten te kunnen. Nu we zoveel tijd over hebben zijn we lekker aan het opruimen thuis, we hebben nog een gigantische speelgoedauto staan die we willen doneren aan de buurtspeeltuin. Dus dat werd mijn doel; een wandeling naar de buurtspeeltuin om even te kijken hoe ik met de beheerders van die speeltuin in contact kan komen. Dat is een wandeling van normaliter zo’n 5-10 minuutjes. Nu kwam ik onderweg nog een buurman tegen waar ik even mee in gesprek raakte, en ben ik na de buurtspeeltuin ook nog even doorgelopen (weer zo’n 5-10 minuutjes loopafstand normaliter) naar de supermarkt om wat te eten te halen voor vanavond. Een uur later was ik thuis. Het lopen is echt een onderneming maar het verbaasde me dat ik, nadat ik thuiskwam, niet instortte op de bank. Dat viel me nog reuze mee! Wie weet heb ik morgen weer nodig om bij te komen van deze wandeling, in elk geval heeft het niet geresulteerd in gebroken vliezen of gerommel of beginnende weeën. Dus morgen gooi ik het over een andere boeg en laat ik vriendlief een verse ananas in huis halen! Dat delegeren bevalt me wel, daar kan ik nu natuurlijk nog even van profiteren…

Picknicken in de tent met de poppen!
Lekker opgeruimd halletje met schoenenkast, en een glimp van de speelgoedauto.

Verlof #2, dag 19. Wat een gewicht..

Vandaag mocht ik me weer even melden in het OLVG. Na de spugende peuter gisteravond volgde een enorm onrustige nacht, ze vond maar niet haar rust en vroeg ieder half uur weer om wat water. Uiteindelijk toch nog tot 7.30u in bed kunnen blijven liggen, dat dan weer wel. Maar her was wel duidelijk dat ons meisje echt wel een griepje te pakken heeft. Ze wilde persé haar prinsessenjurk aan vandaag, zo sliep ons prinsesje vanmiddag heerlijk een paar uur op de bank met de film Frozen op de achtergrond. Zelf vond ik vandaag een beproeving ten opzichte van gisteren. Waar we gisteren nog naar de Haarlemmerdijk zijn gelopen om de nieuwe kinderwagen te gaan aanschaffen, kon ik vandaag met veel moeite door het huis bewegen. Dus kwam het wel mooi uit om me te schikken op de bank naast ons zieke peutertje, die heerlijk en dankbaar tegen mama aan kroop. In de middag kwam moeders weer langs, zodat we ons nog even konden melden in het OLVG. Omdat Lilly-Sofie al zoveel meekrijgt en helemaal in haar hoofd heeft dat een bezoekje aan het ziekenhuis nu betekent dat haar zusje komt, zeiden we nu maar niet tegen haar waar we heen gingen. Ze vond het wel gek dat ze niet mee kon maar gelukkig was het toch ook wel gezellig met oma dus deed ze er niet moeilijk over. De controle verliep weer uiterst soepel, kindje ligt al goed ingedaald met het hoofdje en liet weer een mooie ruggengraat zien (de hele zwangerschap lang ligt ze al met haar rug naar voren dus speelt al negen maanden verstoppertje 🙈). Wel kon de dokter een fotootje van het oortje afdrukken. Nu heb ik eerder al eens een armpje gehad, nu een oortje. We doen het er maar mee, maar het liefst zou ik haar toch gewoon vast kunnen houden inmiddels! Er volgde dan ook een kort gesprekje over ‘perspectief’. Nou ja dat is er dus niet zolang er niks spontaan op gang komt. Gelukkig konden we wel een ultimatum stellen, wat betekent dat ik wordt ingeleid als er voor een bepaalde datum niks gebeurt. Dat was dan wel een geruststellend idee voor nu. Hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat het echt geen week meer kan duren, maar ja wie zal het zeggen 🤷‍♀️. Dat dacht ik een week geleden namelijk ook! Feit is wel dat ik na het ziekenhuisbezoek echt even moest bijkomen, eenmaal thuis nestelde ik me in de plek van Lilly-Sofie op de bank om even mijn ogen dicht te kunnen doen. Zelfs die paar kleine stukjes lopen vandaag waren toch echt intensief..

Van ellendigheid niet meer weten wat je aan moet met die enorme buik!
Ons zielige zieke prinsesje

Verlof #2, dag 18. Het multitasken begint al…

De nieuwe baby is nog niet geboren of we worden al op de proef gesteld om te multitasken… Lilly-Sofie had ineens haar hele bed onder gespuugd vanavond. Maar echt álles zat onder de spuug, tot en met haar dekbed en matrashoes aan toe. Ook zat het in haar gezicht en haren. Dus met zijn tweeën aan de bak om kind en bed en kamer en alles weer schoon te krijgen. Op zo’n moment is zo’n dikke buik even bijzaak. Kind onder de douche gezet, wasmachine aangezet, en daarna nog even lekker knuffelen op de bank. Ik had haar wat water laten drinken (met de gedachte dat dat fijn is tegen de vieze smaak in haar mond), dat kwam me een kwartiertje later duur te staan. Gelukkig lag ze nog niet in bed en belandde de volgende lading voor haar voeten op de vloer… Inmiddels was ze toch best moe dus wilde wel weer naar bedje toe, maar eerst moest er nog even worden voorgelezen. Welk verhaaltje kies je dan; Floddertje die van de keuken een smeerboel maakt door met een mixer door de tomatensoep te roeren…. Sja als je erover nadenkt best passend voor de situatie waar we net in zaten!! Wat een humor heeft dat kind ook haha. 🙈🙈🙈 Ze heeft geen koorts gelukkig dus hopelijk blijft het hierbij en zal het de spanning zijn. Maar ze is toch niet helemaal lekker, wat verkouden ook. Hopelijk geven zij en haar zusje me nu nog even een goede nachtrust, dat kan ik nu nog wel even gebruiken voordat de baby op zoek gaat naar de uitgang en de bevalling zich aandient… Door een miscommunicatie is de afspraak in het OLVG verzet naar morgen. Je weet wel, die afspraak waarvan ik vorige week nooit had gedacht die nog te halen met mijn dikke buik.. Wel hebben we vandaag dan eindelijk de kinderwagen in huis gehaald! En dat gevierd met een lekker taartje. Waar ik dus eigenlijk dacht dat toch wel een goede reden zou zijn voor ons baby’tje om zich aan te dienen vanavond, was het Lilly-Sofie die de aandacht opeiste. Het arme meisje is gewoon op van de spanning, en dat is eigenlijk heel begrijpelijk. Ze wil gewoon duidelijkheid, wanneer komt mijn zusje nou. Ondertussen ziet ze vanalles veranderen in huis, zoals vanavond ineens een tweede kinderwagen erbij, maar van de baby nog geen spoor… Zal toch wel heel verwarrend zijn voor haar allemaal. Hopelijk duurt het niet al te lang meer en kunnen we met zijn vieren gaan genieten van de nieuwe situatie en kan Lilly-Sofie snel wennen aan haar nieuwe rol als grote zus..

De nieuwe kinderwagen in een oud jasje (zelfde babynestje als waar Lilly-Sofie in heeft gelegen)
Dat moest gevierd worden!
Pfff wat een spanning toch…

Verlof #2, dag 17. Traktatie en storm in glas water

Vandaag ging ons meisje weer naar de opvang. Na appeltaart als ontbijt te hebben gegeten (dat moest natuurlijk nog even na gisteren!), bracht vriendlief haar naar de kindjes. Ze had er helemaal zin in. Wel vond ik haar wat verkouden, ze had wat rode oogjes, hoestte aardig en voelde wat warm aan. Maar omdat ze zo vrolijk was en zich verder goed leek te voelen, hebben we haar toch weggebracht. Zelf nam ik de tijd om rustig aan te douchen en aan te kleden. Ik merk nu echt dat elke fysieke handeling behoorlijk wat energie kost. Dus werd de bank weer mijn beste vriendje in eerste instantie, al was ik dat toch ook gauw beu. Mijn ouders kwamen nog even op de koffie met appeltaart, die kookkunsten van hun dochter moesten natuurlijk wel even gekeurd worden! Gelukkig viel het in de smaak. Het gesprek kwam op een traktatie voor de opvang van Lilly-Sofie, voor wanneer ze grote zus geworden is. Dat was nog zo’n klein dingetje naast de kinderwagen, wat we nog niet in huis hadden gehaald of zelfs nog maar over hadden nagedacht… Het was meteen een mooi excuus om toch even de deur uit te kunnen, daar had ik dan ook wel behoefte aan. Eenmaal buiten besefte ik me hoe dat vandaag de dag toch ineens een beproeving is, zelfs een klein stukje wandelen is toch een hele uitdaging geworden met die gigantische buik… We pakten de auto om op jacht te gaan naar een leuke traktatie, waarbij ik me zo dicht mogelijk bij de winkel liet afzetten om zo min mogelijk te hoeven lopen. Gelukkig vonden we vrij snel wat we zochten, waarna we richting kassa liepen. De kassajuffrouw reageerde heel begripvol op de aankoop; ‘ja dat kan dus niet missen het wordt een meisje!’ Terwijl ze me aankeek vervolgde ze met ‘zo te zien duurt dat ook niet heel lang meer!’ Ik beaam dit op een manier die blijkbaar duidelijk maakt dat ik dat ook niet heel erg vind…! Daarna volgde een race tegen de klok na een telefoontje van de opvang dat ons meisje ontstoken ogen heeft en of we er misschien mee langs de huisarts kunnen gaan. Gelukkig bleek dat uiteindelijk allemaal mee te vallen, was het meer een storm in een glas water. Ben benieuwd wanneer de storm in mijn vruchtwater losbarst, dat zou ik toch echt niet erg vinden!! Morgen mag ik me weer melden in het olvg voor de controle, waarvan ik dus echt niet had gedacht dat ik die nog nodig zou hebben toen ik er vorige week naar buiten stapte met deze afspraak in mijn handen… We wachten maar weer af!

Traktatie in progress…

Verlof #2, dag 16. Appeltaart bakken en Candy crush verslaving

Naja meer heb ik dus eigenlijk niet te vertellen. Deze titel vat mijn hele dag samen. Vandaag was de marathon in Amsterdam, maar ik had mijn marathon gisteren al gehad in de Ikea. Dus vandaag was voor mij een rustdag, simpelweg omdat het opstaan en lopen me veel moeite kostte. Het deed me denken aan die ene keer dat ik meedeed aan de Dam tot Damloop; samen met mijn moeder overdag eerst de wandeltocht van 325 km (oké, gevoelsmatig dan, het was vast iets korter maar ik weet het exacte aantal km niet meer), om diezelfde avond ook nog met vriendlief de 8km Dam tot Dam by night te gaan hardlopen… De dag erna kon je me letterlijk opvegen en heb ik geen stap meer kunnen zetten. Zo voelde het vandaag dus ook, gelukkig kon ik eraan toegeven want vriendlief is met Lilly-Sofie naar buiten gegaan, lekker het park ingedoken en de speeltuintjes opgezocht. Ik bracht de dag dus op de bank door, met de docu van Ali B op Videoland. Zo prijs ik me gelukkig met Videoland en Netflix, alleen van de hele dag naar je scherm kijken word je ook rusteloos. Dus had ik Lilly-Sofie beloofd om vanmiddag als ze terugkwamen samen met haar appeltaart te gaan maken. Mensen die mij wat beter kennen, weten wat voor een geweldige keukenprinses ik ben (not), dus zoals de Hello Fresh maaltijden standaard drie keer zo lang bereidingstijd kregen onder mijn bezielende leiding, zo was het proces van appeltaart maken ook zeker drie keer langer dan de 40 minuten die het pak mij voorspiegelde. Lilly-Sofie had er in elk geval lol in en ging zowaar met haar hele handjes het deeg kneden zonder na 10 seconden te roepen dat haar handen vies waren. Oké, dit keer duurde het misschien 30 seconden voor ze tot deze conclusie kwam, maar gelukkig legde ze zich er daarna bij neer en kneedde ze vrolijk verder toen ze hoorde dat ze haar handjes kon wassen als het deeg klaar was. Het duurde dus even, maar resulteerde in twee kleine appeltaartjes die er best smakelijk uitzien. Nu ik toch echt op mijn laatste loodjes zit qua zwangerschap, en Lilly-Sofie de laatste dagen geen middagslaap meer doet, razen de humeurtjes hier door het huis. Ik kan minder hebben en Lilly-Sofie is humeurig vanwege haar ritme dat aan het veranderen is. Tel daar de spanning van grote zus worden bij op en je snapt dat dat toch voor wat wrijving zorgt tussen moeder en dochter. Het leek vandaag af en toe wel ‘ik luister lekker niet naar mama’-dag. Gelukkig is daar dan vriendlief, die er geen punt van maakt dat ik mijn geduld verlies, niet geïrriteerd raakt wanneer ik loop te klagen waarom hij nog niet gedoucht heeft, en liefdevol op Lilly-Sofie inspeelt zonder mij daarbij af te vallen maar juist tegelijkertijd mij steunend (‘ik snap wel dat mama je niet meer wilde aankleden!’). Ondertussen de was voor zijn rekening neemt, mij op allerlei manieren ontlast, ook nog zijn eigen to do lijstje afgaat en ook nog tijd vindt om gezellig samen op de bank te zitten als ons meisje op bed ligt. Die man van mij verdient echt een medaille voor deze laatste paar weken thuis! Het fijne is dat het daardoor ook makkelijker wordt en minder zwaar, waardoor je even de situatie luchtig kan bekijken en er samen ook om kan lachen. Zeker in deze laatste fase is dat denk ik heel belangrijk om het samen vol te houden. En gelukkig komt ons meisje naderhand uitgebreid knuffelen en is ze superlief tussen deze humeurige buien door. Je moet haar gewoon niet gaan vertellen wat ze moet doen, en al helemaal niet als ze moe is! Oh nu heb ik nog niks verteld over mijn Candy crush verslaving; nou dat zit dus zo ik heb het al een aantal keer van mijn telefoon gegooid want het is zo’n verslavend vervelend spel dat ik ervan ga dromen. Als je het spel opent staat er ‘veeg de stress weg’ nou ik krijg er alleen maar stress van. Dan droom ik toch liever van een aanstaande bevalling! De taart is in elk geval alvast in huis voor de kraamvisite…

Twee appeltaartjes bakken in de oven
1 meisje bakt in mijn oven…

Verlof #2, dag 15. 39 weken and counting..

Vandaag had ik lekker veel energie. Vanochtend op tijd opgestaan, de schoonmaakster binnengelaten en lekker met Lilly-Sofie spelletjes gespeeld. Mijn moeder kwam langs om samen met vriendlief de woonkamer aan te pakken, de herinrichting werd een feit. De speelplek van ons peutertje was namelijk al steeds een bende, en dan kon ze nog haar poppenspullen niet kwijt. Die lagen dan bezaaid door de woonkamer. Juist nu ze zoveel met haar poppen speelt, en ik verwacht dat na de komst van haar zusje dat alleen maar meer wordt, gun ik haar echt een plekje om ook lekker te kunnen moederen. Na een paar uur ‘ontspullen’ en wat meubels verplaatsen was er ruimte voor een kastje/tafeltje erbij. Dat betekende dan wel nog een ritje naar Ikea op de zaterdagmiddag… Niet mijn hobby dezer dagen, maar met dit duidelijke doel en het gegeven ‘er even weer uit te zijn’, liet ik me dit keer niet in een sjagrijnige bui vervallen. Er stond zowaar een rolstoel klaar bij de ingang, toch heb ik de verleiding kunnen weerstaan en ben ik gewoon blijven lopen. Ik ben nog fit naar omstandigheden, daar prijs ik me gelukkig mee en ondertussen sjok ik mezelf gewoon vooruit. Eenmaal ter plaatse leek vrijwel alles wat we op ons lijstje hadden staan, niet leverbaar of niet beschikbaar of niet in de vestiging aanwezig. Wel konden we het kastje vinden dat dienst zal doen als poppencommode maar ook multifunctioneel inzetbaar is, een kastje met een grote lade. Diezelfde avond heeft vriendlief hem nog in elkaar gezet en zo staat nu alles op zijn plek. Een klein bureautje/peutertafeltje en een kleed staan nu nog op ons lijstje, daar konden we niet in slagen. Maar het is wel een fijn gevoel om zo de boel thuis lekker op orde te brengen, helemaal als er straks twee kindjes ‘rondlopen’. Ook fijn dat ons deze tijd nog even gegund is, zolang het zusje nog geen aanstalten maakt om de uitgang te vinden. Grote zus ontpopt zich ondertussen echt als een grote meid, bizar hoe wijs ze ineens aan het worden is. Het fijne is dat zij hierdoor ook voor afleiding zorgt in deze periode van de laatste loodjes. Ze doet mee boodschappen, wil graag meehelpen bij het koken, eet zelf ook heel goed, voert hele gesprekken met iedereen om zich heen, is overdag gewoon zindelijk, en gaat langzaam naar een dagritme zonder middagslaap. Haar buggy is haar nog wel heel heilig, dus een nieuwe kinderwagen aanschaffen voor haar zusje lijkt daarmee onvermijdelijk. Ja je leest het goed, dat is dus nog niet gebeurd.. Alles op zijn tijd!

Nieuw speelhoekje met poppencommode

Verlof #2, dag 14. Stilte voor de storm?!

Alles meer dan 38 weken voelt dus echt als een eeuwigheid wachten, als je enige referentiekader van jezelf is dat met 38 weken je vliezen braken. Natuurlijk is het goed voor het kindje om zo lang mogelijk te kunnen genieten van het comfort van mijn buik, dus prima. Vandaag ben ik thuisgebleven en heb ik in mijn hoofd het hele huis opnieuw ingericht. Gelukkig is het daarbij gebleven, anders had morgen Bob Sikkens voor de deur gestaan en waren we in een klap straatarm geworden. Helaas vandaag dus geen ritje naar het olvg om paps weer te zien, in mijn buik was het verdacht rustig. Ze bewoog wel hoor, maar verder geen aanstalten om eruit te komen. Ik stuurde mams nog even op pad voor charmante katoenen oma-onderbroeken voor na de bevalling, die had ik nog niet in huis gehaald. Ze kwamen gezellig samen even op de koffie waarbij mam me nog even kon helpen met een nieuwe inrichting van de speelhoek in de woonkamer. Heerlijk hoe ze, met een paar simpele aanwijzingen, met een toon van ‘oohh dat zou ik zo en zo doen!’, wat voor mij een heel dilemma leek, zo in één klap weet op te lossen. Lilly-Sofie was naar de opvang en vriendlief had bhv cursus deel 2 vandaag. Sinds mijn verlof gaat ze nog maar 3 dagen naar de opvang in plaats van 4, ik merk dat ze veel uitgeruster en vrolijker is daardoor. Wel is ze meer aan het dromen en wordt dan ineens huilend wakker. Zou ze soms aanvoelen dat de bevalling op komst is… wie zal het zeggen. Morgenochtend komt de schoonmaakster weer, wie weet moet ik haar lastminute afbellen.. wat dat betreft is het toch prettig als je een perspectief hebt wanneer er iets staat te gebeuren zodat je weer plannen kunt maken en weet waar je rekening mee moet houden. Ik merk dat ik die duidelijkheid nu toch wel mis. Nog even volhouden op het wachtbankje dus maar!

Inspiratie voor een nieuwe speelhoek in de woonkamer

Verlof #2, dag 13. Erkenning

Ja je leest het goed, ons ongeboren kindje moest nog even erkend worden door de papa. Dat doe je normaal gezien ergens aan het begin van de zwangerschap geloof ik, het was een beetje onderaan ons lijstje beland. En toen we er eenmaal aan dachten nadat we in augustus terugkwamen van vakantie, waren we half oktober pas op zijn vroegst aan de beurt. Het stadsloket werkt namelijk alleen nog maar op afspraak sinds Corona, en 1 erkenning per dag lijkt dan voor hen het hoogst haalbare.. Vroeger ging je erheen, trok je een nummertje en kwam je vanzelf een keer aan de beurt. Gelukkig kun je wel nog steeds binnen drie dagen je kindje aangeven zodra het geboren is, dan hebben ze ‘ineens’ wel plek. Afgelopen dinsdag stond ik er voor de deur om mijn rijbewijs op te halen, maar werd er toen weer weggestuurd, want ook daarvoor moest je online of per telefoon een afspraak maken. Toen heb ik ter plekke gebeld, terwijl ik in de gaten hield of ik een medewerker de telefoon op zou zien nemen. Dat had ik dan weer hilarisch gevonden, helaas bleef die lol uit. Toen heb ik wonderwel een afspraak kunnen maken voor morgen, er was zowaar een plekje vrijgekomen werd me verteld. Mocht ik dus echt blij mee zijn dat ik op zo’n korte termijn terecht kon om een pasje op te halen dat er gewoon klaarligt.. 🤷‍♀️ Dus hadden we ineens twee dagen achter elkaar een afspraak bij het stadsloket. Thuis kwamen de muren vandaag best wel weer op me af, mijn humeur werd er niet beter op, thuiszitten is niet aan mij besteed dus ik wilde wel weer graag de deur uit ook. Even afleiding van het wachten tot er iets gebeurt en lekker even bewegen. We stapten op de fiets richting mijn ouders om vanuit daar naar het stadsloket te lopen. Die wandeling was best een opgave hoewel niet eens zo ver weg. Eenmaal bij de afsprakenbalie probeerde ik de beste man ertoe te bewegen dat ik wellicht ook meteen met dat pasje naar buiten zou kunnen lopen, aangezien ik letterlijk op springen sta en het best een onderneming is om er fysiek te komen momenteel. Ik kreeg het helaas niet voor elkaar; de beste ambtenaar bleef bij het simpele feit; ‘U heeft een afspraak voor morgen staan? Dan moet u morgen terugkomen!’ Goed sjagrijnig nam ik daarna plaats op het wachtbankje en ik deed er nog maar een schepje bovenop, toen we aan de beurt waren voor de erkenning. Zuchtend en steunend nam ik plaats bij de vrouwelijke medewerker die meteen met me meeleefde. Dankzij haar liep ik even later dan toch met mijn rijbewijs naar buiten. Ik onderdrukte de neiging om er nog even mee voor de neus van die lullige ambtenaar te zwaaien. Lilly-Sofie hadden we even bij mijn ouders achtergelaten, het was ook weleens fijn om even met zijn tweetjes op pad te zijn. Morgen hoeven we er dus niet meer terug te komen. Wel heeft mijn vader toevallig een afspraak staan in hetzelfde ziekenhuis als waar ik onder controle sta en dus ook zal bevallen. Dus ons afscheid luidde ‘nou, dan zien we elkaar morgen weer!’ Nu nog dat meisje in mijn buik zover krijgen… Het fietsen en wandelen vandaag heeft me mentaal in elk geval wel goed gedaan, fysiek was het wandelen vooral een uitdaging, ik voelde me meer een waggelende koe over de grachten..

Kijk mam ik smeer mijn broodje helemaal zelf! Hier heb ik een bloem gemaakt!
Dankzij een trouwe lezer hierbij nog even het plaatje van de wolf met stenen in zijn buik! Arm beest, ik weet hoe hij zich voelt… zo waggelde ik vandaag ook over de grachten!