Lockdown 2, dag 14. Logeerpartij met driftbuien en chillmomentjes

Chillende prinsesjes

Gisteren hadden we het flink te stellen met ons meisje, die na alle logeerpartijtjes (eerst bij oma en nu met haar nichtje in huis) even helemaal van de kaart was. De hele dag sjagrijnig, een aantal keer uitmondend in een stevige gilpartij. Ik wil niet in bad, ik wil niet aankleden, ik wil niet eten, ik wil niet die jas aan, et cetera. Gauw naar buiten, dachten we. Met buggy mee want ‘ze zal zo wel omvallen van de slaap’. Ze dirigeerde ons vervolgens van het ene speeltuintje naar het andere, na het derde speeltuintje hielden we het voor gezien en maakten haar duidelijk dat we nu naar huis gaan. Nou, echt niet dus hè. Mevrouw heeft alles bij elkaar staan gillen en schreeuwen. Weglopen en doen alsof we weggingen hielp niet; ze bleef stoïcijns boos kijkend zitten. Dus dan maar optillen en in de bakfiets zetten. Uiteindelijk lukte het vriendlief met zijn engelengeduld (als daar ooit een award voor wordt uitgereikt geef ik hem direct op!) om haar zonder fysiek protest in de bakfiets te zetten. Het alarm ging nog wel af, maar we kregen haar in elk geval mee. Eenmaal thuis kwamen we de buurman tegen, die zijn broer is verloren door corona. Een warme, liefdevolle en geïnteresseerde blik van de doorgaans bulderende boze buurman (je weet wel net als in die strip, buurman bolderman ofzo hoe heet die ook alweer?!) werkte als betovering bij heldere hemel en ineens was ze stil. Ik snapte het wel, het was inderdaad een moment om even stil van te worden. Eenmaal op de derde verdieping waar we ons huis binnen stappen, is ze weer bedaard en hebben we allemaal trek. Het liefst wil ze pannenkoeken maar ik leg uit dat we vanavond pannenkoeken eten, nu kan ze een broodje krijgen. Dat moment rekt ze natuurlijk weer enorm, maar uiteindelijk gaat ze na het eten braaf slapen. Een uurtje later is ze weer wakker, waarbij haar eerste vraag is of haar nichtje ook al wakker is. Die was ook even gaan slapen maar die poging werd al snel gestaakt. Als tiener een middagdutje doen is echt niet cool! Die gedachte won toch van de vermoeidheid. Die avond mocht ze Home Alone 2 afkijken, waarna ze pas laat in bed lag. Dit keer had ik het luchtbed wat aangepast zodat het wel lekker lag en zo kon ieder zijn eigen bed opzoeken. Wel zo fijn! Vanochtend was het pas 8 uur toen we wakker werden, en hebben we heerlijk rustig aan gedaan. De meiden hebben heerlijk samen gechilld, kropen nog even gezellig samen in bed om filmpjes te kijken. De sjagrijnige buien van Lilly-Sofie waren verdwenen en maakten plaats voor gezelligheid en rust in huis. Ook mijn nichtje genoot daarvan, die vandaag wel erg moe was met wallen op haar knieën na al dat late opblijven van de afgelopen dagen. Dus vanavond was het om 20.30u stil in huis met twee slapende kindjes. Het logeerfeestje zit er bijna op, het nichtje wordt morgen opgehaald en wij hebben besloten om daarna lekker thuis te blijven. Normaal gesproken zijn we met kerst en oud en nieuw altijd met onze familie bij elkaar, en liefst nog ergens in het zonnige buitenland. Als dat wegvalt, en je ineens huisarrest hebt, is er toch die drang om bij je familie te zijn. Maar nu we met ons eigen gezinnetje zijn en we merken dat Lilly-Sofie nu in een leeftijd komt dat enige regelmaat toch wel van belang is, besef je dat de prioriteiten even anders zijn. Thuis is het rustpunt, het baken van veiligheid. En voor Lilly-Sofie is dat ons huis, zoals dat voor mij het huis van mijn moeder was. Dus wij vinden nu rust in ons eigen paleisje. En gaan dat paleisje de komende dagen maar eens goed opruimen..

Lockdown 2, dag 12. Logeerpartij ain’t over yet!!

‘Tante Calijn, mag ik na de kerst bij jullie in Amsterdam komen logeren?’ En dus zaten we vandaag met niet één, maar twee kinderen in de auto op weg naar Amsterdam. Ze had het nog tegoed sinds de zomer, en ja, kinderen vergeten dat niet. In de zomer is haar zusje bij ons komen logeren, dus nu was zij aan de beurt. Nadat we onze spullen in de auto hadden geladen, haalden we haar op. ‘Ik heb alles maar in mijn koffer gedaan want het paste niet in een tas!’, riep ze toen we aankwamen. Ik schrok even, past dat er nog wel in dan?! Gelukkig bleek het om een klein rolkoffertje te gaan, dat ging wel lukken. Het plan is dat ze blijft tot woensdag, waarna we mijn nichtje thuis afleveren en vervolgens weer onze intrek nemen in het logeerverblijf van oma om het nieuwe jaar in te luiden. Op weg naar Amsterdam sliep het grut na 5 minuten op de snelweg. Aangezien we pas rond 16u wegreden, betekende dat voor ons meisje wel een erg late middagslaap. Om haar toch lekker even bij te laten tanken, maakten we een korte tussenstop bij de supermarkt en de mcdonalds, zo hadden we meteen lekker eten in huis bij aankomst. Daar werd meteen heerlijk van gesmuld door beide meiden. Tijdens het avondeten was Lilly-Sofie flink afgeleid door de nieuwe tafelgenoot. Ze bleef maar naar haar nichtje staren, alsof ze even moest verwerken dat die nu bij haar thuis aan tafel zat. Gisteravond ben ik begonnen met uitleggen dat ze vandaag bij ons in Amsterdam blijft slapen, maar dat het dan ook echt gebeurt is toch even wennen. Haar nichtje genoot op haar beurt weer van het feit dat ze nu in alle rust samen met Lilly-Sofie kon spelen en van haar kon genieten, zonder dat haar zusje er meteen tussen duikt, wat vaak gebeurt als we bij hen op bezoek zijn. Met het oog op de komst van een neefje in de familie, wilde ze daarnaast ook graag helpen met het zorgen voor zo’n kleine hummel. Nu ze net tiener is geworden kijkt ze ernaar uit om op hem te mogen passen als het zover is. Nu is Lilly-Sofie geen kleine hummel meer, maar gelukkig zijn er nog genoeg dingen waar ze mee kan oefenen, van tandenpoetsen tot luier verschonen. Waar ze ook enorm naar uitkeek, was het logeren zelf, want daar hoort ook iets langer mogen opblijven bij. Lekker met haar tante op de bank onder een dekentje Home Alone kijken! Wat ze niet had bedacht (en wij trouwens ook niet), was dat Lilly-Sofie door de late middagslaap en de nieuwe huisgenoot die ineens meegenomen was, behoorlijk uit haar ritme was. We maakten om 20.30u aanstalten om naar bed te gaan. Dames pyjama aan, Lilly-Sofie vervolgde haar avondritueel en het nichtje mocht haar tandenpoetsen en voorlezen. Toen begon het protest, en ook vriendlief kreeg haar maar niet in slaap. Dus om 21.30u werd de poging gestaakt en haalden we haar maar weer uit bed. Ik had net de film aangezet en we zaten goed en wel met een dekentje op de bank, toen de peuter ineens weer op mijn schoot zat. Doe mij maar een broodje vlokken en beker drinkyoghurt, ondertussen heppie de peppie helemaal vrolijk genietend van haar overwinning. Daar zitten we dan met zijn allen.. Mijn nichtje hield het na een kwartiertje voor gezien en wilde naar bed. Dus film op pauze gezet, haar welterusten gewenst en ondertussen ons meisje het broodje vlokken gevoerd. Ze kauwde verdacht langzaam het broodje weg maar gaf niet op voordat het hele broodje op was. Uiteindelijk konden we haar dan om 23u ook in bed leggen. Vriendlief moest er nog wel naast komen zitten, zodat ze in slaap kon vallen. Toen kon ik nog even bij mijn nichtje gaan kijken, die lag te draaien op het luchtbed. Het lag niet lekker zei ze, dus mocht ze in mijn bed. Weer een kwartier later; nee dat is niet vriendlief, die is toch echt iets groter dan wat er nu de woonkamer binnenkomt, dacht ik. ‘Wat hoor ik allemaal buiten?’ ‘Oh dat is vuurwerk dat afgestoken wordt, ga maar lekker slapen joh!’ En weg was ze weer. Weer een kwartier later zitten we dan eindelijk met zijn tweetjes op de bank. Ik hoorde mezelf drie uur geleden nog zeggen hoe fijn het is met twee kids die elkaar vermaken dat je er dan even niet mee bezig hoeft te zijn… nu na een avondritueel van 3 uur om de kids naar bed te krijgen, kom ik terug van deze naïeve gedachte en moeten we nog tossen wie van ons er op het luchtbed slaapt. Ik ben benieuwd wie er morgen het eerste wakker is, maar kan het eigenlijk wel raden… ons kleine boefje met haar ingebouwde wekkertje zal ons wel weer vroeg uit de veren hebben.. Welterusten!

Lockdown 2, dag 10. The day after; een héééle lange wandeling!

De dag begon weer om 6.20u. Ons meisje was pas om 23u gaan slapen maar haar biologische klok is nu eenmaal in de ochtend rond de klok van half 7 afgesteld. Als je gezien hebt hoe laat ik mijn laatste blog online heb gezet, dan kun je de uren tellen dat ik heb geslapen, op 1 hand… Gelukkig wist ik het zo te spelen dat vriendlief met haar naar beneden ging, waarna ik rond 8 uur aan de beurt was. Lilly-Sofie wilde graag in bad en aankleden, de rest van de ochtend heeft ze lief gespeeld. Na een heerlijke kerstbrunch gingen we op verkenningstocht naar het kinderboerderijtje in de buurt. Lilly-Sofie haalde de energie uit haar tenen om nog even te spelen in het speeltuintje, uiteindelijk gaf ze toch toe en kwam n de buggy zitten. Het idee was om even een klein wandelingetje te maken zodat ze lekker in slaap zou vallen. Het was zonnig en droog en ondanks een wat koude wind bleek het heerlijk wandelweer, dus doken we de Bossche Broek in. Hoewel we niet de enigen waren met dit idee, viel de drukte erg mee. We liepen en liepen en besloten de ronde groter te maken, door richting St Michielsgestel te lopen. Door het provinciehuis steeds als ijkpunt in de verte in de gaten te blijven houden, konden we onze route ongeveer uitstippelen onderweg. Uiteindelijk hebben we ruim drie uur gelopen en kwamen we met een heerlijk voldaan gevoel weer thuis, compleet met rode blosjes op de wangen. Lilly-Sofie had de hele weg lekker geslapen en werd dan ook heel uitgerust wakker toen we weer binnenstapten om 17u. Ze had trek en wilde spaghetti eten, daar werd meteen gehoor aan gegeven! Daarna heeft ze ook nog lekker met ons mee gegeten, vandaag stonden tapas met soep en brood op het menu. Tussendoor is er nog even een traditionele kerstfoto gemaakt. Daar had Lilly-Sofie eigenlijk helemaal geen zin in, alleen als oma mee op de foto ging was het goed. Sja het is een peuter van 2, die moet af en toe wel even van zich laten horen uiteraard! Na het avondeten ben ik compleet ingestort dus ik zoek zo lekker mijn bed op. Hopelijk slaapt Lilly-Sofie ook als een roosje, na de lange middagslaap had zij vanavond weer volop energie dus het duurde even voor ze naar bed ging.. Fijne kerst allemaal!!

Lockdown 2, dag 9. Kerstavond in Den Bosch

Op naar mijn nichtjes!
#mijnietbellen!!
Knuffelen!!

Dat gaat naar Den Bosch toe, en blijft daar nog wel even… ons meisje vraagt vandaag of we weer naar huis gaan, is in de war en wil op vakantie. Dat beschrijft ongeveer wel ons gevoel dit jaar, maar we maken er het beste van. Dus is het een midweekje Den Bosch geworden, waar we normaal zo weleens een nachtje blijven. Aangezien we gisteren zijn gearriveerd klopt het dus wel dat ze vandaag dacht weer naar huis te gaan. In de middag gingen we op bezoek bij mijn zus waar Lilly-Sofie lekker kon spelen bij haar nichtjes, om in de middag, na een hevige strijd met vervelend jeukende ogen, uitgeput in slaap te vallen bij een kerstfilm. Dat was voor ons het teken om ons middagprogramma te starten; heerlijk relaxen in de sauna van het huis, daarna lekker bijkomen in de hottub. Dit ritueel werd afgesloten met een wijntje. Echt heel vervelend allemaal… 😅 Met frisse tegenzin werd Lilly-Sofie eind van de middag weer wakker, waarna we weer naar ons logeeradres terugkeerden om ons op te maken voor het kerstdiner. De binnenkomer ‘wij kleden ons nog even om’ zorgde even voor wat opschudding; hoezo omkleden huh wat zijn jullie van plan dan, nou het is toch kerst?! Niet veel later zaten we dan in een klein gezelschap aan een opvallend gedekte tafel, (dat doen we anders noooooit!) waarbij nog een oud tafelkleed van stal is gehaald om de nostalgische sfeer van kerst nog wat aan te dikken. Omdat we er dit jaar thuis maar het beste van moeten maken, is ook de nodige aandacht aan het menu besteed. Van ‘ach er ligt nog tapas in de koelkast’ ging het in de afgelopen week naar kalfsrollade met gegrilde groenten uit de oven. Zoals het een echte kerstmaaltijd betaamd, waarbij je de instructies van de bereiding de schuld kan geven, liet de kalfsrollade na de nodige tijd in de oven nog even op zich wachten. Als een dame die laat op haar date verschijnt om indruk te maken, smaakte het in elk geval verrukkelijk! Lilly-Sofie hield het dankzij de ruime middagslaap, extreem goed vol waardoor het een gezellige avond werd. Na het eten konden we Lilly-Sofie zo op bed leggen, om de avond af te sluiten met All You Need is Love, waarbij we onder de indruk waren van Robert met zijn ‘kerststaaf’ die de bonte ballen familie ging ondervragen. Deze uitzending was duidelijk voor 18+! Of ik had teveel wijn op, dat kan ook. Na de nodige wijntjes en als slaapmutsje een aarentskoffie (oma’s spreektaal) is het lastig om nog helder een blog te schrijven, maar ik wilde het jullie niet onthouden. Welterusten!

Lockdown 2, dag 8. Poetsles & dat gaat naar Den Bosch toe

‘Ik ben even boodschappen doen mama!‘

Vanochtend om 9.30u had ik een afspraak bij de mondhygiëniste. Nog even vlak voor kerst mijn tanden lekker laten polijsten! (Ik ben iets te hard aan het genieten van de Meilandjes vrees ik…) Natuurlijk was dat een race tegen de klok. Het is twee minuutjes lopen naar de parkeergarage waar ons autootje altijd staat, helaas stond de brug open die de route naar de garage blokkeert. Eenmaal bij de mondhygiëniste, die letterlijk met de hoorn in haar handen stond om me te bellen waar ik toch bleef, plofte ik in de stoel waarna ze een heel vragenvuur opende. Of ik ergens last van heb, hoe het met me gaat, of ik me goed voel, hoe het qua gezondheid met me gaat, enz. In het begin dacht ik nog, goh wat een vriendelijke juffrouw die even echt wil weten hoe het met me is, maar al gauw voelde het gek, ik zit hier toch bij de tandarts, waarom wil ze dat allemaal weten dan?! Ahaaa, COVID-19 protocol! Ineens ging het belletje rinkelen. Goeiemorgen, welkom op aarde in 2020… waar je bij de tandarts dus moet vertellen hoe het qua gezondheid met je gaat voor ze op 0 meter afstand in je mond haar werk kan doen. De mondhygiëniste ging vervolgens braaf aan de slag, maar gemak dient de mens dus tandplak wordt niet meer met het blote oog verwijderd maar door eerst een roze goedje op de tanden te smeren, wat achterblijft op het tandplak. Dat de rest van je mond, gehemelte en lippen ook de rest van de dag roze kleurt is bijzaak, de letterlijke reactie van de mondhygiëniste was notabene: ‘ach, je draagt toch de meeste tijd een mondkapje tegenwoordig, niemand die het ziet!’ Nee lekker dan. Vervolgens (en meteen de reden waarom ik het beroep mondhygiëniste verafschuw) komt dat moment dat je ondervraagd wordt hoe vaak je je tanden poetst en hoe. Welk antwoord je ook geeft, het biedt altijd aanleiding voor de mondhygiëniste om je vervolgens te onderwerpen aan een tandenpoets-instructie. Compleet met ‘ik geef je even een spiegeltje, dan kun je meekijken’. Ik weet niet maar ik krijg daar standaard de kriebels van, hoe goedbedoeld ook. Een kwartier nadat ik binnenkwam kon dan eindelijk overgegaan worden tot het doel van mijn komst; tandplak weg en polijsten maar! Superbedankt en ja ik ga ermee aan de slag, tot over een half jaar!! Eenmaal thuis is dochterlief net gebadderd en aangekleed, we lunchen, ruimen het huis op en maken ons klaar voor een paar dagen logeren in Den Bosch. We duiken een paar dagen onder in het logeerverblijf bij mijn ouders. In een poging toch een soort van kerst te vieren in kleine setting. Oorspronkelijk bedacht om vanuit dat verblijf er lekker op uit te gaan, gelukkig is er een grote polder naast de deur, verder zullen we niet komen vrees ik… Lilly-Sofie heeft vandaag weer een relaxdagje, zit lekker in haar bubbel en verplaatst zich van iPad naar tv en terug. We laten haar vandaag maar lekker haar rust pakken. Eenmaal in de auto vallen de ogen al snel dicht, om pas na 1,5 uur weer open te gaan, niet geheel uit vrije wil maar omdat mama haar uit de auto tilt. Binnen bij oma komt ze langzaam weer tot leven. We kruipen samen achter de piano en ze loopt door het huis met haar boodschappenwagentje en een hondje achter haar aan trekkend. We sluiten de avond af met een drankje op de bank en de meilandjes op tv, #mijnietbellen! Die mooie uitspraak vond ik voor vandaag toch heel toepasselijk!

Lockdown 2, dag 7. Samen uitslapen en naar opa Theo

Een dag die begon als alle dagen; om 6.30u ging ons wekkertje weer, om 7 uur was het mijn beurt om in de actiemodus te schieten, vaatwasser uitruimen en oventje aan zodat we vanochtend al lekker vroeg aan het ontbijt zaten. Mijn brein was nog niet zover en ook mijn lichaam kon toch nog wel een uurtje slaap gebruiken. Dus dook ik er nog even in. Om 9.30u kroop ons meisje er nog lekker even naast. Mama, drinken! Ja ik geef nog borstvoeding, maar eigenlijk vraagt ze er nooit meer om en is het een avondvoeding voor het slapengaan en ochtendvoeding zodra ze ‘s ochtends wakker is. Omdat we dat allebei zo gewend zijn dat we dat ritueel nog niet willen doorbreken. Maar nu vroeg ze er midden op de dag om, en hoewel ik daar in deze lockdown periode nu al een paar keer ingetrapt ben, kreeg ik vanochtend toch mijn bedenkingen. Ik stond het toe en ze leek in slaap te vallen, waardoor ik mezelf weer kon proberen te bevrijden. Zij werd daar weer wakker van en probeerde mij tegen te houden. Nee, dit is dan toch het moment dat ik mijn lichaam weer terug wil, en mijn vrijheid. Dus na een paar minuten gillen, schreeuwen en boze paniek, kreeg ze de keuze; speen of drinkbeker met drinkyoghurt. Ik haalde de beker en ging zelf douchen. Vriendlief was een rondje hardlopen, dus genoot ook van zijn vrijheid. Ons meisje weigerde nog steeds in bad te gaan. ‘Nee mama ikke nog slapen in mama’s bed!’ Prima, meisje. Niet dat ze nog een oog dichtdeed maar ze wilde blijkbaar nog even relaxen. Al vrij snel na de geboorte had ik door dat ons beider genen aan haar goed zijn doorgegeven; haar mama en papa zijn ook bepaald geen ochtendmensen maar wel avondmensen. Zo zien we dat bij haar ook; ‘s ochtends is ze rustig en na het avondeten wordt nog even alles uit de kast gehaald. ‘Als je maar weet dat je daarna in bad gaat en we dan gaan aankleden!’ Dit een paar keer herhaald en uiteindelijk gevraagd ‘kom gaan we het badje aanzetten?’ ‘Ja mama!’ Yes, weer een battle gewonnen zonder strijd. De kracht van de herhaling zullen we maar zeggen.. Rond de middag waren we dan allemaal aangekleed en zat de tweede ronde ontbijt/lunch er ook weer op. Die middag zijn we op bezoek gegaan bij opa Theo (poging 2 met hele gezin aangezien dat zaterdag niet gelukt was), Lilly-Sofie had er zin in! In de auto deed ze haar best om wakker te blijven, het zou haar niet gebeuren dat ze nog een middagslaap ging doen… Bij opa Theo heeft ze heel lief gespeeld, waar ze na het avondeten uiteindelijk de buggy opzocht. Dat ging niet heel soepel waardoor ze met haar voorhoofd op de tegels kukelde 🙈, maar gelukkig wist opa Theo daar wel raad mee en viel het uiteindelijk hartstikke mee. De rit naar huis ging volledig aan haar voorbij en eenmaal thuis konden we haar zo in bed leggen. Met nog een cappuccino op de bank en een haperende tv sloten we de avond af met de meilandjes in de sneeuw. Mijmerend, daar willen we graag voor gaan sparen zodat wij volgende winter ook in de sneeuw kunnen zitten met ons meisje!!

Lockdown 2, dag 6. Vakantiemodus slaat toe!

Kijk mama, dit is leuk!
Sneeuwpop maken!
Boodschappen gedaan met mijn neus, voorlopig genoeg wasmiddel in huis!!

Ik had gedacht vandaag naar school te gaan om wat administratie weg te werken in alle rust. Uiteindelijk lukte het me om er om 11.00u te zijn. Ik ruimde mijn lokaal wat op en zette de computer aan. Muziekje erbij, koffie gehaald en beginnen maar! Ik probeerde een to do lijst samen te stellen, zocht een lijst met wachtwoorden, die ik niet vond, dus besloot uiteindelijk om foto’s op te slaan van de klas. De vakantiemodus had toegeslagen; ik was vandaag niet vooruit te branden en kon me echt niet zetten tot schoolwerk. Dus stortte ik me maar op de foto’s ordenen en opslaan. Echt zo’n mega klus die je normaliter lekker uitstelt, en vandaag was zo’n ideale dag om dat klusje ‘even’ te klaren, met je verstand op nul. Ik ben alleen niet zo’n held met computers dus na een paar uur had ik 500 foto’s en filmpjes in tweevoud op de laptop staan. Verstand op nul is dan toch niet zo handig, bleek. Om ze te ordenen wilde ik ze kunnen bekijken, waarna ze ineens stuk voor stuk openden in plaats van in een diavoorstelling.. weer een half uur later heb ik geprobeerd om de foto’s in mapjes te plaatsen, de dubbelen haal ik er later wel een keer uit. Toen bleek dat ze ook nog steeds op mijn telefoon staan, samen met zo’n 20.000 andere foto’s.. Dus werd dat de volgende klus, maar eerst naar huis want het was alweer avond inmiddels. Onderweg naar huis moest ik nog wat boodschappen doen, omdat het later was dan ik had gewild deed ik dat snelsnel, waardoor ik thuis kwam met wasmiddel ipv vaatwastabletten 🙈🙈 . Dus kon ik nog een keer terug. Lilly-Sofie was vandaag lekker thuis met vriendlief, ze hebben een relaxt dagje gehad en ook nog samen een sneeuwpop geknutseld. Ze is weer de hele dag wakker gebleven, en was nog lekker aan het spelen toen ik thuiskwam. Ik besloot bij thuiskomst, na de ontdekking dat ik vier pakken wasmiddel ipv vaatwasmiddel had gekocht, (maakt Ariël geen vaatwastabletten dan?! 🤣🤣🤣), dat ik de rest van deze week mijn rust pak, lekker wasjes draaien thuis 🤣 en dat schoolwerk later wel oppak. Het leek of alles vandaag mij die boodschap wilde geven; dompel even lekker onder in de relaxmodus!! Wel wilde ik die 20.000 foto’s nog doorworstelen.. Ik legde Lilly-Sofie in bed, die meteen als een blok heerlijk in slaap viel, en kon toen aan de slag. Drie uur later heb ik er vierkante droge ogen van, maar zijn er toch zo’n 6000 weg.. Bizar hoeveel onnodige foto’s je verzamelt op je telefoon, zeker nu dit laatste jaar stroomt het snel vol met allerlei onzinnige foto’s. Om toch tegemoet te komen aan de duidelijke boodschap om in de relaxmodus te stappen, sluit ik de dag af met een leesboek in bed. Dag hoor!

Lockdown 2, dag 5. Quality time en lekker spelen

Vader Jacob… muziek maken met de vingertjes
Viool spelen

Vandaag zijn we op bezoek geweest bij een jarig nichtje in Den Bosch. Om 6.30u ging ons wekkertje, die vervolgens nog even bij ons in bed kroop. Om 7 uur moest mama mee. ‘Kom mama, ga je mee?!’ Om 8.15u mocht papa mijn taak overnemen en kon ik nog even in bed kruipen, waar ik om 9.30u weer wakker schrok, net toen Lilly-Sofie even wilde komen knuffelen. Heerlijk wakker worden zo! Ik schoot wel meteen in de actie modus want we gingen op bezoek bij mijn nichtje die vandaag jarig is. Ik had gisteren iets geroepen over dat ik om 9u in de auto wilde zitten. Dat is dan alvast niet gelukt. Ik had gisteren de feestkleertjes van Lilly-Sofie al klaargelegd en laten zien, dus toen ze ging aankleden, ging dat zonder gemopper. Meestal accepteert ze wel wat ik haar aantrek. Soms kost het haar wat moeite om te accepteren dat zij het niet mag bepalen, dus is mijn stilzwijgende compromis dat ze zelf mag kiezen welke schoenen ze aandoet. Iets met ‘choose your battles’. Zoals je kan zien is het een prachtig geheel geworden met haar regenlaarsjes met sterren. Ik kan me er niet druk om maken en geniet stiekem van de eigenwijsheid die erachter schuil gaat. Wel wilde ik de look boven de heupen graag afmaken met een passend kapsel, waarbij ik in creativiteit nog niet verder kom dan twee simpele vlechtjes. Om dat voor elkaar te krijgen, dat was nog wel even een flinke battle. Vier uur later zou blijken dat deze mama haar styling skills nog even moet oefenen (er was toen namelijk al niks meer van te zien…). Om 11.00u stonden we buiten, klaar om in de auto te stappen. Ik vond het nog best netjes qua timing, tot vriendlief mij op weg naar de auto vroeg ‘jij hebt toch drinken mee voor Lilly-Sofie?’ … Kon ik toch nog even terug. Lilly-Sofie heeft uiteindelijk een heerlijke middag kunnen spelen met haar favoriete nichtjes, waarna we nog even een hapje mee aten bij mijn ouders. Uiteraard allemaal netjes op afstand. Na het avondeten moest opa mee, die zich helemaal vereerd voelde en genoot van dit aanbod van zijn kleindochter. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen! Na deze kleine opleving kroop ze op mijn schoot om te kijken of mijn koffie al op is. ‘Koffie op mama, we gaan!’ Jas aan, spullen pakken, zwaaien naar opa en oma en weer de auto in. ‘Had jij haar flesje gepakt?’ ‘Euh welk flesje, waar lag die dan?’ Voor de tweede keer deze dag, zag ik mezelf teruglopen om datzelfde drinkflesje mee terug te nemen. Het blijft een hele onderneming, op stap met een kind. Ik vind het nog steeds lastig om me voor te stellen hoe dat goed kan gaan met meerdere kids in een huishouden. Daar heb ik diepe bewondering voor. Ook zonder kind sta ik er in mijn familie om bekend om vaak dingen te vergeten als ik op pad ga, daar zal het vast mee te maken hebben… Gelukkig lijkt het er niet op dat mijn chaotische brein genetisch is overgedragen op mijn dochter. Ze ruimt graag haar speelgoed op, helpt het liefst met opruimen en stofzuigen en onthoudt altijd precies wat we hebben afgesproken, is totaal niet vergeetachtig! Daar kan ik nog veel van leren…

Lockdown 2, dag 4. Me-time vs 2jarige regisseuse

De eerste echte vakantiedag met zijn drietjes thuis. Vriendlief nam de ochtendshift om onze dochter te entertainen dus ik kon me nog even omdraaien. Verder verliep die hele ochtend in slowmotion, lekker luieren in bed. Lilly-Sofie vond dat toch ook best een goed idee, waardoor we uiteindelijk alledrie genoten van de rust en van het ‘even niks hoeven doen’. Het idee om naar buiten te gaan werd daardoor even uitgesteld, pas tegen de middag besloten we dat de dag dan toch echt begonnen was. Douchen, aankleden, de was werd aangezet, er werd stofgezogen en opgeruimd en door Lilly-Sofie tussendoor gespeeld. Toen we het idee kregen om toch nog even de deur uit te gaan, moest vriendlief nog douchen, waardoor we pas rond 15.00u in de startblokken stonden. Lilly-Sofie was intussen in een zoveelste meltdown beland, (‘ik wil niet in de auto zitten naar opa Theo!’) de vierde dag op rij overdag wakker blijven bleek toch best een helse opgave. Boos en een tikkeltje radeloos legde ik haar demonstratief op bed met de keuze ‘of je gaat mee naar buiten, of ik leg je op bed’. Wat ik niet had verwacht gebeurde; ze was me eigenlijk heel dankbaar dat ze lekker kon gaan liggen en stuurde mij vervolgens de kamer uit zodat ze kon gaan slapen. ‘Mama weggaan, ikke slapen!’ Vriendlief ging dan zelf toch maar even de deur uit want had net afgesproken om even langs te gaan bij zijn ouders. En dus kwam er onverwacht nog een hele middag me-time bij voor mij! Mij hoorde je niet klagen vandaag 😝 ! Op de bank geïnstalleerd met Netflix bracht ik de rest van de middag door. Vriendlief bleef eten bij zijn ouders, dus ik nam de avondshift op me om Lilly-Sofie te entertainen. Dat bleek de omgekeerde wereld; na het pannenkoekenfeest droeg ze me op dat ik met haar moest spelen. Ik vond mezelf een half uur later achter een poppenwagen achter haar aan lopen terwijl zij de boodschappenwagen duwde door het hele huis, op weg naar de supermarkt. Die bleek heel ver weg, en steeds weer in een andere kamer te zijn. Na het zesde rondje door het huis taaide ik af door heel demonstratief op de grond te gaan zitten. Waarop ze naar me toe kwam en zei ‘mama moe, mama naar bedje toe! Ikke kan niet dragen, jij moet lopen!’ Oftewel ik breng je wel naar bed mama, maar ik kan je niet dragen! Dus werd ik naar bed gebracht, na 5 seconden mocht ik alweer opstaan en ging ze voor me koken. Zo kwam het entertainmentprogramma geheel uit haar eigen koker, en werd mij een puur deelnemende rol toebedeeld. Dat ik de regie weer terugpakte toen het toch echt bedtijd was, daar was ze het dus niet helemaal mee eens.. Welkom in de wereld van een tweejarige…

Lockdown 2, dag 3. Mama’s schoot zitten!

Mama’s schoot zitten!!

En dat de héééle dag. Zonder middagslaap, want dat is voor baby’s. Vandaag was het mijn beurt om alleen thuis te zijn met ons peutertje. De afgelopen dagen heeft vriendlief die taak dankbaar op zich genomen. Het fenomeen ‘schoot zitten’ kent hij inmiddels maar al te goed. Ik zou later op de dag goed snappen wat er zo belangrijk was dat hij vandaag echt even de deur uit moest… Nadat ik ‘s ochtends om 10.05u een paar leerlingen nog moest herinneren aan het feit dat het nu toch echt vakantie is, had ik om 12.30u nog een online meeting, nou dat werd dus niet gewaardeerd. ‘Ikke niet kijken!!’ ‘Nee, jij hoeft niet te kijken, maar mama moet wel kijken.’ ‘Wheeeeeee.’ Boos. Na de meeting, waarbij ik mezelf uiteindelijk maar in de slaapkamer half had opgesloten om hem te kunnen kijken zonder blèrend en klagend achtergrondgeluid, deed ik een poging om naar buiten te gaan. Na de volgende meltdown want ‘ik wil die (zomer)jas aaaaaaaaannnn!!!’, konden we uiteindelijk naar buiten. Met winterjas 💪. Na de derde speeltuin mocht mama zowaar een kop koffie halen voor zichzelf. Het worstenbroodje werd natuurlijk wel meteen uit mijn handen gevist, dus die hebben we eerlijk gedeeld. Brabantse roots, die deel ik trots met mijn dochter! Ik kan me nog herinneren dat dat ongeveer het eerste vaste voedsel was dat ze met 5 maanden al met smaak naar binnen werkte. Eenmaal thuis begon het ritueel ‘schoot zitten’ van voor af aan. Tot ze riep ‘ikke moet plassen!!’ Tot drie keer toe de wc opgeklommen, schone luiers uitgedaan tot er eindelijk een goeie drol in de wc zwom! Ik kwam er iets later achter en jubelde haar de hemel in, toen ze weer riep ‘ikke moet plassen!’.. Gevolgd door een flinke scheet en geroep ‘ik heb gepoeeepppt!’ Mocht ik tot slot nog even een lekkere volle luier verschonen.. sja dat komt ervan, de hele dag op schoot zitten… Dat wordt morgen een hele lange boswandeling, besloot ik ter plekke!