MommyLifeAmsterdam

Zo, de kerstvakantie zit er weer op. Tijd om bij te komen van alle dwarse buien van onze jongste van 3. Alles is nee, dat kan ik nog redelijk pareren door een staaltje omgekeerde logica (‘nee jij mag niet eten hoor!’ En ineens wil ze NU haar bordje leeg eten… af en toe trapt ze er blindelings in..)

Maar meestal niet, en dan is het meer haar sport om zo doof als een kwartel de dag door te komen, oostindisch doof dan, en heel specifiek alleen als je ouders je wat vragen of zeggen. Ben je bij oma, dan betover je jezelf in een braaf prinsesje die zowaar haar bordje leeg eet.

Toneelspelen, driejarigen zijn er absoluut grootmeester in. Zeker die van ons! Dat vergt een hele dosis engelengeduld, wat aan het einde van de vakantie toch wel op raakt.. Als ik dat aan het einde van de vakantie moet bekopen met een kras in mijn gezicht is de maat toch wel vol; mogen ze alsjeblieft weer een dagje opvoeding genieten buitenshuis!!

Je snapt dat ik haar niet tegenhield toen ze op maandag zelf (ja, echt!) bedacht naar de opvang te willen, nu haar zus weer naar school moest. Het was eigenlijk niet haar opvangdag, maar ik hoopte van harte dat er een plekje over was ivm zieken, zodat we haar enthousiasme niet teleur hoefden te stellen. We hadden mazzel 🎉🎉 en brachten haar dankbaar naar de kindjes.

Nu na dag 2 kwam er toch een opmerking terug van de opvang; ze merkten op dat ze in de vakantie een behoorlijke attitude had gekregen! Ik voelde meteen een soort dankbaarheid opkomen dat ze haar ware aard daar ook heeft laten zien, ha ik ben dus niet gek, ze maakt het anderen ook lastig!! Als voorbeeld noemden ze dat ze niets wilde eten. Toen ik vroeg hoe ze daarop gereageerd hebben (er is een juf die ze volledig om haar vinger kan winden), kreeg ik terug dat ze haar hadden laten zitten tot ze ging eten. Dus ik zei mooi zo, dat ze haar er niet mee weg laten komen! Dit was een gesprek aan de eettafel tussen mij en Armand. Rosie-Lynn zat erbij en luisterde ons gesprek aan. Toen ze mij dit hoorde zeggen reageerde ze fel ‘Het is niet jouw juf hoor mama!’ #Draak!

Maar die driejarigen kunnen ook heel lief en schattig en aandoenlijk zijn hoor, als bewijs nog even een heel schattig filmpje om mee af te sluiten; want ik hou natuurlijk enorm van dit draakje!!

Nog maar een paar nachtjes slapen, dan zet de beste Goedheiligman traditiegetrouw weer voet aan wal in ons kikkerlandje. Voor de zesjarige dochter in huis een spannende tijd, die nu al zorgt voor de nodige moeite bij haar om in slaap te vallen. Voor ons een magische tijd, die ik ieder jaar weer koester. Dat deed ik al als kind, als puber, als student, als volwassene en nu inmiddels dus ook al een paar jaar als moeder van twee dochters. In mijn familie ben ik ieder jaar weer de aanjager van het Sinterklaasfeest. Ik hou ervan, zoals we van de Efteling houden die al net zo’n magische uitstraling heeft.

Over magie gesproken; onze dochter Lilly-Sofie van 6 zit nog net in haar magische ontwikkelfase die zo typisch is voor kleuters; waarin de grens tussen echt en nep vervaagd is en alles wat ze zien en beleven voor waar wordt aangenomen. Toch merk ik wel dat ze zich stiekem al wat vragen begint te stellen of het allemaal wel klopt en kan. Want hoe komt die man op zijn paard in hemelsnaam het dak op? En pakken de mama’s en papa’s niet gewoon zelf al die cadeautjes in?! Al vanaf mijn vuurdoop in het onderwijs als stagiaire bij de kleuters, vind ik dit de allerleukste ontwikkelfase. Je kan deze kinderen nog zo heerlijk meenemen in een verhaal, waarbij ze alles geloven wat je zegt, terwijl ze tegelijkertijd toch ook wel zien dat die knuffel maar een knuffel is en niet echt kan bestaan. Zo beleefde ik met mijn handpop schildpad Otto allerlei avonturen in de kleuterklas. Terwijl ze zagen en wisten dat Otto gewoon een knuffel was, vroegen de kinderen mij op de dagen dat hij niet mee was, op bezorgde toon of het wel goed ging met hem. I freaking love that age, en eerlijk is eerlijk; ik kon niet wachten tot mijn eigen kinderen in deze magische leeftijdsfase zouden komen. Nou, daar zijn we dan! Onze kids zijn 6 en 3 en de Sint is onderweg, ik geniet nu al 😍.

De jongste wil graag aan de Sint vragen waarom hij toch in bed lag, terwijl de oudste gespannen uitkijkt naar het moment van aankomst. Ik ga er lekker op, maar zie ook de oplopende spanning bij Lilly-Sofie. Het zou toch prettig zijn als ze wat meer ontspannen kan genieten van deze mooie tijd..

Ik besluit daarom dat het geen kwaad kan om haar denken wat te prikkelen, dus hebben we op weg naar school een gesprekje over het sprookjesbos en of die bewoners ervan allemaal wel echt zijn of nep. Conclusie; de kabouters zijn nep, Jokie en Jet en Pardoes en Pardijntje zijn verkleed, de sprookjesboom is nep, net als de reus en de wolf. Maar Roodkapje niet, die bestaat echt; net als Assepoester en Doornroosje. Snap jij het nog?! Heerlijk, die logica. Hoe zit het dan met de Kerstman? Die bestaat niet (heb ik ook altijd verteld). Maar Sinterklaas dan? Die is wel echt! Zou hij niet verkleed kunnen zijn denk je? ‘Nee mam Sinterklaas is echt, mag ik nu de klas in?!’

Zo, het zaadje is geplant. De volgende dag haalt opa haar op uit school, bij thuiskomst zijn er pakketjes bezorgd waaronder een verdacht pakketje met Sinterklaasprint op de verpakking. Dank SHEIN voor deze subtiele hint.. Ik probeerde nog een smoes naar opa te sturen, maar die las ook nog even voor dat dit pakket toch echt voor mama bestemd was.. Lilly-Sofie vond dat maar verdacht, maar ze begreep wel; dat pakket mag je niet openmaken! Dus zodra ik het huis binnenstapte na mijn werk, riep ze; ‘Mama, kijk er is een pakketje gekomen voor Sinterklaas, dat mag je niet openmaken!’ Ik moffelde hem gauw weg met een of andere smoes dat hij voor de buurman was. ‘Nee hoor mama; er staat ‘Cathelijne Kieboom’ op zei opa!’ 🙈🙈🙈.

Ik ben benieuwd hoe lang haar magische fase nog voortduurt 😅 en ik hoop dat hij lekker organisch op eigen inzicht overgaat in een besef dat Sinterklaas dan misschien niet echt bestaat, maar dat dat geen afbreuk doet aan de magie ervan. Zo blijven sprookjes bestaan, ook als wij beter weten hoe de wereld echt in elkaar steekt. En blijft het altijd mogelijk om even te verdwijnen in de magie van het kinderbrein.

🎶 “What the world needs now, is love; sweet love…”🎶

Het liedje speelt in mijn hoofd terwijl ik onder de douche sta. De wereld kan wel wat liefde gebruiken in deze tijd inderdaad.. Een tijdje geleden heb ik een insta-account aangemaakt om mijn blogs een breder draagvlak te geven. Daar is sindsdien nog niet zoveel van terechtgekomen. Hetzelfde geldt voor de blogs zelf trouwens. Met een hoofd dat nooit stilstaat kan ik genoeg blogs vullen met mijn hersenspinsels. Wat houdt me dan tegen?! Sja, mijn hersenspinsels, wie interesseert het nou wat er zich zo dag-dagelijks in mijn hoofd en in mijn leven afspeelt?! Belemmerende gedachten verschijnen en doen mijn vingers verstijven. In mijn jeugd was het schrijven mijn redding. Toen ik jong was, kon ik er mijn fantasie in kwijt en naarmate ik ouder werd, hielp het mij om mijn gedachten te ordenen en beter te begrijpen wat er in mijzelf omging en hoe de wereld in elkaar steekt. Zo heeft het schrijven voor mij een therapeutische werking gehad, waardoor ik mezelf wegwijs maakte in de volwassen wereld. Nog steeds kan ik mijn gedachten het beste ordenen door ze op te schrijven en vloeien daar de mooiste mailtjes uit voort (waar ook vaak genoeg niet iedereen op zit te wachten, om mijn epistel te lezen). Mijn specialiteit is lange zinnen maken; met mooie voegwoorden en komma’s worden zo de zaken aan elkaar geregen; verbanden gelegd en verbindingen gemaakt. Ik hou ervan, maar ik weet ook dat het een kwestie van smaak is en dat er genoeg mensen zijn die onderweg denken; kan dat niet korter en krachtiger! Een volgend dilemma is dat het spelling-technisch moet kloppen. Ik ben nu eenmaal werkzaam in het onderwijs, dus is het nogal knullig als ik dan blogs produceer vol spelfouten. Maar ja, ik schrijf het beste op gevoel en intuïtie, en dan wil er nog weleens een spelfout tussendoor glippen… Ach, mocht ik daar commentaar op krijgen dan heb ik in elk geval de bevestiging dat mijn blog goed gelezen wordt en dus blijkbaar genoeg interesse wekt! Tot slot moet ik denken aan de mensen van mijn leeftijd die ineens alle schroom van zich af kunnen gooien doordat ze bijvoorbeeld terminaal ziek zijn. Tijdsdruk, of de tijd, ik vind het een lastig iets. Ik presteer het beste onder druk; dus als er nog maar weinig tijd is, lekker knallen en er dan het beste uit halen. Dat geeft ook voldoening. Maar om nou te wachten op een doodvonnis om dan pas de druk te voelen om mijn gedachten te delen, gaat me wat te ver. Als die mensen alle schroom van zich af kunnen gooien na zo’n vreselijke diagnose, dan kan ik dat nu toch ook!!

Ik stap de douche uit en realiseer me ineens; mijn smoezen zijn op! Zoals ik er vanochtend niet onderuit kwam om de fietstocht naar Amsterdam Zuidoost te aanvaarden (het was mooi weer; ik had voldoende tijd om eventuele dwalingen mee te rekenen want het is echt een gigantisch doolhof op de fiets daarheen), zo moet ik erkennen dat er mij niets in de weg staat om blogs te schrijven en de wereld in te gooien..

Mocht je nou denken; ‘wat leest dit lekker weg en daar wil ik meer van lezen!’, schroom dan niet en reageer gezellig op mijn posts!!

Voor nu hoop ik ze op wekelijkse basis online te kunnen gooien.

We hebben ‘s ochtends geen haast om op te staan. Ook de kinderen nemen hun tijd om lekker te luieren in bed met de iPad. We eten wanneer we zin hebben, waar we zin in hebben. Pas als een poepluier in de weg zit, komen we in beweging om ons aan te kleden en kan de dag beginnen. De dag bestaat uit een paar geplande activiteiten, maar vooral ongeplande spontane actie. Oftewel, we doen waar we zin in hebben. Ik ga wel lekker op deze vertraging van de dagen, eerlijk gezegd! Een paar dagen niet hoeven hollen, geen rat race om kids weg te brengen en op te halen, boodschappen doen, koken, kids op tijd in bed, even een pauze van dat alles. We komen zo heerlijk tot rust met elkaar en dat merk ik ook aan mijn lijf; op dag drie voelde mijn hele lijf moe. Het besef dat vandaag onze laatste dag is, smaakte vanochtend dan ook best een beetje zuur.

De geplande activiteiten zijn er ongeveer 2 op een dag. Vandaag zouden dat er drie zijn, maar de oudste zag dat niet zitten toen ze vanochtend wakker werd; ‘mam dat is eigenlijk toch veel te veel; zwemmen, minigolf en bowlen, dat redden we toch allemaal niet op een dag, laten we dan maar niet gaan zwemmen vandaag!’ Stiekem kwam me dat best goed uit, maar vooral was het een heel goed (onbewust) besefmomentje van haar dat ze wel genoeg nieuwe indrukken heeft opgedaan deze week, en behoefte heeft aan rust. Dus besloten we in de middag de minigolfbaan te bestormen, werd de Bollo speurtocht nog even afgemaakt (zijn we toch een volle week bezig geweest om alle 20 Bollo’s te vinden), en beloonden we onszelf met lekker appelgebak. Rosie-Lynn wreef wat in haar ogen, dus hop de buggy in voor haar middagslaap. Ik dook ondertussen met Lilly-Sofie het Atelier in, een soort grote knutselruimte voor kinderen, waar we een huis gingen bouwen van grote blokken. Zij kon lekker haar fantasie de vrije loop laten en zich uitleven op het raamwerk van het huis dat ik had neergezet. Heerlijk om te zien hoe ze helemaal in haar element was. Toen was het alweer tijd om te gaan bowlen met een gillende en steigerende dreumes (net wakker, dus mega trek, denk aan de Snickers reclame en dan X100). Snel een borrelplankje besteld, dat duurde haar veel te lang dus dan maar een zakje chips gehaald alvast, toen bedaarde ze en liep ze trots rond op haar bowlingschoenen. Die na het bowlen weer uit moesten, dat was natuurlijk het volgende drama… Poeh wat is het leven toch zwaar als je bijna 2 bent 🤯. Nadat Lilly-Sofie ons allemaal had ingemaakt op de bowlingbaan, eindigden we in het restaurant met een heerlijk diner. Daar lukte het zowaar om enigszins rustig te eten, tot de kids natuurlijk uitgegeten waren. Toen volgde als kers op de taart de kinderdisco; een mega vette disco van maarliefst een uur!! Rosie-Lynn slaapt normaliter rond 19.30u, dus die disco hield ze eigenlijk amper nog vol na een middagslaap van 45 minuten, maar ze haalde alles uit de kast om wakker te blijven en alles mee te kunnen maken. Dansen vindt ze namelijk wel echt heel leuk dus ze heeft echt staan genieten. Je snapt dat ze inmiddels al lang en breed in een diepe slaap verkeert. Voor Lilly-Sofie ligt dat net anders. Die vond de disco helemaal te gek, maar dat kwam wel net even bovenop alle andere activiteiten van vandaag, én onverwacht. Toen ik haar in bed legde, vroeg ik haar of ze zin had om naar huis te gaan of dat ze liever nog wat langer had gebleven. Ze antwoordde instemmend op mijn eerste antwoordmogelijkheid, en legde uit dat ze ernaar uitkijkt om niet meer door het donker te hoeven lopen naar het huisje. Even geen gekke dingen meer, zoals een lampionnenoptocht-by-night eerder deze week (ze vond dat zo rete spannend, in het donker, dat ze bijna niet gegaan was… Na afloop was ze oprecht blij dat ze toch gegaan was, dus de nieuwsgierigheid had gewonnen van de angst). Of een dag rondlopen in een pretpark, of zwemmen in de avond. Het was wel even goed zo, proefde ik aan haar. Zul je net zien; zit ik eindelijk in vakantiemodus, is de vakantie alweer voorbij en hebben ook de kids zelf behoefte om bij te komen van de vakantie…

Even lekker bijkomen van weer een nieuwe start van het schooljaar. Ook dit jaar hebben we er weer voor gekozen om lekker met ons gezin in een hutje op de hei te gaan zitten, of zoals de kids het noemen, een Bollo-huisje. Vernoemd naar de mascotte die op het park de kids entertaint. Dat Bollo vervolgens nergens te bekennen was in het hele huisje, was voor Rosie-Lynn even een zware domper na aankomst. Ze bleef maar rondlopen en Bollo roepen; ‘waar Bollo nou?’ Dat het hele huisje in eerste instantie nergens te bekennen was in het pikkedonker, hadden ze even niet meegekregen. Beide meisjes lagen namelijk diep in dromenland achterin de auto, terwijl wij na drie rondjes rijden over het park eindelijk ergens een bosweggetje vonden naar ons huisje. Blijkbaar was het huisje dat ik had uitgekozen vanwege de ligging naast een speeltuintje, ook meteen het meest verstopte huisje van het park met een soort sluiproute tussen de bosjes erheen. Blij dat we het eindelijk gevonden hadden, bleek de volgende uitdaging om het huisje binnen te komen… De digitale sleutel die via de app op je telefoon te activeren is, werkte namelijk niet… Ik ben daar ook zo slecht in, sta voor mijn gevoel altijd zeker twee minuten te klooien met mijn telefoon boven het pinapparaat in de supermarkt tot ik heb afgerekend… Op zulke momenten voel ik mij echt een oud wijf die moet meegaan met de tijd 😝 terwijl ik me afvraag wat er mis is met een ouderwetse sleutel… Dus stonden we daar, met godzijdank twee slapende kids in de auto, ergens in het park verscholen tussen de bosjes, voor een dichte deur. Toen de telefoon ook niet werd opgenomen (de receptie was natuurlijk allang dicht, en het noodnummer bleek een antwoordapparaat) zat er niks anders op dan maar zelf op zoek gaan naar personeel dat ons kon helpen. Lang leve een fysieke sleutel, of druppel in dit geval. Eenmaal in het huisje bleek, naast de afwezigheid van Bollo, ook voor ons een domper want de bedden waren niet opgemaakt. Dit had ik in de ochtend nog afgesproken omdat ik wist dat we pas laat in de avond zouden aankomen, wel zo fijn om de kids dan meteen in hun bedjes te kunnen leggen.. Dus met twee lichtelijk geïrriteerde kids om ons heen (ze waren uit hun slaap gehaald én Bollo was nergens te bekennen), moesten ook nog even alle bedden worden opgemaakt. Nou, onze vakantie kon beginnen! De receptie heeft de volgende dag onze ontvangst goedgemaakt en iedere dag wordt Bollo’s huisje even begroet zodat Rosie-Lynn ook aan haar trekken komt. Gelukkig is Bollo veelvuldig te vinden op het park, dus die kan inmiddels haar lol wel op. Zo zijn we al een aantal dagen zoet met een Bollo speurtocht, we hebben al 15 van de 20 Bollo posters gevonden. Lilly-Sofie neemt dat soort activiteiten uiterst serieus, waarbij het ook wel helpt dat de mevrouw van de receptie aangaf dat ze een verrassing krijgt als ze alle Bollo’s gevonden heeft 😅. Verder zijn we redelijk actief, je kan nou eenmaal niet de hele dag binnen zitten met twee kids van 5jr en bijna 2jr. Zwemmen, Bollo zoeken, knutselen, lampionnen maken, wandelen in het donker met de lampionnen optocht, kinder disco, we zijn er maar druk mee. Ook een dagje Julianatoren kon natuurlijk niet uitblijven. Dat de jongste daar vervolgens een dag van de leg van is (lees moe en sjagrijnig en een nogal kort lontje om vanalles), mag de pret niet drukken. Omdat het ook onze vakantie is proberen we ook wat dingen te doen die wij zelf leuk vinden, zoals gezellig samen gourmetten. Alle ouders van twee jonge kinderen snappen wat voor utopische uitdaging het is om gezellig samen te tafelen… We zijn pas halverwege en er staan nog wat wensen op onze to do list en die van de kinderen, zoals minigolfen en bowlen en uit eten in het restaurant. Vrijdag keren we dan weer huiswaarts om zaterdag thuis de verjaardag van de jongste te vieren. Even lekker bijkomen, ja dat doen we dan wel ergens volgende week, als we weer lekker gaan werken 😝

De vakantie zit er alweer bijna op en de bingo kaart voor onze vakantie kan worden afgestreept.

Bingokaart van onze vakantie bij Tui Blue resort **** (half pension)

– Iedere ochtend stipt om 7.30u bedjes reserveren bij het zwembad: check ✅. Tussen mensen die een sprintje trekken om de perfecte bedjes te bemachtigen… heb je ooit zwaarlijvige Engelsen zien rennen voor hun leven?! Wij wel, iedere ochtend hier. Geef ze een handdoek en zet wat bedjes rond een zwembad, dan kunnen ze toch rennen!

– Kindjes die iedere ochtend voor 7u wakker zijn, ongeacht hoe laat ze zijn gaan slapen: check ✅. Dat ze vanochtend plotseling om 7.30u nog sliepen, is een ware uitzondering. Zul je net zien; gaan we bijna weer naar huis, slapen ze eindelijk uit!! Rosie-Lynn zat door het laat naar bed gaan ‘s avonds al gauw weer in het ritme van twee slaapjes overdag, om de dag te kunnen volhouden. Toch merkten we wel dat zij erg gebaat is bij een vast dagritme en ‘s avonds lekker op tijd naar bed. Haar zus ging daarentegen erg goed op het vakantieritme, die leeft ‘s avonds altijd nog even op dus dat laat naar bed is wel aan haar besteed.

– kliederen en klooien in het restaurant met een dreumes; check ✅. We hadden half pension geboekt (ontbijt en diner inclusief) en dat was meer dan genoeg voor ons. Sowieso is uit eten gaan met een dreumes al een marathon an sich, helemaal met die van ons. De volgende foto is daar een mooie illustratie van;

– weglopen bij het zwembad (altijd met bandjes aan, dat dan weer wel): check ✅. Ik vond het te gek worden om aan het zwembad zo’n bandje aan te doen zoals op het vliegveld, maar poehee dat was dus goed opletten geblazen!

– weglopen in het restaurant, weglopen bij de kinderdisco (jaja richting het zwembad nog wel), et cetera.. check ✅. Je bent één en je gaat heen, zeg maar…

– mama dragen!! X1000; check ✅. Sowieso hangt Rosie-Lynn erg aan mij als ze niet in haar hum is. Wat deze vakantie dus nogal vaak voorkwam. Zitten in de buggy vindt ze niks aan. Uiteindelijk voor Lilly-Sofie een bijkomend voordeel, die dan haar kans schoon zag om zich lekker te laten rondrijden! Op de dag dat we over ons hart streken en dan toch maar een extra buggy hadden gehuurd bij de receptie, besefte die dame ineens dat het veel stoerder is om áchter de buggy te lopen als je bijna 5 bent… 🤷‍♀️ wat me naar het volgende punt brengt;

– wat je ook doet of besluit te doen of van te voren bedenkt hoe de dag zal lopen of wat het handigst is, met andere woorden, je probeert een beetje te plannen hoe je dag verloopt; die kids voelen dat zó haarfijn aan dat ze er alles aan doen om te zorgen dat het anders loopt. Alsof de duvel ermee speelt. Je huurt twee buggy’s en gaat wandelen zodat ze allebei even kunnen slapen? Echt niet. Je denkt ik leg de jongste vast op bed want dan slaapt die als de oudste naar bed gaat? Echt niet. Ik haal vast een bordje met eten zodat de jongste lekker rustig kan beginnen met eten en we ondertussen zelf in rust kunnen eten? Echt niet.

– de dag eindigen in het tuintje voor ons appartement waar onze kindjes sliepen als roosjes, met een wijntje en B & B vol liefde terugkijken; check ✅. Godzijdank sliepen ze alle nachten supergoed, als ze eenmaal sliepen zo rond 22u, en konden wij nog even samen wat quality time doorbrengen en nagenieten.

– een gezamenlijk foto-album aangemaakt met zo’n 600 foto’s; check ✅. Die beelden spreken voor zich; we hebben genoten! Van goed eten, van elkaar, van het zwembad, dagelijkse ijsjes, verwenmomentjes met een koffietje bij het zwembad, een wandelingetje, een tourtje over het eiland met een huurauto, van slapende kindjes, Lilly-Sofie heeft nog 5 zwemlessen gehad, van de speeltuintjes, van de kinder disco, van ons appartementje, van de draken-streken van Rosie-Lynn, van zwemmende kindjes, van slapende kindjes had ik dat al gezegd? 😝, van de zon en van het vakantiegevoel.

Met een volle bingokaart hebben we de reis terug naar huis gewonnen en mogen we morgen vertrekken. We hebben een heerlijke vakantie gehad! Het is wel mooi geweest na twee weken in zo’n resort te zitten. De kindjes hebben het heerlijk gehad, dus wij ook. Toch zouden we volgende zomer graag zelf wat meer het avontuur opzoeken, hoe uitdagend ook met een peuter en kleuter tegen die tijd.. tips zijn welkom!!

De vlucht – vervolg

Dat rode bandje, bleek dus wel echt een lifesaver. Na een halfuur wachten konden we inchecken en de handbagage controle daarna ging godzijdank lekker vlot. Dus zaten we ruim op tijd bij de gate. Helaas waren er niet zoveel stoeltjes bij de gate, hoewel de jongste daar toch niet op zat te wachten, die wilde natuurlijk nog even lekker aan de wandel. Met een mama die van shoppen houdt, kwam dat mooi uit. Dus toch maar weer het bandje om… dat was natuurlijk niet wat zij in haar hoofd had. Afleiden met wat merchandise uit het winkeltje werkte een beetje, gelukkig kwam haar zus mee en wilde ze maar wat graag met haar zus samen lopen. Zo werd het bandje dan toch wel gedoogd door Rosie-Lynn, zij het met wat lichte tegenzin. We vingen er flink bekijks mee, er was zelfs een moeder die me kwam vragen waar ze zo’n bandje kon kopen want dat leek haar ook wel wat voor haar zoontje…

Eerder die week was de tijd gekomen dat we een tweede iPad in huis moesten halen. Aangezien Rosie-Lynn’s eerste woordje inmiddels ‘iPad’ was zodra ze ‘s ochtends wakker werd, moesten we er dan echt aan geloven. Heel even dachten we nog dat ze ‘aardbei’ zei, maar het was snel genoeg duidelijk dat ze toch echt de iPad bedoelde… Om te voorkomen dat onze dagen voortaan zouden beginnen met een titanenstrijd om de enige iPad in huis, werd het dus hoog tijd dat er nog eentje bij kwam. Ik vond wat spaarcentjes, gekregen van mijn (al een hele tijd geleden overleden) oma, nog in een oude envelop in mijn kledingkast tijdens het opruimen, en tikte daarmee een tweedehandsje op de kop. Ik toog met de envelop naar zo’n louche tweedehands zaakje in Amsterdam-West, met allemaal mannen met rasta haren a la Bob Marley en dito muziek draaiende in de shop, waar naast tweedehands elektronica ook gitaren werden verkocht. Ik hoorde mezelf vervolgens bij de kassa uitleggen dat al die oude briefjes nog van mijn oma waren geweest en dat ik een oude envelop had gevonden. Dat hele verhaal klonk ineens een beetje verdacht, helemaal passend bij de setting van die winkel. Gelukkig werkt de iPad prima en zit er verder geen luchtje aan (wat ik van die winkel niet kan zeggen, want daar hing wel degelijk een niet thuis te brengen penetrante lucht). Oma zou zich rot gelachen hebben om dit tafereel, dat weet ik zeker, bedacht ik me al fietsend naar huis met de buit in een plastic zak.

Zo zaten er ineens twee meisjes met hun snufferd ieder achter een eigen schermpje. Deze lifesaver staat met stip op #1 en bleek ook tijdens de vlucht een fijne afleider. Dat de dreumes maar 1 Bing filmpje kon kijken in de afwezigheid van een WiFi signaal in het vliegtuig, mocht de pret niet drukken en sloot perfect aan op haar toch al niet zo’n grote spanningsboog. Hoewel zij dat ene filmpje uiteindelijk toch ook wel beu leek te zijn aan het einde van de vlucht; ze leek inmiddels toch wel door te hebben dat ze dat verhaal nu wel kende 😅. Gelukkig had ik daarnaast nog genoeg cadeautjes mee ter afleiding en net genoeg beenruimte om vier uur lang met een dreumes op mijn schoot te bivakkeren. De vrouw voor mij had daar volgens mij een ander idee over, zij keek af en toe met een wat aparte blik om (noem het een mengeling van irritatie en nieuwsgierigheid). Met wat heen en weer wandelen door het gangpad ter afwisseling en zowaar nog een uurtje slapen op schoot, schoot het toch aardig op en konden we uiteindelijk “in alle rust” landen. Lilly-Sofie had zich op haar beurt heerlijk bij het raam genesteld op haar eigen stoel en zich prima vermaakt met haar iPad, wat spelletjes, gedownloade films en kleurboeken. Ook had ze lekker een uurtje geslapen. Bij het landen had ze dan wel even flink last van de oortjes, dus was er voor de verandering even paniek op links van mij in plaats van op mijn schoot. Zo hebben vriendlief en ik onze handen vol gehad tijdens de vlucht aan de meisjes, wat een voorbode bleek te zijn op de rest van de vakantie, zo weet ik nu inmiddels op dag 6. Ergens op dag 4 van deze vakantie begon ik te snappen waarom mensen er soms voor kiezen om zonder hun kind(eren) op vakantie te gaan. Niet dat ik dat ooit zou kunnen of willen, maar ja tot rust komen lukt dan wel een stuk beter, kan ik me nu inmiddels levendig voorstellen!

Zoals je ziet is het allemaal goedgekomen en zijn we veilig, gezond en met alle bagage compleet in het hotel aangekomen. De meisjes genieten en wij dus ook, daarover later meer!

Inpaksessie

Het is vandaag dag 4 van onze vakantie op Gran Canaria, en we beginnen nu eindelijk fijn te landen. Het duurt (bij ons tenminste) altijd een paar dagen voor we ons ritme gevonden hebben. Deze keer keken we zo erg naar de vakantie uit, dat ik op donderdagavond begon in te pakken (zondag vertrokken we). Ironisch genoeg is deze koffer die ik toen had ingepakt, uiteindelijk niet eens meegegaan.

De inhoud van deze koffer is overigens wel meegegaan. Dit formaat bleek iets te minimaal voor ons. Dus werd er op zaterdagavond nog ‘gauw’ even omgepakt en verdween de inhoud van dit gele koffertje in zijn geheel in de helft van een groter exemplaar. Dit voltrok zich op zaterdagavond, in het huis van mijn ouders waar we even logeerden als tussenstop voor we aan onze reis naar Gran Canaria begonnen. De vlucht vertrok namelijk vanuit Düsseldorf dus Den Bosch was voor ons een handige tussenstop, waar we ook nog even mijn verjaardag vierden op zaterdag.

Insiders die mij goed kennen, weten dondersgoed dat licht bepakt op reis gaan niet bepaald in mijn woordenboek voorkomt. Wat daarbij overigens niet helpt is dat ik dan een reis boek waarbij we 4x 20 kilo ruimbagage mogen meenemen. Je kan je afvragen wie al die koffers in hemelsnaam moeten sjouwen, naast een dreumes, kleuter, een kinderwagen, en een aantal tassen handbagage die ook allemaal mee moeten. De inpaksessie die volgde op het ompakken van die ene koffer, deed bepaald niet onder voor een willekeurige aflevering van ‘B&B vol liefde’, en trok dan ook behoorlijk bekijks van menig familielid die het tafereel kostelijk aanschouwde. Want wacht eens even, hoeveel badhanddoeken hebben jullie wel niet mee, en hoezo eigenlijk, die zijn toch ook verkrijgbaar in het hotel?! (Ik gauw nazoeken, oh ja da’s waar ook, toch maar thuislaten dan, scheelde zo weer een aantal kilo’s)

Zo lukte het om naast een aantal badhanddoeken, ook wat tassen thuis te laten die toch eigenlijk misschien best overbodig waren. Met dank aan mijn publiek die avond werd alle bagage zo efficiënt mogelijk omgepakt. Ondanks dit zorgvuldige inpakproces, presteerde ik het om uiteindelijk toch nog iets essentieels te vergeten. Zo bleek na aankomst in het hotel, de tandpasta onvindbaar. Zal je altijd zien. En nu ik hier vier dagen ben, leef ik al sinds dag 1 met de wetenschap dat ik alweer veel te veel kleding mee heb genomen… ik leer het ook nooit!

De vlucht

We hadden oorspronkelijk een reis naar Egypte geboekt. Vraag me niet waarom ik ervoor had gekozen om hartje zomer met twee kleine kids een strandvakantie te boeken in een land waar je je voeten brandt op het strand in deze tijd van het jaar… noem het een vlaag van verstandsverbijstering, het leek destijds een erg aantrekkelijke aanbieding maar ten tijde van boeken was het ook nog koud en winter, dus hunkerde ik naar een zonvakantie en kon het me niet warm genoeg lijken. Zo rond de meivakantie werd ik ‘wakker’ en maakte ik dankbaar gebruik van de mogelijkheid tot vrijwel kostenloos omboeken. Zo werd het Gran Canaria, met ook nog veel gunstiger vluchttijden; Egypte was om 8u ‘s ochtends vliegen vanuit Düsseldorf, dus midden in de nacht vertrekken; Gran Canaria was om 12.30u vliegen vanuit Düsseldorf. Tel uit je winst met een dreumes en een kleuter reizend… Zou je denken dan. Mijn broer was er in elk geval ook erg blij mee, die bracht ons namelijk weg en hoefde daardoor niet zijn zo kostbare en waardevolle nachtrust op te offeren voor ons. Sowieso al super fijn dat hij ons weg wilde brengen want ja… al die bagage paste dus niet in ons autootje 🙈🙈🙈

Overigens, gingen er drie koffers mee van om en nabij (lees; iets meer dan) 20 kilo per stuk; een (nee geen twee, maar één) buggy; twee rugzakken; en een kleine trunky op wieltjes. Vond ik nog best netjes voor ons doen.

Tijdens de inpaksessie de avond ervoor bedacht ik me ineens dat ik het beruchte bandje nog niet had, dat mijn moeder vroeger voor mijn broer gebruikt had op het vliegveld. Ik ben enorm dankbaar dat ik nog zo helder ben geweest om daarnaar te vragen, zodat die na een korte zoektocht in huis in elk geval in mijn rugzak zat. Geloof me, we waren nog geen 5 minuten in de vertrekhal van het vliegveld of ik haalde het bandje al tevoorschijn voor die draak van een dreumes van ons, die gewoon veel liever aan de wandel gaat dan in de buggy zit…

Twee minuten (oké, misschien waren het 20 seconden) vond ze het best interessant en een leuk spelletje. Daarna had ze door dat het haar vrijheid toch wel erg inperkte en voor ik het wist lag ze languit op de grond… we hadden de incheckbalie nog niet eens bereikt of ik zat al middenin een typische dreumes-relschop-scène die de weg blokkeerde voor andere reizigers achter me. Zeggen dat ze niet bij mij hoorde kwam wat ongeloofwaardig over aangezien de rode band toch anders deed vermoeden… dus toch maar oppakken en in de buggy snoeren dan maar… uiteraard ging ook dit niet zonder weerstand die vast door de hele hal te horen was. Ik had het te druk met het ontwijken van haar spartelkunsten, om daar weet van te hebben. Na een korte worsteling kon ik mijn weg vervolgen en bereikten we de incheckbalie. Dreumes in kwestie was de frustratie alweer snel vergeten want gelukkig biedt zo’n vertrekhal enorm veel afleiding.

De directeur van de school van mijn dochter, nam deze week afscheid. De directrice van de school waar ik werk, neemt volgende week afscheid. Ik werk nu op twee scholen, maar zal na de zomer aan de slag gaan op een andere school. Dus ook ik neem afscheid; van twee fijne werkplekken en lieve collega’s. Maar eerst neem ik afscheid van mijn groep 8, die ik anderhalf jaar lang 4 dagen per week heb mogen lesgeven. Ik merk dat het een beetje veel is van dit allemaal, en word er melancholisch van. Het laat zien hoe vergankelijk en veranderlijk het leven is en kan zijn, wat voor invloed bepaalde keuzes kunnen hebben en hoe het leven doordendert; ook als je even stilstaat. Voor nu stormt het even in mijn hoofd.