We hebben ‘s ochtends geen haast om op te staan. Ook de kinderen nemen hun tijd om lekker te luieren in bed met de iPad. We eten wanneer we zin hebben, waar we zin in hebben. Pas als een poepluier in de weg zit, komen we in beweging om ons aan te kleden en kan de dag beginnen. De dag bestaat uit een paar geplande activiteiten, maar vooral ongeplande spontane actie. Oftewel, we doen waar we zin in hebben. Ik ga wel lekker op deze vertraging van de dagen, eerlijk gezegd! Een paar dagen niet hoeven hollen, geen rat race om kids weg te brengen en op te halen, boodschappen doen, koken, kids op tijd in bed, even een pauze van dat alles. We komen zo heerlijk tot rust met elkaar en dat merk ik ook aan mijn lijf; op dag drie voelde mijn hele lijf moe. Het besef dat vandaag onze laatste dag is, smaakte vanochtend dan ook best een beetje zuur.
De geplande activiteiten zijn er ongeveer 2 op een dag. Vandaag zouden dat er drie zijn, maar de oudste zag dat niet zitten toen ze vanochtend wakker werd; ‘mam dat is eigenlijk toch veel te veel; zwemmen, minigolf en bowlen, dat redden we toch allemaal niet op een dag, laten we dan maar niet gaan zwemmen vandaag!’ Stiekem kwam me dat best goed uit, maar vooral was het een heel goed (onbewust) besefmomentje van haar dat ze wel genoeg nieuwe indrukken heeft opgedaan deze week, en behoefte heeft aan rust. Dus besloten we in de middag de minigolfbaan te bestormen, werd de Bollo speurtocht nog even afgemaakt (zijn we toch een volle week bezig geweest om alle 20 Bollo’s te vinden), en beloonden we onszelf met lekker appelgebak. Rosie-Lynn wreef wat in haar ogen, dus hop de buggy in voor haar middagslaap. Ik dook ondertussen met Lilly-Sofie het Atelier in, een soort grote knutselruimte voor kinderen, waar we een huis gingen bouwen van grote blokken. Zij kon lekker haar fantasie de vrije loop laten en zich uitleven op het raamwerk van het huis dat ik had neergezet. Heerlijk om te zien hoe ze helemaal in haar element was. Toen was het alweer tijd om te gaan bowlen met een gillende en steigerende dreumes (net wakker, dus mega trek, denk aan de Snickers reclame en dan X100). Snel een borrelplankje besteld, dat duurde haar veel te lang dus dan maar een zakje chips gehaald alvast, toen bedaarde ze en liep ze trots rond op haar bowlingschoenen. Die na het bowlen weer uit moesten, dat was natuurlijk het volgende drama… Poeh wat is het leven toch zwaar als je bijna 2 bent 🤯. Nadat Lilly-Sofie ons allemaal had ingemaakt op de bowlingbaan, eindigden we in het restaurant met een heerlijk diner. Daar lukte het zowaar om enigszins rustig te eten, tot de kids natuurlijk uitgegeten waren. Toen volgde als kers op de taart de kinderdisco; een mega vette disco van maarliefst een uur!! Rosie-Lynn slaapt normaliter rond 19.30u, dus die disco hield ze eigenlijk amper nog vol na een middagslaap van 45 minuten, maar ze haalde alles uit de kast om wakker te blijven en alles mee te kunnen maken. Dansen vindt ze namelijk wel echt heel leuk dus ze heeft echt staan genieten. Je snapt dat ze inmiddels al lang en breed in een diepe slaap verkeert. Voor Lilly-Sofie ligt dat net anders. Die vond de disco helemaal te gek, maar dat kwam wel net even bovenop alle andere activiteiten van vandaag, én onverwacht. Toen ik haar in bed legde, vroeg ik haar of ze zin had om naar huis te gaan of dat ze liever nog wat langer had gebleven. Ze antwoordde instemmend op mijn eerste antwoordmogelijkheid, en legde uit dat ze ernaar uitkijkt om niet meer door het donker te hoeven lopen naar het huisje. Even geen gekke dingen meer, zoals een lampionnenoptocht-by-night eerder deze week (ze vond dat zo rete spannend, in het donker, dat ze bijna niet gegaan was… Na afloop was ze oprecht blij dat ze toch gegaan was, dus de nieuwsgierigheid had gewonnen van de angst). Of een dag rondlopen in een pretpark, of zwemmen in de avond. Het was wel even goed zo, proefde ik aan haar. Zul je net zien; zit ik eindelijk in vakantiemodus, is de vakantie alweer voorbij en hebben ook de kids zelf behoefte om bij te komen van de vakantie…
MommyLifeAmsterdam 