🎶 “What the world needs now, is love; sweet love…”🎶
Het liedje speelt in mijn hoofd terwijl ik onder de douche sta. De wereld kan wel wat liefde gebruiken in deze tijd inderdaad.. Een tijdje geleden heb ik een insta-account aangemaakt om mijn blogs een breder draagvlak te geven. Daar is sindsdien nog niet zoveel van terechtgekomen. Hetzelfde geldt voor de blogs zelf trouwens. Met een hoofd dat nooit stilstaat kan ik genoeg blogs vullen met mijn hersenspinsels. Wat houdt me dan tegen?! Sja, mijn hersenspinsels, wie interesseert het nou wat er zich zo dag-dagelijks in mijn hoofd en in mijn leven afspeelt?! Belemmerende gedachten verschijnen en doen mijn vingers verstijven. In mijn jeugd was het schrijven mijn redding. Toen ik jong was, kon ik er mijn fantasie in kwijt en naarmate ik ouder werd, hielp het mij om mijn gedachten te ordenen en beter te begrijpen wat er in mijzelf omging en hoe de wereld in elkaar steekt. Zo heeft het schrijven voor mij een therapeutische werking gehad, waardoor ik mezelf wegwijs maakte in de volwassen wereld. Nog steeds kan ik mijn gedachten het beste ordenen door ze op te schrijven en vloeien daar de mooiste mailtjes uit voort (waar ook vaak genoeg niet iedereen op zit te wachten, om mijn epistel te lezen). Mijn specialiteit is lange zinnen maken; met mooie voegwoorden en komma’s worden zo de zaken aan elkaar geregen; verbanden gelegd en verbindingen gemaakt. Ik hou ervan, maar ik weet ook dat het een kwestie van smaak is en dat er genoeg mensen zijn die onderweg denken; kan dat niet korter en krachtiger! Een volgend dilemma is dat het spelling-technisch moet kloppen. Ik ben nu eenmaal werkzaam in het onderwijs, dus is het nogal knullig als ik dan blogs produceer vol spelfouten. Maar ja, ik schrijf het beste op gevoel en intuïtie, en dan wil er nog weleens een spelfout tussendoor glippen… Ach, mocht ik daar commentaar op krijgen dan heb ik in elk geval de bevestiging dat mijn blog goed gelezen wordt en dus blijkbaar genoeg interesse wekt! Tot slot moet ik denken aan de mensen van mijn leeftijd die ineens alle schroom van zich af kunnen gooien doordat ze bijvoorbeeld terminaal ziek zijn. Tijdsdruk, of de tijd, ik vind het een lastig iets. Ik presteer het beste onder druk; dus als er nog maar weinig tijd is, lekker knallen en er dan het beste uit halen. Dat geeft ook voldoening. Maar om nou te wachten op een doodvonnis om dan pas de druk te voelen om mijn gedachten te delen, gaat me wat te ver. Als die mensen alle schroom van zich af kunnen gooien na zo’n vreselijke diagnose, dan kan ik dat nu toch ook!!
Ik stap de douche uit en realiseer me ineens; mijn smoezen zijn op! Zoals ik er vanochtend niet onderuit kwam om de fietstocht naar Amsterdam Zuidoost te aanvaarden (het was mooi weer; ik had voldoende tijd om eventuele dwalingen mee te rekenen want het is echt een gigantisch doolhof op de fiets daarheen), zo moet ik erkennen dat er mij niets in de weg staat om blogs te schrijven en de wereld in te gooien..
Mocht je nou denken; ‘wat leest dit lekker weg en daar wil ik meer van lezen!’, schroom dan niet en reageer gezellig op mijn posts!!
Voor nu hoop ik ze op wekelijkse basis online te kunnen gooien.
MommyLifeAmsterdam 