Nog maar een paar nachtjes slapen, dan zet de beste Goedheiligman traditiegetrouw weer voet aan wal in ons kikkerlandje. Voor de zesjarige dochter in huis een spannende tijd, die nu al zorgt voor de nodige moeite bij haar om in slaap te vallen. Voor ons een magische tijd, die ik ieder jaar weer koester. Dat deed ik al als kind, als puber, als student, als volwassene en nu inmiddels dus ook al een paar jaar als moeder van twee dochters. In mijn familie ben ik ieder jaar weer de aanjager van het Sinterklaasfeest. Ik hou ervan, zoals we van de Efteling houden die al net zo’n magische uitstraling heeft.
Over magie gesproken; onze dochter Lilly-Sofie van 6 zit nog net in haar magische ontwikkelfase die zo typisch is voor kleuters; waarin de grens tussen echt en nep vervaagd is en alles wat ze zien en beleven voor waar wordt aangenomen. Toch merk ik wel dat ze zich stiekem al wat vragen begint te stellen of het allemaal wel klopt en kan. Want hoe komt die man op zijn paard in hemelsnaam het dak op? En pakken de mama’s en papa’s niet gewoon zelf al die cadeautjes in?! Al vanaf mijn vuurdoop in het onderwijs als stagiaire bij de kleuters, vind ik dit de allerleukste ontwikkelfase. Je kan deze kinderen nog zo heerlijk meenemen in een verhaal, waarbij ze alles geloven wat je zegt, terwijl ze tegelijkertijd toch ook wel zien dat die knuffel maar een knuffel is en niet echt kan bestaan. Zo beleefde ik met mijn handpop schildpad Otto allerlei avonturen in de kleuterklas. Terwijl ze zagen en wisten dat Otto gewoon een knuffel was, vroegen de kinderen mij op de dagen dat hij niet mee was, op bezorgde toon of het wel goed ging met hem. I freaking love that age, en eerlijk is eerlijk; ik kon niet wachten tot mijn eigen kinderen in deze magische leeftijdsfase zouden komen. Nou, daar zijn we dan! Onze kids zijn 6 en 3 en de Sint is onderweg, ik geniet nu al 😍.
De jongste wil graag aan de Sint vragen waarom hij toch in bed lag, terwijl de oudste gespannen uitkijkt naar het moment van aankomst. Ik ga er lekker op, maar zie ook de oplopende spanning bij Lilly-Sofie. Het zou toch prettig zijn als ze wat meer ontspannen kan genieten van deze mooie tijd..
Ik besluit daarom dat het geen kwaad kan om haar denken wat te prikkelen, dus hebben we op weg naar school een gesprekje over het sprookjesbos en of die bewoners ervan allemaal wel echt zijn of nep. Conclusie; de kabouters zijn nep, Jokie en Jet en Pardoes en Pardijntje zijn verkleed, de sprookjesboom is nep, net als de reus en de wolf. Maar Roodkapje niet, die bestaat echt; net als Assepoester en Doornroosje. Snap jij het nog?! Heerlijk, die logica. Hoe zit het dan met de Kerstman? Die bestaat niet (heb ik ook altijd verteld). Maar Sinterklaas dan? Die is wel echt! Zou hij niet verkleed kunnen zijn denk je? ‘Nee mam Sinterklaas is echt, mag ik nu de klas in?!’
Zo, het zaadje is geplant. De volgende dag haalt opa haar op uit school, bij thuiskomst zijn er pakketjes bezorgd waaronder een verdacht pakketje met Sinterklaasprint op de verpakking. Dank SHEIN voor deze subtiele hint.. Ik probeerde nog een smoes naar opa te sturen, maar die las ook nog even voor dat dit pakket toch echt voor mama bestemd was.. Lilly-Sofie vond dat maar verdacht, maar ze begreep wel; dat pakket mag je niet openmaken! Dus zodra ik het huis binnenstapte na mijn werk, riep ze; ‘Mama, kijk er is een pakketje gekomen voor Sinterklaas, dat mag je niet openmaken!’ Ik moffelde hem gauw weg met een of andere smoes dat hij voor de buurman was. ‘Nee hoor mama; er staat ‘Cathelijne Kieboom’ op zei opa!’ 🙈🙈🙈.
Ik ben benieuwd hoe lang haar magische fase nog voortduurt 😅 en ik hoop dat hij lekker organisch op eigen inzicht overgaat in een besef dat Sinterklaas dan misschien niet echt bestaat, maar dat dat geen afbreuk doet aan de magie ervan. Zo blijven sprookjes bestaan, ook als wij beter weten hoe de wereld echt in elkaar steekt. En blijft het altijd mogelijk om even te verdwijnen in de magie van het kinderbrein.
MommyLifeAmsterdam 