Er zijn van die avonden, dat je jezelf als een soort pingpongbal ziet bewegen van het ene naar het andere kind, door naar de woonkamer met de illusie dat ze slapen, en weer terug (helaas, u moet weer terug naar start, dat idee). Nu het vakantie is, is ritme wat zoek in de dagen en nemen we het niet zo nauw met bedtijden. Doen we normaal ook al niet zo strikt, maar je hebt toch een vaste dagindeling en structuur waardoor er meer rust is. Na een week in een vakantiepark tijdens de kerstdagen, was het nodig om even thuis bij te tanken voor we onze weg vanmiddag vervolgden naar familie in het zuiden van het land. In de praktijk betekende dit dat ik zondag eindelijk weer eens een zelfgekookt avondmaal op tafel serveerde vóór 18u. De kids gingen om 18.30u pyjama’s aandoen en het naar-bed-gaan ritueel werd ingestart. De jongste lag al vrij snel lekker te slapen en de ander (die heeft altijd een wat langere aanloop nodig om in slaap te komen, nog even kletsen over de dag etc) lag zowaar ook voor 20u te slapen in haar bed. Kortom, er was eindelijk weer een normaal ritme in huis en de kinderen gingen daar toch wel erg lekker op!
Om vervolgens vandaag dus weer de boel in de war te schoppen, door pas tegen 17u in de auto te stappen naar het zuiden, waar we toch nog best netjes om 18.30u aan konden schuiven bij het diner. Kindjes uiteraard heerlijk getukt in de auto op een niet heel ideaal middag-tijdstip. Er stond toevalligerwijs hetzelfde gerecht op het menu als de dag ervoor, gelukkig houden kinderen van spaghetti. Ik laat de jongste hier even buiten beschouwing, want die trekt zoals het een peuter betaamt volledig haar eigen plan, waar geen pijl op te trekken valt. Zij at alleen wat gebakken ei. Alles wat ze eet is winst momenteel, dus ik liet het maar voor wat het was.
Diezelfde peuter rolde om 20u haar bedje in, (toch nog net een prima tijdstip maar voor haar wel aan de late kant), niet zonder weerstand want in de auto hele weg geslapen dus “ik ben niet moe mama!” Als ze Pinokkio had geheten was haar neus nu gaan groeien. Hoewel pedagogisch wellicht discutabel werkt bij haar alleen de boos-worden tactiek, als mijn geduld op is. Ze probeert eerst namelijk te blijven kletsen zodat ze niet in slaap valt. Vervolgens checkt ze iedere 5 minuten of ik nog wel naast haar zit. Pas als ik roep “nu moet je gaan slapen, anders ga ik weg!” (en dit ook een keer echt doen anders werkt het niet), ligt ze binnen 5 minuten heerlijk te tukken in een diepe slaap en kan ik dus weglopen. Hoe anders is dat bij de oudste, die ook nog even je nabijheid nodig heeft om samen even over de dag te kletsen en deze mentaal af te kunnen sluiten, tot haar hoofdje leeg is en ze ons wegstuurt; “ik denk dat ik nu wel zelf in slaap kan vallen!”
Toch is het best even wennen aan alle nieuwe geluiden en andere omgeving nu we bij oma en opa in huis slapen. Dus je raadt het al; heb ik net koffie gezet voor mezelf, komt de oudste naar beneden ‘ik kan niet slapen want ik vind oud en nieuw zo spannend!’ Even bij ons laten zitten, daarna weer naar bed gebracht, op haar gemak gesteld tot ze me weer wegstuurde (wilde ze eigenlijk niet, maar mama mocht wel haar plakje cake gaan eten beneden, vooruit dan maar).
Inmiddels was mijn plak cake al bijna voor mijn neus weggegrist door broerlief die met zijn pasgeboren dochtertje op de arm naar beneden kwam, die last had van buikkrampjes. Terwijl hij een flesje ging klaarmaken kon ik weer naar boven want dochter werd wakker van babygekrijs. En ze vroeg zich ook nog even af of kerst en oud en nieuw hetzelfde waren of wat is eigenlijk het verschil dan mama?! Na een korte uiteenzetting van de betekenis van oud en nieuw en een hele korte versie van het kerstverhaal (iets met kindje Jezus die geboren is, hoe zag die eruit dan mama en wanneer is die doodgegaan dan?!) mocht ik weer naar beneden. Het flesje bood geen rust voor mijn kersverse nichtje, schoonzus was voor het eerst sinds de bevalling even de deur uit, dus haalde ik mijn kwaliteiten als babyfluisteraar tevoorschijn, die zowaar nog bleken te werken ook! Ik kan het nog, wat opzich een fijne geruststelling is met het oog op een eventuele uitbreiding van ons gezin, maar voorlopig ben ik wel even uitgespeeld en vooral blij dat ik voor vandaag de finish heb gehaald!
MommyLifeAmsterdam 