Vakantieblog Gran Canaria – deel I

Inpaksessie

Het is vandaag dag 4 van onze vakantie op Gran Canaria, en we beginnen nu eindelijk fijn te landen. Het duurt (bij ons tenminste) altijd een paar dagen voor we ons ritme gevonden hebben. Deze keer keken we zo erg naar de vakantie uit, dat ik op donderdagavond begon in te pakken (zondag vertrokken we). Ironisch genoeg is deze koffer die ik toen had ingepakt, uiteindelijk niet eens meegegaan.

De inhoud van deze koffer is overigens wel meegegaan. Dit formaat bleek iets te minimaal voor ons. Dus werd er op zaterdagavond nog ‘gauw’ even omgepakt en verdween de inhoud van dit gele koffertje in zijn geheel in de helft van een groter exemplaar. Dit voltrok zich op zaterdagavond, in het huis van mijn ouders waar we even logeerden als tussenstop voor we aan onze reis naar Gran Canaria begonnen. De vlucht vertrok namelijk vanuit Düsseldorf dus Den Bosch was voor ons een handige tussenstop, waar we ook nog even mijn verjaardag vierden op zaterdag.

Insiders die mij goed kennen, weten dondersgoed dat licht bepakt op reis gaan niet bepaald in mijn woordenboek voorkomt. Wat daarbij overigens niet helpt is dat ik dan een reis boek waarbij we 4x 20 kilo ruimbagage mogen meenemen. Je kan je afvragen wie al die koffers in hemelsnaam moeten sjouwen, naast een dreumes, kleuter, een kinderwagen, en een aantal tassen handbagage die ook allemaal mee moeten. De inpaksessie die volgde op het ompakken van die ene koffer, deed bepaald niet onder voor een willekeurige aflevering van ‘B&B vol liefde’, en trok dan ook behoorlijk bekijks van menig familielid die het tafereel kostelijk aanschouwde. Want wacht eens even, hoeveel badhanddoeken hebben jullie wel niet mee, en hoezo eigenlijk, die zijn toch ook verkrijgbaar in het hotel?! (Ik gauw nazoeken, oh ja da’s waar ook, toch maar thuislaten dan, scheelde zo weer een aantal kilo’s)

Zo lukte het om naast een aantal badhanddoeken, ook wat tassen thuis te laten die toch eigenlijk misschien best overbodig waren. Met dank aan mijn publiek die avond werd alle bagage zo efficiënt mogelijk omgepakt. Ondanks dit zorgvuldige inpakproces, presteerde ik het om uiteindelijk toch nog iets essentieels te vergeten. Zo bleek na aankomst in het hotel, de tandpasta onvindbaar. Zal je altijd zien. En nu ik hier vier dagen ben, leef ik al sinds dag 1 met de wetenschap dat ik alweer veel te veel kleding mee heb genomen… ik leer het ook nooit!

De vlucht

We hadden oorspronkelijk een reis naar Egypte geboekt. Vraag me niet waarom ik ervoor had gekozen om hartje zomer met twee kleine kids een strandvakantie te boeken in een land waar je je voeten brandt op het strand in deze tijd van het jaar… noem het een vlaag van verstandsverbijstering, het leek destijds een erg aantrekkelijke aanbieding maar ten tijde van boeken was het ook nog koud en winter, dus hunkerde ik naar een zonvakantie en kon het me niet warm genoeg lijken. Zo rond de meivakantie werd ik ‘wakker’ en maakte ik dankbaar gebruik van de mogelijkheid tot vrijwel kostenloos omboeken. Zo werd het Gran Canaria, met ook nog veel gunstiger vluchttijden; Egypte was om 8u ‘s ochtends vliegen vanuit Düsseldorf, dus midden in de nacht vertrekken; Gran Canaria was om 12.30u vliegen vanuit Düsseldorf. Tel uit je winst met een dreumes en een kleuter reizend… Zou je denken dan. Mijn broer was er in elk geval ook erg blij mee, die bracht ons namelijk weg en hoefde daardoor niet zijn zo kostbare en waardevolle nachtrust op te offeren voor ons. Sowieso al super fijn dat hij ons weg wilde brengen want ja… al die bagage paste dus niet in ons autootje 🙈🙈🙈

Overigens, gingen er drie koffers mee van om en nabij (lees; iets meer dan) 20 kilo per stuk; een (nee geen twee, maar één) buggy; twee rugzakken; en een kleine trunky op wieltjes. Vond ik nog best netjes voor ons doen.

Tijdens de inpaksessie de avond ervoor bedacht ik me ineens dat ik het beruchte bandje nog niet had, dat mijn moeder vroeger voor mijn broer gebruikt had op het vliegveld. Ik ben enorm dankbaar dat ik nog zo helder ben geweest om daarnaar te vragen, zodat die na een korte zoektocht in huis in elk geval in mijn rugzak zat. Geloof me, we waren nog geen 5 minuten in de vertrekhal van het vliegveld of ik haalde het bandje al tevoorschijn voor die draak van een dreumes van ons, die gewoon veel liever aan de wandel gaat dan in de buggy zit…

Twee minuten (oké, misschien waren het 20 seconden) vond ze het best interessant en een leuk spelletje. Daarna had ze door dat het haar vrijheid toch wel erg inperkte en voor ik het wist lag ze languit op de grond… we hadden de incheckbalie nog niet eens bereikt of ik zat al middenin een typische dreumes-relschop-scène die de weg blokkeerde voor andere reizigers achter me. Zeggen dat ze niet bij mij hoorde kwam wat ongeloofwaardig over aangezien de rode band toch anders deed vermoeden… dus toch maar oppakken en in de buggy snoeren dan maar… uiteraard ging ook dit niet zonder weerstand die vast door de hele hal te horen was. Ik had het te druk met het ontwijken van haar spartelkunsten, om daar weet van te hebben. Na een korte worsteling kon ik mijn weg vervolgen en bereikten we de incheckbalie. Dreumes in kwestie was de frustratie alweer snel vergeten want gelukkig biedt zo’n vertrekhal enorm veel afleiding.