Hello, is dat even lang geleden!
Inmiddels zwanger van nummer 3!! Wie had dat gedacht. En na twee meiden, is er nu zowaar een jongen op komst 👶. Dat was even wennen!! Vooral voor de oudste, die nu inmiddels 8 is. Ze had haar zinnen gezet op nog een zusje, want een broertje betekent jongensspeelgoed in huis en daar zat ze nou niet bepaald op te wachten. Fair enough. Ergens in augustus afgelopen zomer, togen we met het hele gezin op weg naar de geslachtsecho. Onbewust en zonder het van elkaar te weten, stapten we bij de echoscopiste de kamer binnen met allemaal een roze shirt aan. Pas toen zij daar een opmerking over maakte in de trend van ‘zo te zien hebben jullie al een sterk vermoeden’, zagen we pas waar haar interpretatie vandaan kwam. Zenuwachtig namen we plaats en na enig zoeken want het baby’tje houdt erg van bewegen, feliciteerde ze ons met het aanstaande broertje! De jongste (Rosie-Lynn) vond dat alleen maar mooi, diplomatiek als zij is vertelde ze enthousiast dat ze graag een zusje had gewild maar dat ze al dacht dat het een broertje zou zijn. Zo mooi hoe zij op 4-jarige leeftijd al zo kan redeneren. De oudste (Lilly-Sofie) reageerde nog wat gespannen blij, ik zag dat het nieuws bij haar echt even moest landen. Het mooiste was nog haar reactie toen we na de echo buiten stonden die middag; ze was er stil van, en eenmaal bij de bakfiets riep ze uit; ‘nou oké, dan noem ik hem “Stoute Brammetje”!!’ Werkelijk, wat een geweldig moment was dat. Je snapt, dat zijn werknaam tijdens de zwangerschap op dat moment geboren is. Met wat licht protest van Rosie-Lynn (‘nee, het is een lief Brammetje!’), bleef in elk geval Brammetje tot de dag van vandaag als werknaam actief. Die avond kwamen dan alsnog de tranen bij Lilly-Sofie, pakweg een week later kon ze er dan toch wel trots naar uitkijken.
Inmiddels is de baby volgens de app “24Baby” zo groot als een papaya en is er ondertussen een hele hoop gebeurd ook buiten die buik in ons leven. Ons huis is grondig verbouwd, beide kids gaan inmiddels naar school in de Jordaan, de oudste heeft de zwemlessen afgerond en haar zinnen nu gezet op paardrijden. We genieten van ons tijdelijke onderkomen aan de Amstel, wat echt een heerlijke uitvalsbasis is, lekker midden in de stad overal dichtbij.
Het einde van de verbouwing nadert, het is nu alleen nog wachten op de keuken die volgende week geplaatst wordt. We kijken ernaar uit om weer lekker in ons eigen huis te zitten. De meiden krijgen allebei een nieuw bed en gaan samen in de grote slaapkamer slapen. Lilly-Sofie wilde heel graag een hoogslaper, met een bureau eronder. Rosie-Lynn krijgt een gezellig huisjesbed. Armand en ik verhuizen dan naar de kleinere slaapkamer waar we voorlopig met Brammetje zullen gaan slapen. Ons bed past er perfect, en er is nog net plek voor een wiegje/ledikantje ernaast.
Inmiddels ben ik dus al aardig op weg in de zwangerschap en ik moet zeggen, die papaya neemt al aardig wat ruimte in beslag. Letterlijk en figuurlijk, dus rust nemen krijgt steeds meer prioriteit. Best lastig als je vanalles moet doen om straks weer lekker in ons eigen huisje te kunnen wonen. Gelukkig ben ik tegenwoordig op maandag vrij dus kan ik even rustig wat taakjes doen zonder kids om me heen. Zoals gordijnen ophalen van de stomerij. Dat was nog wel even een flinke klus. Nospon wil ik toch wel heel graag even reclame maken voor deze stomerij in de Jordaan; https://maps.app.goo.gl/chDCwzFzyTN8pkzA7?g_st=ic
Geopend van 8-18u van maandag t/m zaterdag; dan ben je sowieso al een held in deze tijd. Maar deze man is het boegbeeld van hoe klantvriendelijkheid ooit bedoeld is; ‘maar dame deze gordijnen zijn heel zwaar, ben je met de auto?’ ‘Nee met de bakfiets.’ ‘Waar staat hij? Dan leg ik ze voor je in de bakfiets!’ —smelt— maar dat is nog niet alles! Toen de gordijnen in de bakfiets lagen, vervolgde hij; ‘Dame, koffie?!’ ‘Nou, ja graag!’ Ik zal je vertellen, er kwam nog een Turkish delight snoepdoos bij en dat allemaal als extra service. Werkelijk een verademing na talloze bezorgdiensten die voor elke scheet extra geld vragen en pakjes het liefst binnengooien of bij buren achterlaten dan dat ze het even boven komen brengen. Of winkelpersoneel dat tegenwoordig te beroerd is om je te begroeten als je binnenkomt omdat ze te druk zijn met kletsen met elkaar. Laatst in de Bijenkorf moest ik bijna smeken of ik geholpen kon worden om een horloge uit te zoeken.
Mocht je dus iets te repareren hebben of een stomerij zoeken; ik kan iedereen deze stomerij in hartje Jordaan van harte aanbevelen. Ondertussen zit ik bij te komen, in ons oude nieuwe huis waar de gordijnen weer boven zijn gebracht. Door mijzelf in eigen persoon, wat een mooi excuus was om daarna een uur op een stoel te zitten om deze blog te schrijven.
Tot mijn volgende relaas, en gezellig dat jullie weer meelezen!
Liefs,
Cathelijne
