Drie maanden mama!!

De was en het huishouden zijn nog steeds een grote uitdaging terwijl die kleine meid overdag lekker alle aandacht opeist. Net als je denkt hèhè ze slaapt, wordt ze wakker; ‘au mama ik moet scheten laten maar dat doet zo pijn en dat vind ik niet fijn wil je even mijn buikje aaien?’ Geduldig als ik ben 😇 help ik haar het leed verzachten dat scheetjes laten heet, ondertussen genietend van het aroma dat daaruit voortkomt. Tot ze weer haar oogjes sluit en ik haar voorzichtig in haar bedje leg. Zodra haar hoofd het matrasje raakt, schieten haar kijkers meteen weer wijd open. ‘Maar mama, wat doe je nu, ik wil helemaal niet alleen in dit grote bed liggen maar lag net zo lekker warm op je schoot!!’ Geduldig als ik ben houd ik met een hand haar handje vast en leg de andere op haar buikje. Ik antwoord met de volgende twee zinnen die ik als een mantra blijf herhalen dwars door haar gebrul heen; ‘ik ben bij je, ga maar lekker slapen!’ Tot ze na zo’n 20 minuten (jaja een volhoudertje!) in een diepe slaap wegzakt. Zo, nu kan de vaatwasser worden uitgeruimd! Of kan ik even douchen of ontbijten. Waar ze zich na een half uurtje weer meldt; ‘mama waar was je nou ik lag hier helemaal alleen! Ik begin toch eigenlijk ook wel weer trek te krijgen.. of eigenlijk wil ik NU DRINKEN!!’ Waarna het hele feest weer van voor af aan begint. Ik merk dat ik dat wel het zwaarst vind; dat zo’n lief klein meisje de hele dag loopt te bepalen wat ik moet doen. Blijkbaar laat ik me normaliter niet graag vertellen wat ik moet doen 🙈 en kom ik hierin mijzelf dus behoorlijk tegen. De tijd die ik cadeau krijg als ze plotseling toch iets langer slaapt, neem ik vervolgens met twee handen aan om even lekker te ontspannen. Voorheen ging ik dan graag de deur uit om de stad in te gaan, nu ben ik natuurlijk aan huis gekluisterd. Gelukkig biedt het walhalla van het internetshoppen daar de oplossing voor.. Met als gevolg dat het hier iedere dag wel sinterklaas lijkt en de leveringsproblemen van de pakketdiensten vermoedelijk deels door mij veroorzaakt worden🙈. Voordeel is dan wel weer dat het Lilly-Sofie werkelijk aan niets ontbreekt 😝 Of eigenlijk toch wel. Zo wilde ik een fotoboek maken van deze bijzondere tijd en ligt haar vloerkleed nog altijd in de kast als haakproject. Ook zou vriendlief nog haar gordijntjes maken. En überhaupt was ik voor de komst van Lilly-Sofie in de veronderstelling dat ik in deze zee aan vrije tijd die verlof heet, aan de gang kon gaan met legio andere activiteiten die nog als dromen in de kast liggen. De realiteit is dat ik dus vrijwel nergens aan toe kom en zodra ik de tijd wel vind, die nodig heb om even goed voor mezelf te zorgen. Dat maakt dan wel dat ik langzaam uitkijk naar de periode dat ik weer aan het werk ga. Natuurlijk zal het dan wel even lastig zijn om mijn lieve kleine meid te moeten missen, maar toch denk ik dat het ook wel weer verfrissend zal zijn, dat ik weer de regie heb over hoe mijn dag eruit ziet op die dagen dat ik werk. Buiten dat staat in elk geval vast dat het ook nog eens heel goed voor mijn portemonnee is!! Ondertussen kun je natuurlijk dat kleine wezentje niks kwalijk nemen en alleen maar verliefd aankijken als ze met haar slaperige oogjes naar je kijkt vanuit de box zoals hier op de foto 🥰 Het is een grote schat, dat kleine draakje van mij!

Borstvoeding mania – mama en melkkoe

Zoals ik mijn vorige blog al begon; mijn moeder schetste mij een superromantisch beeld als het ging om de tijd dat ze borstvoeding gaf. Nu mijn melkfabriek een paar weken draait, kan ik concluderen dat ik de romantiek ervan nog niet ontdekt heb. Volgens mijn zus zal dat dan ook niet meer gaan gebeuren. Wat me inmiddels wel duidelijk is geworden, is dat borstvoeding geven geen vanzelfsprekendheid is. Naast het feit dat je een klein wondertje op de wereld zet en voor het eerst moeder wordt, ben je ook ineens een productiebedrijf. Natuurlijk biedt het vele voordelen, je hebt het altijd bij je en ook nog op de juiste temperatuur. Bovendien krijgt je kindje precies die antistoffen die ze nodig heeft. Je hoeft er niets voor te doen of te laten. Dat laatste is niet helemaal waar. Het proces van borstvoeding is een behoorlijke investering. Waar ik van tevoren gewaarschuwd ben dat mijn slaapuurtjes geteld zijn na het krijgen van een kindje, doordat je kindje niet doorslaapt, krampjes heeft of spuugt, zijn wij gezegend met een dochter die na 4 weken snapte dat er snachts niks interessant is en je maar het beste gewoon lekker kan slapen. Je zou denken dat ik net als Lilly-Sofie dus heerlijke nachten maak van zeker 6-8 uur aaneengesloten in diepe slaap. Toch is dat niet altijd de realiteit; hier kom ik zo op terug. Wat is dat trouwens, dat vreemde advies dat je moet zorgen dat je zelf als moeder ook slaapt als je baby slaapt?! Wanneer ga je dan in hemelsnaam douchen, aankleden, de was doen, de vaatwasser uitruimen, stofzuigen?? Voorheen werkte ik daarnaast ook nog, en dat zal ik binnenkort weer gaan doen, hoe ik dat allemaal georganiseerd krijg is me nu nog een groot raadsel. Overdag slapen is sowieso niet aan mij besteed, dat heb ik altijd zonde van mijn tijd gevonden. Nu heb ik de pech dat mijn dochter er net zo over denkt, onder het motto ‘slapen is voor mietjes’. Hierdoor vind ik mij overdag vaak terug op de bank met Lilly-Sofie op schoot die me aankijkt met wijd open ogen die zeggen ‘ik ga echt niet slapen mama!’ Om dit vol te kunnen houden probeert ze me te verleiden om haar te laten drinken aan mijn borst, zodat ze weer energie opdoet om wakker te blijven. Iets met een vicieuze cirkel… In de avond drinkt ze vervolgens extreem veel om daarna de nacht in te gaan. Clusterdrinken noemen ze dat. Omdat ze dan extra veel drinkt, gaat mijn lichaam ook extra veel melk aanmaken. Waardoor ik snachts wanneer ons meisje diep in dromenland is, met wijd open ogen naar het plafond lig te staren terwijl mijn borsten op standje ontploffen staan. Dat wil zeggen dat ze pijn doen en letterlijk aanvoelen als een baksteen, vanwege verstopte melkklieren. Het enige wat je dan kan doen is net zo lang masseren tot de blokkade is opgeheven. En dat doe je dan ook, omdat de pijn ondraaglijk is (vergelijkbaar met kiespijn waar ook geen enkele pijnstilling tegen werkt) en omdat je ten alle tijde een borstontsteking wil voorkomen. Ik ken iemand die daardoor in het ziekenhuis is beland en geopereerd moest worden, dat wil je niet!! En dus ben ik inmiddels volleerd koeienmelker, echt je kan me zo op een boerderij aan de slag zetten. De laatste keer vond ik mijzelf melkend onder de douche en daarna nog boven de gootsteen, waar ik tot diep in de nacht bleef masseren tot het er eindelijk uit spoot. Waar Lilly-Sofie me de volgende ochtend met een uitgeslapen gezicht na 8 uur slaap toelachte, moest ik het doen met 4 uurtjes. Hoe kan zij weten dat haar moeder er een nachtelijke ‘hobby’ op nahoudt waardoor het een uitdaging blijkt om met een uitgeslapen hoofd een leuke mama te zijn en volop van het moederzijn te kunnen genieten…

Borstvoeding mania – Kolfmarathon

Mijn moeder kan er zo romantisch over memoreren; hoe geweldig ze het vond om borstvoeding te geven, om zo verbonden te zijn met je kindje. Dat je kindje afhankelijk is van jou en het lichamelijke contact dat bijna magisch voelt. Hoe vreselijk jammer ze het dan ook vond op het moment dat we haar borsten ontgroeide en overstapten op vast voedsel… Dat ik borstvoeding zou gaan geven leek me niet meer dan logisch; de natuur heeft het nu eenmaal zo bedoeld en je lichaam erop ingericht. Tijdens de zwangerschap groeiden mijn borsten uit tot bloemkolen. Tegen het einde van mijn zwangerschap was er sporadisch ook een druppel melk (of in elk geval iets wittigs) te vinden in mijn bh. Zou toch zonde zijn het in elk geval niet op zijn minst uit te proberen. Ik liet me echter niet gek maken; alle mogelijke borstvoedingscursussen of -voorlichtingsbijeenkomsten, ik sloeg ze allemaal over. Ik had besloten om er zoveel mogelijk blanco in te gaan, dat werkt voor mij het beste en zo kon ik mezelf niet gek laten maken. Vlak voor mijn bevalling besloot ik dan 1 dvd te bekijken met wat voorlichting over borstvoeding. Wat later een dvd uit de oertijd bleek te zijn, maar ik had me voor de vorm een beetje voorbereid. Achteraf gezien had ik er best iets wijzer in mogen staan. Op dag 1 was Lilly-Sofie nog in diepe slaap, maar toen ze eenmaal ongeveer 24uur na de bevalling uit haar roes ontwaakte, had ons dametje HONGER. Hele erge honger. Mijn tepel kon ze moeiteloos vinden maar steeds liet ze weer los na een paar slokjes. Mijn borsten bleken nog niet op volle productie te zitten, dus konden ze niet voldoen aan de behoefte van Lilly-Sofie. Zij had op haar beurt nog niet voldoende kracht om lekker te blijven zuigen tot er wel melk kwam, doordat ze een paar weekjes eerder kwam dan de uitgerekende datum. Zo werd dat dus een moeilijk verhaal, en het duurde niet lang voordat Lilly-Sofie haar eerste emotie liet zien. Ze was nog geen 36 uur oud maar ons meisje liet toch duidelijk merken dat ze HEEL BOOS😡😡😡 was. De boosheid overheerste zelfs haar hongergevoel. Zo dreef ze ons in haar eerste nacht in haar eigen bedje tot wanhoop; we konden haar nog niet helpen want deze slecht voorbereide mama had geen kunstvoeding in huis gehaald voor deze eerste uurtjes, we snapten haar frustratie zo ontzettend goed en wat was het onmogelijk zielig om haar zo te zien. Om 4 uur snachts gaf ze uiteindelijk toe aan de moeheid, en viel in een diepe slaap. De volgende ochtend ging vriendlief als een speer op pad om te zorgen dat ons meisje kon bijtanken. Toen begon voor mij de Kolfmarathon. Wat dat betreft was het maar goed dat ik me daar niet op had voorbereid. Gedurende drie dagen iedere drie uur verschonen, Lilly-Sofie voeden met kunstvoeding, daarna zelf kolven. Het bereiden van de kunstvoeding en het omspoelen van de drink- en kolfflesjes liet ik aan vriendlief over. We waren zo twee uur zoet per voedingsbeurt, een uurtje op adem komen en de marathon ging weer verder. Wat was ik blij dat ik dit in elk geval samen met vriendlief kon doorstaan. Na die dagen kon de gigantische pot kunstvoeding de kast in en lukte het ons om met de borstvoeding te voldoen aan de drinkbehoefte van Lilly-Sofie. Ik moest nog wel iedere drie uur kolven maar was al blij als het me twee keer per dag lukte. Ik leerde daarin ook het vooral belangrijk was om ons gevoel te volgen. Na deze driedaagse marathon bouwden we dus wat af, en na nog een week kon het gigantische kolfapparaat weer terug naar de winkel waar we dat beest hadden gehuurd. In plaats daarvan kwam een subtieler apparaat in huis die ik nu gebruik om een voorraadje aan te leggen zodat vriendlief af en toe een flesje kan geven. De productie was voldoende op gang gekomen, en Lilly-Sofie kon steeds beter actief drinken tot haar maagje was gevuld. Na een week of drie liet ik nog even een lactatiekundige meekijken, die er dus serieus op hbo niveau voor heeft gestudeerd om moeders hierin te begeleiden. Dat er een hbo studie voor nodig is, kon ik inmiddels goed begrijpen!!

Living the dream – de eerste dagen als mama

Ineens ben je dan in een andere wereld gestapt. Een wereld waarin je een hele grote verantwoordelijkheid draagt voor een heel klein meisje. Je bent een mama, en dat meisje is van jou. Je leven bestaat uit zorgen, je kindje komt op de eerste plaats. De eerste dagen waren erg onwerkelijk, met een kater van de bevalling leefden we in een soort roes, het leek een droom waar we plots in waren beland. Om te zorgen dat ik niet zou ontwaken uit deze mooie droom, sliep ik de eerste drie dagen niet. Puur op adrenaline kwam ik die dagen door, alle nieuwe indrukken in me op zuigend. Ik was daar zo druk mee, dat alle andere dingen langs me heen gingen. Ik was er niet mee bezig om dit hoopje geluk bewust te delen met de mensen om mij heen. Ineens vormden we een gezinnetje, daar lag mijn focus. Vriendlief had twee weken vrij vanaf het moment dat mijn vliezen braken, daardoor konden we echt even met zijn drietjes wennen aan deze nieuwe situatie. Dat we dat nodig hadden, even een dag ‘me-time’ om samen te wennen en te genieten van ons kleine wondertje, bleek wel op dag 3. Mijn energie was compleet op en hoewel ik fysiek me wel fit voelde had ik mentaal enorme behoefte om even met zn drietjes in een bubbel te zitten. Er stond die dag een bezoek van mijn zus met haar gezin gepland maar daarna kon ik ander bezoek niet meer opbrengen, met als gevolg dat ik mijn eigen familie de deur moest wijzen. Nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou doen. Die avond beseften we ons dat het geen droom was en dus hoefde ik niet bang te zijn dat hij stopte als ik zou gaan slapen. Halleluja! De volgende ochtend stond ik euforisch op. Ik had maar twee uurtjes geslapen maar voelde me als herboren! Dit had ook als gevolg dat ik mijn emoties weer terughad, die tijdens mijn zwangerschap even in de koelkast hadden gestaan. Jankend belde ik mijn familie om me te verontschuldigen dat ik ze een dag eerder had weggestuurd, wat een sukkel voelde ik me. En eindelijk kon ik dan echt gaan genieten van dat hoopje geluk, want na een paar spannende eerste dagen leek de borstvoeding aan te slaan en raakten we steeds beter op elkaar ingespeeld. Naast dat geweldige kleine mensje dat zo goed haar best aan het doen was, vielen me nog wat meer dingen op. De kraamzorghulp die maar over zichzelf bleef kletsen, bijvoorbeeld. Wat waren we blij toen zij na de verplichte 8 dagen de sleutel inleverde en voorgoed vertrok. Ons huis was weer van onszelf!! Mijn moeder stond diezelfde middag binnen een uur voor mij neus om de was te komen doen. Uiteraard werd zij met open armen ontvangen en mijn deur staat sindsdien open voor eenieder die maar mee wil komen genieten van ons kleine grote wondertje ❤️

De bevalling – woensdag 5 september 2018

Ik liet jullie in mijn laatste blog in spanning achter, inmiddels is onze kleine meid geboren. Geen Marietje dus, maar Lilly-Sofie(tje)! Op maandag waren we weer naar huis gestuurd, waarop ik met gebroken vliezen nog lekker in de zon op terras had gezeten. Dinsdag meldden we ons weer in het ziekenhuis, helaas bleven de weeën nog steeds uit dus mochten we weer gaan. Terwijl we in het restaurant van het ziekenhuis wat gingen drinken, zag ik Eva Jinek voorbij ‘schuifelen’. Toen wist ik; het zal erom spannen wie van ons twee het eerste zal bevallen! Je mag met gebroken vliezen tot 72 uur blijven rondlopen, dan wordt je kindje sowieso gehaald. Ik koos ervoor om na 48 uur al te kijken of de bevalling kon worden ingeleid. Dat dat een goede keuze was, bleek toen ik die woensdag al puffend kreunend en steunend in mijn bevalsuite zag, hoe de regen buiten met bakken uit de lucht kwam vallen. Prima dagje om te gaan bevallen! Die dag melden we ons om 7 uur in de ochtend. We mochten dus blijven, ik had namelijk maarliefst 1,5cm ontsluiting. Besloten werd dat ik een infuus zou krijgen om de weeën op te wekken. Waarop een superknappe co-assistent het infuus kwam aanbrengen. Ik waande me even in de tv serie, wat een lekker ding!! Helaas waren de goede looks geen garantie voor zijn kunde, het lukte hem namelijk maar niet om een bloedvat te pakken te krijgen. Een verpleegkundige schoot hem te hulp, waarop ik de co-assistent niet meer heb gezien… vriendlief vond dat niet zo erg, toch gek als je bevallende geliefde ineens een potje gaat sjansen met de co-assistent 😝

Toen het infuus eenmaal was aangesloten, kon het feest beginnen. Zoals geleerd tijdens mijn bevalcursus nam ik gedurende de dag verschillende houdingen aan om de weeën te bedwingen; liggend, zittend, staand heen en weer wiegend (de welbekende weeëndans, mijn favoriet), en zittend op een skippybal. In deze laatste houding kwam de verloskundige om 18.00u eens een kijkje nemen. Ze constateerde maarliefst 3 cm ontsluiting, dat was dan weer een beetje jammer na een hele dag weeën opvangen. Ze waren inderdaad niet heel heftig en duurden steeds maar kort, dus de verloskundige vond ook dat er wat vaart achter moest gaan komen en stelde een drastische verhoging van het infuus voor. Daarnaast wilde ze de hartslag van onze kleine meid wat beter in de gaten houden door een draadje in haar hoofd te schroeven… Gelukkig was ik nog helder genoeg van geest om dat laatste pertinent te weigeren, dus ging ik als compromis akkoord met de verhoging van het infuus, wat de verloskundige inmiddels stiekem al verhoogd had.. Ik kreeg het advies om op mijn zij te gaan liggen en om te proberen om in een trance te raken om de weeën op te vangen. Probeer dat maar eens, dan zul je zien dat dat juist niet lukt!! Terwijl ik de steeds heftigere weeën met een glimlach probeerde te bedwingen, zat vriendlief doodleuk aan zijn avondeten, waar ik niet aan moest denken nadat ik mijn maag leeggekotst had… Tot ik om 19.30u aan de bel trok, de weeën werden me nu echt te heftig.. Op hetzelfde moment veranderden de weeën echter en kreeg ik persdrang (nee ik moest niet poepen maar dat voelde dus wel zo…). Dus kon ik wel fluiten naar enige vorm van pijnstilling, in plaats daarvan verscheen de verloskundige die mij en vriendlief een dextrootje toestopte met de boodschap ‘persen maar!’ Toen ik vervolgens de aanwijzingen kreeg waarvan ik had geleerd in de cursus, dat dat niet de goede manier was (kin op de borst, neem een flinke hap lucht, knieën naar je toe) brak er even paniek uit. Tot de verloskundige zei; ‘oh je bent bij Carita geweest, ja dat doen we hier niet’ 😱😱!Ze kwam vervolgens wel met een gedegen uitleg, maar de persweeën dienden zich aan en ik besloot me dan maar over te geven aan het kundige personeel dat zich inmiddels om me heen had verzameld.

Er werd me nog gevraagd of ik mee wilde kijken, nee dank je ik heb wel wat beters te doen dacht ik 😱! Gelukkig wilde Lilly-Sofie er ook graag uit en hielp ze goed mee de weg naar buiten te vinden. Restte me nog de laatste etappe om haar hoofd naar buiten te persen, daar kwam de welbekende ‘ring of fire’ om de hoek.. Dat je na drie keer persen hoort zeggen; ‘nog een laatste keer persen dan is ze er!!’ En je denkt, jaaaaja dat dacht ik drie weeën geleden ook… Gelukkig bleek dat toch te kloppen en konden we haar dan eindelijk van dichtbij bewonderen. 😍😍😍 Wat een droppie ben je!!

Dag 45 – Mannelijke intuïtie moet je niet onderschatten…

Of in elk geval die van vriendlief niet! Het is de dag na zijn bucketlist-stress voor de komst van de baby, je weet wel, die dag waarop hij plots de noodzaak voelde om alles zover in orde te maken, o.a. het matras te beschermen tegen eventuele gebroken vliezen in de komende weken, de koelkast uitsoppen, tot en met zichzelf te moeten scheren aan toe. Deze dag begon om 6.30 uur ‘s ochtends met plots een golf van een enorm waterballet tussen mijn benen!! Ik schrok wakker en zag hoe het water godzijdank precies door het matje werd opgevangen. Lang leve onze M-Line matrassen 🤗. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was; toeval bestaat niet. Er was geen twijfel mogelijk dat dit gebroken vliezen betekende en hoe bizar is het dan, dat vriendlief precies de dag ervoor de noodzaak voelde om de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen… How bizar! Vriendlief was inmiddels ook gewekt door mijn verbale uiting van verbazing en opwinding. Hij schoot meteen in de actiestand en baalde dat het hem de dag ervoor niet meer was gelukt om het fototoestel op te laden. Ik wees hem op het lijstje op de koelkast waarop hij nog wat onwennig het telefoonnummer intoetste van het ziekenhuis. We mochten om 10.30 uur langskomen voor controle. De afspraak die al stond met de gynaecoloog zou komen te vervallen. Dus nog alle tijd om een fototoestel op te laden en nog even de gebruiksaanwijzing door te nemen, concludeerde vriendlief tevreden. Je denkt, nu begint het. Marietje wil eruit! Dus hop naar het ziekenhuis met koffertje en maxi cosi enz. Vol verwachting klopten mijn hart en dat van Marietje prima volgens de CTG. Die van vriendlief maakte echter overuren! Helaas bleven de weeën nog uit, dus werden we weer naar huis gestuurd. Dat is gek. Dan sta je daar met al je spulletjes, laat het maar beginnen, en dan mag je weer naar huis! Omdat we drie hoog wonen leek het ook vriendlief beter om dan maar bij hotel Mama in te trekken in het centrum op de begane grond. Dan hebben we onze spulletjes tenminste niet voor niks bij elkaar gezocht en meegesjouwd en loop ik geen risico om straks uit ons huis getakeld te moeten worden als het circus wel begint en ik geen trap meer af kan… Gek genoeg ben ik onder de hele situatie de rust zelve en laat het allemaal maar gebeuren. Waar ik al mijn hele leven riep dat als ik ooit zwanger zou zijn ik een emotioneel wrak zou worden, daar was ik heilig van overtuigd, lijkt het tegendeel nu waarheid te zijn. Zelfs bij de zich aandienende bevalling raak ik nog niet een beetje overstuur.. Ik ben in de middag notabene nog lekker op terras gaan zitten. Sja het was mooi weer en je kan verder toch niks, dus maar van een nood een deugd maken! Marietje zal zich in elk geval een dezer dagen aandienen, maar wanneer precies dat weet natuurlijk niemand. Laat dit voorlopig de laatste blog zijn waarop ik jullie allen in spanning achterlaat… Ik hoop op een spoedig bericht met heuglijk nieuws, en natuurlijk op een voorspoedige bevalling, maar Marietje is erg eigenzinnig zoals jullie wellicht inmiddels doorhebben dus we gaan het meemaken… met een laatste buikfoto;

Dag 44 – vriendlief met nesteldrang en een kluslijstje

Morgen is het zover: dan hebben we de (bijna) 38-weken check bij de gynaecoloog. Toen ik het daar even over had met vriendlief vanochtend bij het ontbijt, leek dit te zorgen voor wat lichte paniek, wie weet zegt ze straks tenslotte dat ik moet worden ingeleid om een of andere reden maar dan moeten die laatste paar klusdingetjes in huis natuurlijk wel klaar zijn.. Het einde komt nu echt in zicht van het lange wachten op die kleine, dus vriendlief wilde vandaag de laatste klusdingetjes af kunnen ronden. Het ‘kluslijstje’ bestond uit nog wat kleine dingen; zo stond het wiegje nog niet helemaal vast aan ons bed, daar bleek bovendien een hoop stof onder te liggen, de matrasbeschermer moest toch maar eens als een soort giga maandverband aan mijn kant gelegd worden voor wanneer mijn vliezen snachts besluiten te breken (een heel charmant en nogal seksdodend ding), en zo waren er nog wat dingen. Waarop vriendlief aan de slag ging. Aan het eind van de dag staat nu het wiegje vast langs ons bed, heeft mijn kant van het bed een luier om, is de slaapkamer stofvrij en staat de koelkast een partij te shinen aan de binnenkant, die is geloof ik nog nooit zó schoon geweest… hoezo nesteldrang 🤗😝 Het kluslijstje is nog niet helemaal af maar er zijn zo wel wat grote stappen gezet. Waarop vriendlief zojuist nog riep; ik maak nog even een lijstje wat we nog nodig hebben!! Die hangt nu op de koelkast naast de lijstjes ‘wat als de baby komt’ en ‘wat als de baby er is’. Zelf heb ik ook nog wel wat to do dingetjes, waaronder het vloerkleed haken, dat nu toch wel lang genoeg heeft gewacht op zijn beurt… Mooi project om morgen mee te starten!

Dag 43 – hoe komt de baby er eigenlijk uit?!

Vanochtend voelde ik me weer fit genoeg om mee te kunnen doen met het dikke-buiken-gymclubje in het Westerpark. Best wel gek, wanneer je iedere zaterdagochtend met dikke buiken gymnastiek meedoet en dan ineens dát moment er is dat jij de grootste buik hebt en als eerstvolgende zal gaan bevallen… Dat moment was dus vanochtend! Na het sporten nam ik bewust even een rustmomentje op de bank, er stond namelijk nog een en ander op het programma voor vandaag. Vanavond vierden we het 65-jarig bestaan van het familiebedrijf, in Den Bosch. De Grote Vraag daarbij was voor mij; ga ik met de trein of met de auto… Het werd uiteindelijk de auto, zodat ik zelf lekker kon zitten en niet afhankelijk was van anderen. Eenmaal in Den Bosch parkeerde ik de auto bij mijn zus en sprong nog even snel op de fiets voor nog wat kleine boodschapjes. Dat fietsen gaat niet meer van harte, maar is altijd nog beter dan de hele stad door te moeten lopen… Het feestje in de avond was een feest van herkenning van oud collega’s uit de tijd dat ik nog werkzaam was in het bedrijf, dat inmiddels door mijn broer is overgenomen van mijn ouders. Sommige collega’s hebben mijn zus, mij en mijn broers van kleins af aan meegemaakt, dat blijft toch bijzonder. Tijdens dit feestje liep de volgende generatie in de vorm van mijn twee nichtjes van 3 en 7, net als wij vroeger deden, spelend tussen de mensen door. Zo zal het bedrijf nog lang door onze familie gedragen worden, stel ik mij zo voor. Dat was een mooi gezicht. Nadat de goed verzorgde BBQ werd geopend en iedereen zijn buikje vol had gesmuld, kwamen mijn nichtjes even bij me zitten. De jongste wilde de baby kussen en besloot eens te kijken waar die baby nou bleef. Ze ging ongegeneerd onder mijn jurk op zoek naar mijn blote buik. De oudste stond ernaar te kijken en vroeg zich plotseling hardop af ‘hoe komt de baby er eigenlijk uit?’! Ik probeerde nog mijn aandacht op de jongste te richten maar mijn oudste nichtje bleef de vraag herhalen tot ik me tot haar richtte. Sja, hebben we dat ook maar gehad.. Toen ik vertelde dat de baby uit de spleet komt waarmee je plast, antwoordde mijn nichtje ‘maar dat gat is toch veel te klein voor de baby?!’ Touché…

Dag 42 – aangenaam, aangespoelde walrus

Afgelopen nacht had ik de grootste moeite om een goede slaaphouding te vinden. Uiteindelijk dacht ik in de ochtend aan de tip die ik gisteren hoorde om eens met je hoofd bij het voeteneinde te gaan liggen, dus andersom in je bed. Ik heb even gewacht tot vriendlief de deur uit ging om naar zijn werk te gaan, zodat hij geen tenen in zijn neus zou krijgen, maar dat was het toch ook niet helemaal. Mijn plan was om vandaag eens naar een winkel te gaan in het centrum om wat informatie in te winnen over borstvoeding en om vooral een goed passende bh aan te laten meten, want al mijn bh’s knellen momenteel of lijken net niet de goede maat te zijn. Uiteindelijk kwam daar vrij weinig van terecht, naast de belabberde nachtrust had ik ook wat last van harde buiken waardoor ik niet veel verder ben gekomen dan de bank vandaag. Een bezoekje aan een winkel werd het bekijken van een dvd over borstvoeding, uit het jaar kruik met een hoop propaganda waarom het zo goed voor jezelf en je kindje is om borstvoeding te geven. Ik had me tot nu toe nog niet verdiept in de hele wetenschap van borstvoeding geven, eigenlijk bewust omdat ik me daar nog niet toe geroepen voelde. Sowieso weiger ik deel te nemen aan een hele cursus erover of voorlichtingsbijeenkomsten. Maar nu we klaar zijn voor de bevalling was ik toch wel benieuwd naar de tips en trics om toch goed voorbereid te zijn op het voeden van de baby als die er eenmaal is. De wijze les die ik vandaag heb opgestoken; je moet het allebei even onder de knie krijgen, jij en je kindje, dat kost een paar dagen tijd. Het aanleggen is cruciaal voor een goed verloop van het borstvoeden, en de mama moet zo ontspannen mogelijk zijn. Allemaal geen hogere wiskunde en als het niet meteen lukt zijn er lactatiekundigen die je kunnen helpen. Uiteindelijk komt het er net als bij de bevalling op neer, dat je vantevoren niet weet hoe het zal lopen en het maar gewoon moet laten gebeuren. Met wat gezond verstand kom ik al een heel eind, het zal een naïeve gedachte zijn maar zo sta ik er nu in… Aandoenlijk en een tikkeltje overdreven vond ik de papa’s in de video, die ook heel overtuigend voor borstvoeding kozen, bijna alsof ze zelf hun tepel zouden aanbieden aan hun kind.. 🤨 Ergens vind ik het dan toch vooral de beslissing van de moeder, die zal tenslotte over haar eigen lichaam zelf moeten besluiten of ze die als melkfabriek dienst laat doen of niet.. Voor ons is het in elk geval geen issue geweest waar we eerst urenlang over hebben moeten keuvelen, ik kan me zo’n gesprek niet eens heugen over of ik wel of geen borstvoeding zal geven. Gelukkig weten we van elkaar al hoe we erover denken dus is dat ook niet nodig. We zitten wat dat betreft in onze denkwijze redelijk vaak op 1 lijn. Ik ben dus heel benieuwd of dat straks met de opvoeding van Marietje ook zo zal zijn…

Dag 41 – geslaagd voor bevalcursus Carita Salomé

Vandaag de allerlaatste les van die lieve Zeeuwse Carita met haar zangerige theatrale stem. Met haar man ging alles gelukkig weer goed. Nadat we alles herhaald hadden wat we in de afgelopen lessen hebben geleerd, en ze liet zien welke oefeningen we moeten doen in ons kraambed na de bevalling om weer wat mobiel te raken, mochten we de baarkruk uitproberen. Tot slot liet ze ook nog even zien welke (mensendieck verantwoorde) houdingen je straks met je kindje kan doen als die eenmaal geboren is. In de middag was het dan de beurt aan vriendlief, om alle stof die ik in 6 lessen van 2 uur heb geleerd, in 2 uur tot zich te nemen tijdens de partnerles. Carita vloog door haar boeken en attributen heen, terwijl ze de partners met wat grapjes tussendoor twee uur lang aan haar lippen wist te laten hangen. Wat kan zij vol energie het hele verhaal aan een stuk door mooi en duidelijk overbrengen! Werkelijk een genot om naar te luisteren. Ik keek af en toe opzij naar vriendlief die geboeid zat te luisteren maar ook een beetje overdonderd werd door al die informatie achter elkaar. We gaan wel zien a) welke informatie van pas gaat komen en b) wie van ons twee dat straks nog weet op het juiste moment.. De rest van de dag zijn we lekker thuisgebleven, vriendlief is met het project gordijnen voor in de kinderkamer begonnen en ik nam zelf opgelegde, verplichte bankrust na die drukke dagen. Ik begin nu toch wel te voelen hoe Marietje steeds meer fysiek beslag legt op mijn lichaam, en dat dat mij toch de nodige energie kost. Daarnaast vind ik het nu toch ook wel langzaamaan tijd worden om haar te kunnen zien en vast te houden en in de box te kunnen leggen. Vriendlief was ook wel in de mood gebracht door de partnerles, die betrapte ik na het avondeten erop dat hij ging googelen op bevallingen 😝. Kortom; wij zijn er vanaf vandaag officieel klaar voor!! Nu is het echt een kwestie van afwachten wanneer mijn lichaam besluit dat Marietje naar buiten mag… of besluit Marietje dat zelf?! 🤔🙃 we gaan het zien!