week 14. Kaboutertjes vieren Sinterklaas

Al 14 weken mag ik mijzelf mama noemen, toch blijft dat gek. Ook praten over “mijn dochter” is net of ik een vreemde taal spreek. Het concept “moeder zijn” moet nog aan mij groeien denk ik. Wat vreemde taal betreft zijn de geluidjes die mijn dochter produceert zich aan het uitbreiden. Het enige verstaanbare voorlopig is de manier waarop ze huilt als ze me nodig heeft; tussen het huilen door neemt ze een paar flinke halen, dat klinkt dan als maaaa-maaaaa. Met enige fantasie dan tenminste..
Afgelopen week hebben we de Sint uitgezwaaid. Lilly-Sofie is flink verwend door de Sint, die in het weekend in Den Bosch was langsgekomen bij mijn ouders. Ook de kinderen van mijn zus was hij niet vergeten. Dit jaar is haar oudste (7) tot de conclusie gekomen dat Sinterklaas niet echt kan bestaan. Die gekleurde geschminkte Pieten konden toch niet echt zijn, en hoezo kan de Sint met zijn paard over het dak lopen pfff. Haar jongste dochter (3) vond het allemaal maar zeer bijzonder; hoezo zit ineens de hele familie bij elkaar, is er soms iemand jarig, vroeg ze. We antwoordden; ja, Sinterklaas! Hmm, oh ja, vooruit dan, was op haar gezicht af te lezen. En wat deed de vriendin van mijn oom ineens daar boven? Zag ze haar nou met een zak cadeaus naar boven gaan? Hmm… Ze vroeg de vriendin dus ook wat ze daarboven had gedaan… Die kwam er gelukkig met een smoes goed vanaf, en het vermoeden was al gauw vergeten toen later boven de cadeaus werden aangetroffen en er alleen nog maar opgetogen gezichten te zien waren. Superblij met al die mooie cadeaus bij de schoorsteen. Logisch, daar heeft Piet ze neergelegd! Het was niet meer belangrijk hoe dat nou eigenlijk allemaal zat. De oudste speelde het spelletje gelukkig zonder moeite mee. In de avond vierden we de volwassen versie, zodra de kindjes op bed lagen. Lilly-Sofie lag heerlijk te snurken in de kinderwagen. Wederom vond de jongste van mijn zus het allemaal maar bijzonder. Ze kwam de boel nog eens even inspecteren onder het mom van ‘mama ik heb zo’n buikpijn’, ondertussen onderzoekend om zich heen kijkend wat iedereen zo aan het uitspoken was… Toen ze weer naar bed ging, haalden vriendlief en mijn broer de cadeaus uit de auto. Precies op dat moment kwam het kleine kaboutertje nog één keer kijken.. wild zwaaiend probeerde ik de cadeautroepen tegen te houden bij het raam, ze keek me maar vreemd aan. Gelukkig zag ze niet hoe mijn vriend en broer met hun handen vol cadeaus stonden en snel weer omdraaiden naar de auto… Toen ik vroeg wat haar scheelde (och toch die buikpijn arm meisje) kon ik haar afleiden met een glaasje water. Hop, je bed in jij!! Dit jaar is het weer gelukt, ik ben heel benieuwd of ze er volgend jaar nog in trapt… dan is er in elk geval nog ons eigen kaboutertje die het dan allemaal wat bewuster mee zal maken, zonder dat het vragen oproept. Ik krijg nu al zin in volgend jaar!!

Drie maanden mama!!

De was en het huishouden zijn nog steeds een grote uitdaging terwijl die kleine meid overdag lekker alle aandacht opeist. Net als je denkt hèhè ze slaapt, wordt ze wakker; ‘au mama ik moet scheten laten maar dat doet zo pijn en dat vind ik niet fijn wil je even mijn buikje aaien?’ Geduldig als ik ben 😇 help ik haar het leed verzachten dat scheetjes laten heet, ondertussen genietend van het aroma dat daaruit voortkomt. Tot ze weer haar oogjes sluit en ik haar voorzichtig in haar bedje leg. Zodra haar hoofd het matrasje raakt, schieten haar kijkers meteen weer wijd open. ‘Maar mama, wat doe je nu, ik wil helemaal niet alleen in dit grote bed liggen maar lag net zo lekker warm op je schoot!!’ Geduldig als ik ben houd ik met een hand haar handje vast en leg de andere op haar buikje. Ik antwoord met de volgende twee zinnen die ik als een mantra blijf herhalen dwars door haar gebrul heen; ‘ik ben bij je, ga maar lekker slapen!’ Tot ze na zo’n 20 minuten (jaja een volhoudertje!) in een diepe slaap wegzakt. Zo, nu kan de vaatwasser worden uitgeruimd! Of kan ik even douchen of ontbijten. Waar ze zich na een half uurtje weer meldt; ‘mama waar was je nou ik lag hier helemaal alleen! Ik begin toch eigenlijk ook wel weer trek te krijgen.. of eigenlijk wil ik NU DRINKEN!!’ Waarna het hele feest weer van voor af aan begint. Ik merk dat ik dat wel het zwaarst vind; dat zo’n lief klein meisje de hele dag loopt te bepalen wat ik moet doen. Blijkbaar laat ik me normaliter niet graag vertellen wat ik moet doen 🙈 en kom ik hierin mijzelf dus behoorlijk tegen. De tijd die ik cadeau krijg als ze plotseling toch iets langer slaapt, neem ik vervolgens met twee handen aan om even lekker te ontspannen. Voorheen ging ik dan graag de deur uit om de stad in te gaan, nu ben ik natuurlijk aan huis gekluisterd. Gelukkig biedt het walhalla van het internetshoppen daar de oplossing voor.. Met als gevolg dat het hier iedere dag wel sinterklaas lijkt en de leveringsproblemen van de pakketdiensten vermoedelijk deels door mij veroorzaakt worden🙈. Voordeel is dan wel weer dat het Lilly-Sofie werkelijk aan niets ontbreekt 😝 Of eigenlijk toch wel. Zo wilde ik een fotoboek maken van deze bijzondere tijd en ligt haar vloerkleed nog altijd in de kast als haakproject. Ook zou vriendlief nog haar gordijntjes maken. En überhaupt was ik voor de komst van Lilly-Sofie in de veronderstelling dat ik in deze zee aan vrije tijd die verlof heet, aan de gang kon gaan met legio andere activiteiten die nog als dromen in de kast liggen. De realiteit is dat ik dus vrijwel nergens aan toe kom en zodra ik de tijd wel vind, die nodig heb om even goed voor mezelf te zorgen. Dat maakt dan wel dat ik langzaam uitkijk naar de periode dat ik weer aan het werk ga. Natuurlijk zal het dan wel even lastig zijn om mijn lieve kleine meid te moeten missen, maar toch denk ik dat het ook wel weer verfrissend zal zijn, dat ik weer de regie heb over hoe mijn dag eruit ziet op die dagen dat ik werk. Buiten dat staat in elk geval vast dat het ook nog eens heel goed voor mijn portemonnee is!! Ondertussen kun je natuurlijk dat kleine wezentje niks kwalijk nemen en alleen maar verliefd aankijken als ze met haar slaperige oogjes naar je kijkt vanuit de box zoals hier op de foto 🥰 Het is een grote schat, dat kleine draakje van mij!

Borstvoeding mania – mama en melkkoe

Zoals ik mijn vorige blog al begon; mijn moeder schetste mij een superromantisch beeld als het ging om de tijd dat ze borstvoeding gaf. Nu mijn melkfabriek een paar weken draait, kan ik concluderen dat ik de romantiek ervan nog niet ontdekt heb. Volgens mijn zus zal dat dan ook niet meer gaan gebeuren. Wat me inmiddels wel duidelijk is geworden, is dat borstvoeding geven geen vanzelfsprekendheid is. Naast het feit dat je een klein wondertje op de wereld zet en voor het eerst moeder wordt, ben je ook ineens een productiebedrijf. Natuurlijk biedt het vele voordelen, je hebt het altijd bij je en ook nog op de juiste temperatuur. Bovendien krijgt je kindje precies die antistoffen die ze nodig heeft. Je hoeft er niets voor te doen of te laten. Dat laatste is niet helemaal waar. Het proces van borstvoeding is een behoorlijke investering. Waar ik van tevoren gewaarschuwd ben dat mijn slaapuurtjes geteld zijn na het krijgen van een kindje, doordat je kindje niet doorslaapt, krampjes heeft of spuugt, zijn wij gezegend met een dochter die na 4 weken snapte dat er snachts niks interessant is en je maar het beste gewoon lekker kan slapen. Je zou denken dat ik net als Lilly-Sofie dus heerlijke nachten maak van zeker 6-8 uur aaneengesloten in diepe slaap. Toch is dat niet altijd de realiteit; hier kom ik zo op terug. Wat is dat trouwens, dat vreemde advies dat je moet zorgen dat je zelf als moeder ook slaapt als je baby slaapt?! Wanneer ga je dan in hemelsnaam douchen, aankleden, de was doen, de vaatwasser uitruimen, stofzuigen?? Voorheen werkte ik daarnaast ook nog, en dat zal ik binnenkort weer gaan doen, hoe ik dat allemaal georganiseerd krijg is me nu nog een groot raadsel. Overdag slapen is sowieso niet aan mij besteed, dat heb ik altijd zonde van mijn tijd gevonden. Nu heb ik de pech dat mijn dochter er net zo over denkt, onder het motto ‘slapen is voor mietjes’. Hierdoor vind ik mij overdag vaak terug op de bank met Lilly-Sofie op schoot die me aankijkt met wijd open ogen die zeggen ‘ik ga echt niet slapen mama!’ Om dit vol te kunnen houden probeert ze me te verleiden om haar te laten drinken aan mijn borst, zodat ze weer energie opdoet om wakker te blijven. Iets met een vicieuze cirkel… In de avond drinkt ze vervolgens extreem veel om daarna de nacht in te gaan. Clusterdrinken noemen ze dat. Omdat ze dan extra veel drinkt, gaat mijn lichaam ook extra veel melk aanmaken. Waardoor ik snachts wanneer ons meisje diep in dromenland is, met wijd open ogen naar het plafond lig te staren terwijl mijn borsten op standje ontploffen staan. Dat wil zeggen dat ze pijn doen en letterlijk aanvoelen als een baksteen, vanwege verstopte melkklieren. Het enige wat je dan kan doen is net zo lang masseren tot de blokkade is opgeheven. En dat doe je dan ook, omdat de pijn ondraaglijk is (vergelijkbaar met kiespijn waar ook geen enkele pijnstilling tegen werkt) en omdat je ten alle tijde een borstontsteking wil voorkomen. Ik ken iemand die daardoor in het ziekenhuis is beland en geopereerd moest worden, dat wil je niet!! En dus ben ik inmiddels volleerd koeienmelker, echt je kan me zo op een boerderij aan de slag zetten. De laatste keer vond ik mijzelf melkend onder de douche en daarna nog boven de gootsteen, waar ik tot diep in de nacht bleef masseren tot het er eindelijk uit spoot. Waar Lilly-Sofie me de volgende ochtend met een uitgeslapen gezicht na 8 uur slaap toelachte, moest ik het doen met 4 uurtjes. Hoe kan zij weten dat haar moeder er een nachtelijke ‘hobby’ op nahoudt waardoor het een uitdaging blijkt om met een uitgeslapen hoofd een leuke mama te zijn en volop van het moederzijn te kunnen genieten…

Borstvoeding mania – Kolfmarathon

Mijn moeder kan er zo romantisch over memoreren; hoe geweldig ze het vond om borstvoeding te geven, om zo verbonden te zijn met je kindje. Dat je kindje afhankelijk is van jou en het lichamelijke contact dat bijna magisch voelt. Hoe vreselijk jammer ze het dan ook vond op het moment dat we haar borsten ontgroeide en overstapten op vast voedsel… Dat ik borstvoeding zou gaan geven leek me niet meer dan logisch; de natuur heeft het nu eenmaal zo bedoeld en je lichaam erop ingericht. Tijdens de zwangerschap groeiden mijn borsten uit tot bloemkolen. Tegen het einde van mijn zwangerschap was er sporadisch ook een druppel melk (of in elk geval iets wittigs) te vinden in mijn bh. Zou toch zonde zijn het in elk geval niet op zijn minst uit te proberen. Ik liet me echter niet gek maken; alle mogelijke borstvoedingscursussen of -voorlichtingsbijeenkomsten, ik sloeg ze allemaal over. Ik had besloten om er zoveel mogelijk blanco in te gaan, dat werkt voor mij het beste en zo kon ik mezelf niet gek laten maken. Vlak voor mijn bevalling besloot ik dan 1 dvd te bekijken met wat voorlichting over borstvoeding. Wat later een dvd uit de oertijd bleek te zijn, maar ik had me voor de vorm een beetje voorbereid. Achteraf gezien had ik er best iets wijzer in mogen staan. Op dag 1 was Lilly-Sofie nog in diepe slaap, maar toen ze eenmaal ongeveer 24uur na de bevalling uit haar roes ontwaakte, had ons dametje HONGER. Hele erge honger. Mijn tepel kon ze moeiteloos vinden maar steeds liet ze weer los na een paar slokjes. Mijn borsten bleken nog niet op volle productie te zitten, dus konden ze niet voldoen aan de behoefte van Lilly-Sofie. Zij had op haar beurt nog niet voldoende kracht om lekker te blijven zuigen tot er wel melk kwam, doordat ze een paar weekjes eerder kwam dan de uitgerekende datum. Zo werd dat dus een moeilijk verhaal, en het duurde niet lang voordat Lilly-Sofie haar eerste emotie liet zien. Ze was nog geen 36 uur oud maar ons meisje liet toch duidelijk merken dat ze HEEL BOOS😡😡😡 was. De boosheid overheerste zelfs haar hongergevoel. Zo dreef ze ons in haar eerste nacht in haar eigen bedje tot wanhoop; we konden haar nog niet helpen want deze slecht voorbereide mama had geen kunstvoeding in huis gehaald voor deze eerste uurtjes, we snapten haar frustratie zo ontzettend goed en wat was het onmogelijk zielig om haar zo te zien. Om 4 uur snachts gaf ze uiteindelijk toe aan de moeheid, en viel in een diepe slaap. De volgende ochtend ging vriendlief als een speer op pad om te zorgen dat ons meisje kon bijtanken. Toen begon voor mij de Kolfmarathon. Wat dat betreft was het maar goed dat ik me daar niet op had voorbereid. Gedurende drie dagen iedere drie uur verschonen, Lilly-Sofie voeden met kunstvoeding, daarna zelf kolven. Het bereiden van de kunstvoeding en het omspoelen van de drink- en kolfflesjes liet ik aan vriendlief over. We waren zo twee uur zoet per voedingsbeurt, een uurtje op adem komen en de marathon ging weer verder. Wat was ik blij dat ik dit in elk geval samen met vriendlief kon doorstaan. Na die dagen kon de gigantische pot kunstvoeding de kast in en lukte het ons om met de borstvoeding te voldoen aan de drinkbehoefte van Lilly-Sofie. Ik moest nog wel iedere drie uur kolven maar was al blij als het me twee keer per dag lukte. Ik leerde daarin ook het vooral belangrijk was om ons gevoel te volgen. Na deze driedaagse marathon bouwden we dus wat af, en na nog een week kon het gigantische kolfapparaat weer terug naar de winkel waar we dat beest hadden gehuurd. In plaats daarvan kwam een subtieler apparaat in huis die ik nu gebruik om een voorraadje aan te leggen zodat vriendlief af en toe een flesje kan geven. De productie was voldoende op gang gekomen, en Lilly-Sofie kon steeds beter actief drinken tot haar maagje was gevuld. Na een week of drie liet ik nog even een lactatiekundige meekijken, die er dus serieus op hbo niveau voor heeft gestudeerd om moeders hierin te begeleiden. Dat er een hbo studie voor nodig is, kon ik inmiddels goed begrijpen!!

Living the dream – de eerste dagen als mama

Ineens ben je dan in een andere wereld gestapt. Een wereld waarin je een hele grote verantwoordelijkheid draagt voor een heel klein meisje. Je bent een mama, en dat meisje is van jou. Je leven bestaat uit zorgen, je kindje komt op de eerste plaats. De eerste dagen waren erg onwerkelijk, met een kater van de bevalling leefden we in een soort roes, het leek een droom waar we plots in waren beland. Om te zorgen dat ik niet zou ontwaken uit deze mooie droom, sliep ik de eerste drie dagen niet. Puur op adrenaline kwam ik die dagen door, alle nieuwe indrukken in me op zuigend. Ik was daar zo druk mee, dat alle andere dingen langs me heen gingen. Ik was er niet mee bezig om dit hoopje geluk bewust te delen met de mensen om mij heen. Ineens vormden we een gezinnetje, daar lag mijn focus. Vriendlief had twee weken vrij vanaf het moment dat mijn vliezen braken, daardoor konden we echt even met zijn drietjes wennen aan deze nieuwe situatie. Dat we dat nodig hadden, even een dag ‘me-time’ om samen te wennen en te genieten van ons kleine wondertje, bleek wel op dag 3. Mijn energie was compleet op en hoewel ik fysiek me wel fit voelde had ik mentaal enorme behoefte om even met zn drietjes in een bubbel te zitten. Er stond die dag een bezoek van mijn zus met haar gezin gepland maar daarna kon ik ander bezoek niet meer opbrengen, met als gevolg dat ik mijn eigen familie de deur moest wijzen. Nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou doen. Die avond beseften we ons dat het geen droom was en dus hoefde ik niet bang te zijn dat hij stopte als ik zou gaan slapen. Halleluja! De volgende ochtend stond ik euforisch op. Ik had maar twee uurtjes geslapen maar voelde me als herboren! Dit had ook als gevolg dat ik mijn emoties weer terughad, die tijdens mijn zwangerschap even in de koelkast hadden gestaan. Jankend belde ik mijn familie om me te verontschuldigen dat ik ze een dag eerder had weggestuurd, wat een sukkel voelde ik me. En eindelijk kon ik dan echt gaan genieten van dat hoopje geluk, want na een paar spannende eerste dagen leek de borstvoeding aan te slaan en raakten we steeds beter op elkaar ingespeeld. Naast dat geweldige kleine mensje dat zo goed haar best aan het doen was, vielen me nog wat meer dingen op. De kraamzorghulp die maar over zichzelf bleef kletsen, bijvoorbeeld. Wat waren we blij toen zij na de verplichte 8 dagen de sleutel inleverde en voorgoed vertrok. Ons huis was weer van onszelf!! Mijn moeder stond diezelfde middag binnen een uur voor mij neus om de was te komen doen. Uiteraard werd zij met open armen ontvangen en mijn deur staat sindsdien open voor eenieder die maar mee wil komen genieten van ons kleine grote wondertje ❤️

De bevalling – woensdag 5 september 2018

Ik liet jullie in mijn laatste blog in spanning achter, inmiddels is onze kleine meid geboren. Geen Marietje dus, maar Lilly-Sofie(tje)! Op maandag waren we weer naar huis gestuurd, waarop ik met gebroken vliezen nog lekker in de zon op terras had gezeten. Dinsdag meldden we ons weer in het ziekenhuis, helaas bleven de weeën nog steeds uit dus mochten we weer gaan. Terwijl we in het restaurant van het ziekenhuis wat gingen drinken, zag ik Eva Jinek voorbij ‘schuifelen’. Toen wist ik; het zal erom spannen wie van ons twee het eerste zal bevallen! Je mag met gebroken vliezen tot 72 uur blijven rondlopen, dan wordt je kindje sowieso gehaald. Ik koos ervoor om na 48 uur al te kijken of de bevalling kon worden ingeleid. Dat dat een goede keuze was, bleek toen ik die woensdag al puffend kreunend en steunend in mijn bevalsuite zag, hoe de regen buiten met bakken uit de lucht kwam vallen. Prima dagje om te gaan bevallen! Die dag melden we ons om 7 uur in de ochtend. We mochten dus blijven, ik had namelijk maarliefst 1,5cm ontsluiting. Besloten werd dat ik een infuus zou krijgen om de weeën op te wekken. Waarop een superknappe co-assistent het infuus kwam aanbrengen. Ik waande me even in de tv serie, wat een lekker ding!! Helaas waren de goede looks geen garantie voor zijn kunde, het lukte hem namelijk maar niet om een bloedvat te pakken te krijgen. Een verpleegkundige schoot hem te hulp, waarop ik de co-assistent niet meer heb gezien… vriendlief vond dat niet zo erg, toch gek als je bevallende geliefde ineens een potje gaat sjansen met de co-assistent 😝

Toen het infuus eenmaal was aangesloten, kon het feest beginnen. Zoals geleerd tijdens mijn bevalcursus nam ik gedurende de dag verschillende houdingen aan om de weeën te bedwingen; liggend, zittend, staand heen en weer wiegend (de welbekende weeëndans, mijn favoriet), en zittend op een skippybal. In deze laatste houding kwam de verloskundige om 18.00u eens een kijkje nemen. Ze constateerde maarliefst 3 cm ontsluiting, dat was dan weer een beetje jammer na een hele dag weeën opvangen. Ze waren inderdaad niet heel heftig en duurden steeds maar kort, dus de verloskundige vond ook dat er wat vaart achter moest gaan komen en stelde een drastische verhoging van het infuus voor. Daarnaast wilde ze de hartslag van onze kleine meid wat beter in de gaten houden door een draadje in haar hoofd te schroeven… Gelukkig was ik nog helder genoeg van geest om dat laatste pertinent te weigeren, dus ging ik als compromis akkoord met de verhoging van het infuus, wat de verloskundige inmiddels stiekem al verhoogd had.. Ik kreeg het advies om op mijn zij te gaan liggen en om te proberen om in een trance te raken om de weeën op te vangen. Probeer dat maar eens, dan zul je zien dat dat juist niet lukt!! Terwijl ik de steeds heftigere weeën met een glimlach probeerde te bedwingen, zat vriendlief doodleuk aan zijn avondeten, waar ik niet aan moest denken nadat ik mijn maag leeggekotst had… Tot ik om 19.30u aan de bel trok, de weeën werden me nu echt te heftig.. Op hetzelfde moment veranderden de weeën echter en kreeg ik persdrang (nee ik moest niet poepen maar dat voelde dus wel zo…). Dus kon ik wel fluiten naar enige vorm van pijnstilling, in plaats daarvan verscheen de verloskundige die mij en vriendlief een dextrootje toestopte met de boodschap ‘persen maar!’ Toen ik vervolgens de aanwijzingen kreeg waarvan ik had geleerd in de cursus, dat dat niet de goede manier was (kin op de borst, neem een flinke hap lucht, knieën naar je toe) brak er even paniek uit. Tot de verloskundige zei; ‘oh je bent bij Carita geweest, ja dat doen we hier niet’ 😱😱!Ze kwam vervolgens wel met een gedegen uitleg, maar de persweeën dienden zich aan en ik besloot me dan maar over te geven aan het kundige personeel dat zich inmiddels om me heen had verzameld.

Er werd me nog gevraagd of ik mee wilde kijken, nee dank je ik heb wel wat beters te doen dacht ik 😱! Gelukkig wilde Lilly-Sofie er ook graag uit en hielp ze goed mee de weg naar buiten te vinden. Restte me nog de laatste etappe om haar hoofd naar buiten te persen, daar kwam de welbekende ‘ring of fire’ om de hoek.. Dat je na drie keer persen hoort zeggen; ‘nog een laatste keer persen dan is ze er!!’ En je denkt, jaaaaja dat dacht ik drie weeën geleden ook… Gelukkig bleek dat toch te kloppen en konden we haar dan eindelijk van dichtbij bewonderen. 😍😍😍 Wat een droppie ben je!!

Dag 45 – Mannelijke intuïtie moet je niet onderschatten…

Of in elk geval die van vriendlief niet! Het is de dag na zijn bucketlist-stress voor de komst van de baby, je weet wel, die dag waarop hij plots de noodzaak voelde om alles zover in orde te maken, o.a. het matras te beschermen tegen eventuele gebroken vliezen in de komende weken, de koelkast uitsoppen, tot en met zichzelf te moeten scheren aan toe. Deze dag begon om 6.30 uur ‘s ochtends met plots een golf van een enorm waterballet tussen mijn benen!! Ik schrok wakker en zag hoe het water godzijdank precies door het matje werd opgevangen. Lang leve onze M-Line matrassen 🤗. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was; toeval bestaat niet. Er was geen twijfel mogelijk dat dit gebroken vliezen betekende en hoe bizar is het dan, dat vriendlief precies de dag ervoor de noodzaak voelde om de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen… How bizar! Vriendlief was inmiddels ook gewekt door mijn verbale uiting van verbazing en opwinding. Hij schoot meteen in de actiestand en baalde dat het hem de dag ervoor niet meer was gelukt om het fototoestel op te laden. Ik wees hem op het lijstje op de koelkast waarop hij nog wat onwennig het telefoonnummer intoetste van het ziekenhuis. We mochten om 10.30 uur langskomen voor controle. De afspraak die al stond met de gynaecoloog zou komen te vervallen. Dus nog alle tijd om een fototoestel op te laden en nog even de gebruiksaanwijzing door te nemen, concludeerde vriendlief tevreden. Je denkt, nu begint het. Marietje wil eruit! Dus hop naar het ziekenhuis met koffertje en maxi cosi enz. Vol verwachting klopten mijn hart en dat van Marietje prima volgens de CTG. Die van vriendlief maakte echter overuren! Helaas bleven de weeën nog uit, dus werden we weer naar huis gestuurd. Dat is gek. Dan sta je daar met al je spulletjes, laat het maar beginnen, en dan mag je weer naar huis! Omdat we drie hoog wonen leek het ook vriendlief beter om dan maar bij hotel Mama in te trekken in het centrum op de begane grond. Dan hebben we onze spulletjes tenminste niet voor niks bij elkaar gezocht en meegesjouwd en loop ik geen risico om straks uit ons huis getakeld te moeten worden als het circus wel begint en ik geen trap meer af kan… Gek genoeg ben ik onder de hele situatie de rust zelve en laat het allemaal maar gebeuren. Waar ik al mijn hele leven riep dat als ik ooit zwanger zou zijn ik een emotioneel wrak zou worden, daar was ik heilig van overtuigd, lijkt het tegendeel nu waarheid te zijn. Zelfs bij de zich aandienende bevalling raak ik nog niet een beetje overstuur.. Ik ben in de middag notabene nog lekker op terras gaan zitten. Sja het was mooi weer en je kan verder toch niks, dus maar van een nood een deugd maken! Marietje zal zich in elk geval een dezer dagen aandienen, maar wanneer precies dat weet natuurlijk niemand. Laat dit voorlopig de laatste blog zijn waarop ik jullie allen in spanning achterlaat… Ik hoop op een spoedig bericht met heuglijk nieuws, en natuurlijk op een voorspoedige bevalling, maar Marietje is erg eigenzinnig zoals jullie wellicht inmiddels doorhebben dus we gaan het meemaken… met een laatste buikfoto;