Dag 45 – Mannelijke intuïtie moet je niet onderschatten…

Of in elk geval die van vriendlief niet! Het is de dag na zijn bucketlist-stress voor de komst van de baby, je weet wel, die dag waarop hij plots de noodzaak voelde om alles zover in orde te maken, o.a. het matras te beschermen tegen eventuele gebroken vliezen in de komende weken, de koelkast uitsoppen, tot en met zichzelf te moeten scheren aan toe. Deze dag begon om 6.30 uur ‘s ochtends met plots een golf van een enorm waterballet tussen mijn benen!! Ik schrok wakker en zag hoe het water godzijdank precies door het matje werd opgevangen. Lang leve onze M-Line matrassen 🤗. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was; toeval bestaat niet. Er was geen twijfel mogelijk dat dit gebroken vliezen betekende en hoe bizar is het dan, dat vriendlief precies de dag ervoor de noodzaak voelde om de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen… How bizar! Vriendlief was inmiddels ook gewekt door mijn verbale uiting van verbazing en opwinding. Hij schoot meteen in de actiestand en baalde dat het hem de dag ervoor niet meer was gelukt om het fototoestel op te laden. Ik wees hem op het lijstje op de koelkast waarop hij nog wat onwennig het telefoonnummer intoetste van het ziekenhuis. We mochten om 10.30 uur langskomen voor controle. De afspraak die al stond met de gynaecoloog zou komen te vervallen. Dus nog alle tijd om een fototoestel op te laden en nog even de gebruiksaanwijzing door te nemen, concludeerde vriendlief tevreden. Je denkt, nu begint het. Marietje wil eruit! Dus hop naar het ziekenhuis met koffertje en maxi cosi enz. Vol verwachting klopten mijn hart en dat van Marietje prima volgens de CTG. Die van vriendlief maakte echter overuren! Helaas bleven de weeën nog uit, dus werden we weer naar huis gestuurd. Dat is gek. Dan sta je daar met al je spulletjes, laat het maar beginnen, en dan mag je weer naar huis! Omdat we drie hoog wonen leek het ook vriendlief beter om dan maar bij hotel Mama in te trekken in het centrum op de begane grond. Dan hebben we onze spulletjes tenminste niet voor niks bij elkaar gezocht en meegesjouwd en loop ik geen risico om straks uit ons huis getakeld te moeten worden als het circus wel begint en ik geen trap meer af kan… Gek genoeg ben ik onder de hele situatie de rust zelve en laat het allemaal maar gebeuren. Waar ik al mijn hele leven riep dat als ik ooit zwanger zou zijn ik een emotioneel wrak zou worden, daar was ik heilig van overtuigd, lijkt het tegendeel nu waarheid te zijn. Zelfs bij de zich aandienende bevalling raak ik nog niet een beetje overstuur.. Ik ben in de middag notabene nog lekker op terras gaan zitten. Sja het was mooi weer en je kan verder toch niks, dus maar van een nood een deugd maken! Marietje zal zich in elk geval een dezer dagen aandienen, maar wanneer precies dat weet natuurlijk niemand. Laat dit voorlopig de laatste blog zijn waarop ik jullie allen in spanning achterlaat… Ik hoop op een spoedig bericht met heuglijk nieuws, en natuurlijk op een voorspoedige bevalling, maar Marietje is erg eigenzinnig zoals jullie wellicht inmiddels doorhebben dus we gaan het meemaken… met een laatste buikfoto;

Dag 44 – vriendlief met nesteldrang en een kluslijstje

Morgen is het zover: dan hebben we de (bijna) 38-weken check bij de gynaecoloog. Toen ik het daar even over had met vriendlief vanochtend bij het ontbijt, leek dit te zorgen voor wat lichte paniek, wie weet zegt ze straks tenslotte dat ik moet worden ingeleid om een of andere reden maar dan moeten die laatste paar klusdingetjes in huis natuurlijk wel klaar zijn.. Het einde komt nu echt in zicht van het lange wachten op die kleine, dus vriendlief wilde vandaag de laatste klusdingetjes af kunnen ronden. Het ‘kluslijstje’ bestond uit nog wat kleine dingen; zo stond het wiegje nog niet helemaal vast aan ons bed, daar bleek bovendien een hoop stof onder te liggen, de matrasbeschermer moest toch maar eens als een soort giga maandverband aan mijn kant gelegd worden voor wanneer mijn vliezen snachts besluiten te breken (een heel charmant en nogal seksdodend ding), en zo waren er nog wat dingen. Waarop vriendlief aan de slag ging. Aan het eind van de dag staat nu het wiegje vast langs ons bed, heeft mijn kant van het bed een luier om, is de slaapkamer stofvrij en staat de koelkast een partij te shinen aan de binnenkant, die is geloof ik nog nooit zó schoon geweest… hoezo nesteldrang 🤗😝 Het kluslijstje is nog niet helemaal af maar er zijn zo wel wat grote stappen gezet. Waarop vriendlief zojuist nog riep; ik maak nog even een lijstje wat we nog nodig hebben!! Die hangt nu op de koelkast naast de lijstjes ‘wat als de baby komt’ en ‘wat als de baby er is’. Zelf heb ik ook nog wel wat to do dingetjes, waaronder het vloerkleed haken, dat nu toch wel lang genoeg heeft gewacht op zijn beurt… Mooi project om morgen mee te starten!

Dag 43 – hoe komt de baby er eigenlijk uit?!

Vanochtend voelde ik me weer fit genoeg om mee te kunnen doen met het dikke-buiken-gymclubje in het Westerpark. Best wel gek, wanneer je iedere zaterdagochtend met dikke buiken gymnastiek meedoet en dan ineens dát moment er is dat jij de grootste buik hebt en als eerstvolgende zal gaan bevallen… Dat moment was dus vanochtend! Na het sporten nam ik bewust even een rustmomentje op de bank, er stond namelijk nog een en ander op het programma voor vandaag. Vanavond vierden we het 65-jarig bestaan van het familiebedrijf, in Den Bosch. De Grote Vraag daarbij was voor mij; ga ik met de trein of met de auto… Het werd uiteindelijk de auto, zodat ik zelf lekker kon zitten en niet afhankelijk was van anderen. Eenmaal in Den Bosch parkeerde ik de auto bij mijn zus en sprong nog even snel op de fiets voor nog wat kleine boodschapjes. Dat fietsen gaat niet meer van harte, maar is altijd nog beter dan de hele stad door te moeten lopen… Het feestje in de avond was een feest van herkenning van oud collega’s uit de tijd dat ik nog werkzaam was in het bedrijf, dat inmiddels door mijn broer is overgenomen van mijn ouders. Sommige collega’s hebben mijn zus, mij en mijn broers van kleins af aan meegemaakt, dat blijft toch bijzonder. Tijdens dit feestje liep de volgende generatie in de vorm van mijn twee nichtjes van 3 en 7, net als wij vroeger deden, spelend tussen de mensen door. Zo zal het bedrijf nog lang door onze familie gedragen worden, stel ik mij zo voor. Dat was een mooi gezicht. Nadat de goed verzorgde BBQ werd geopend en iedereen zijn buikje vol had gesmuld, kwamen mijn nichtjes even bij me zitten. De jongste wilde de baby kussen en besloot eens te kijken waar die baby nou bleef. Ze ging ongegeneerd onder mijn jurk op zoek naar mijn blote buik. De oudste stond ernaar te kijken en vroeg zich plotseling hardop af ‘hoe komt de baby er eigenlijk uit?’! Ik probeerde nog mijn aandacht op de jongste te richten maar mijn oudste nichtje bleef de vraag herhalen tot ik me tot haar richtte. Sja, hebben we dat ook maar gehad.. Toen ik vertelde dat de baby uit de spleet komt waarmee je plast, antwoordde mijn nichtje ‘maar dat gat is toch veel te klein voor de baby?!’ Touché…

Dag 42 – aangenaam, aangespoelde walrus

Afgelopen nacht had ik de grootste moeite om een goede slaaphouding te vinden. Uiteindelijk dacht ik in de ochtend aan de tip die ik gisteren hoorde om eens met je hoofd bij het voeteneinde te gaan liggen, dus andersom in je bed. Ik heb even gewacht tot vriendlief de deur uit ging om naar zijn werk te gaan, zodat hij geen tenen in zijn neus zou krijgen, maar dat was het toch ook niet helemaal. Mijn plan was om vandaag eens naar een winkel te gaan in het centrum om wat informatie in te winnen over borstvoeding en om vooral een goed passende bh aan te laten meten, want al mijn bh’s knellen momenteel of lijken net niet de goede maat te zijn. Uiteindelijk kwam daar vrij weinig van terecht, naast de belabberde nachtrust had ik ook wat last van harde buiken waardoor ik niet veel verder ben gekomen dan de bank vandaag. Een bezoekje aan een winkel werd het bekijken van een dvd over borstvoeding, uit het jaar kruik met een hoop propaganda waarom het zo goed voor jezelf en je kindje is om borstvoeding te geven. Ik had me tot nu toe nog niet verdiept in de hele wetenschap van borstvoeding geven, eigenlijk bewust omdat ik me daar nog niet toe geroepen voelde. Sowieso weiger ik deel te nemen aan een hele cursus erover of voorlichtingsbijeenkomsten. Maar nu we klaar zijn voor de bevalling was ik toch wel benieuwd naar de tips en trics om toch goed voorbereid te zijn op het voeden van de baby als die er eenmaal is. De wijze les die ik vandaag heb opgestoken; je moet het allebei even onder de knie krijgen, jij en je kindje, dat kost een paar dagen tijd. Het aanleggen is cruciaal voor een goed verloop van het borstvoeden, en de mama moet zo ontspannen mogelijk zijn. Allemaal geen hogere wiskunde en als het niet meteen lukt zijn er lactatiekundigen die je kunnen helpen. Uiteindelijk komt het er net als bij de bevalling op neer, dat je vantevoren niet weet hoe het zal lopen en het maar gewoon moet laten gebeuren. Met wat gezond verstand kom ik al een heel eind, het zal een naïeve gedachte zijn maar zo sta ik er nu in… Aandoenlijk en een tikkeltje overdreven vond ik de papa’s in de video, die ook heel overtuigend voor borstvoeding kozen, bijna alsof ze zelf hun tepel zouden aanbieden aan hun kind.. 🤨 Ergens vind ik het dan toch vooral de beslissing van de moeder, die zal tenslotte over haar eigen lichaam zelf moeten besluiten of ze die als melkfabriek dienst laat doen of niet.. Voor ons is het in elk geval geen issue geweest waar we eerst urenlang over hebben moeten keuvelen, ik kan me zo’n gesprek niet eens heugen over of ik wel of geen borstvoeding zal geven. Gelukkig weten we van elkaar al hoe we erover denken dus is dat ook niet nodig. We zitten wat dat betreft in onze denkwijze redelijk vaak op 1 lijn. Ik ben dus heel benieuwd of dat straks met de opvoeding van Marietje ook zo zal zijn…

Dag 41 – geslaagd voor bevalcursus Carita Salomé

Vandaag de allerlaatste les van die lieve Zeeuwse Carita met haar zangerige theatrale stem. Met haar man ging alles gelukkig weer goed. Nadat we alles herhaald hadden wat we in de afgelopen lessen hebben geleerd, en ze liet zien welke oefeningen we moeten doen in ons kraambed na de bevalling om weer wat mobiel te raken, mochten we de baarkruk uitproberen. Tot slot liet ze ook nog even zien welke (mensendieck verantwoorde) houdingen je straks met je kindje kan doen als die eenmaal geboren is. In de middag was het dan de beurt aan vriendlief, om alle stof die ik in 6 lessen van 2 uur heb geleerd, in 2 uur tot zich te nemen tijdens de partnerles. Carita vloog door haar boeken en attributen heen, terwijl ze de partners met wat grapjes tussendoor twee uur lang aan haar lippen wist te laten hangen. Wat kan zij vol energie het hele verhaal aan een stuk door mooi en duidelijk overbrengen! Werkelijk een genot om naar te luisteren. Ik keek af en toe opzij naar vriendlief die geboeid zat te luisteren maar ook een beetje overdonderd werd door al die informatie achter elkaar. We gaan wel zien a) welke informatie van pas gaat komen en b) wie van ons twee dat straks nog weet op het juiste moment.. De rest van de dag zijn we lekker thuisgebleven, vriendlief is met het project gordijnen voor in de kinderkamer begonnen en ik nam zelf opgelegde, verplichte bankrust na die drukke dagen. Ik begin nu toch wel te voelen hoe Marietje steeds meer fysiek beslag legt op mijn lichaam, en dat dat mij toch de nodige energie kost. Daarnaast vind ik het nu toch ook wel langzaamaan tijd worden om haar te kunnen zien en vast te houden en in de box te kunnen leggen. Vriendlief was ook wel in de mood gebracht door de partnerles, die betrapte ik na het avondeten erop dat hij ging googelen op bevallingen 😝. Kortom; wij zijn er vanaf vandaag officieel klaar voor!! Nu is het echt een kwestie van afwachten wanneer mijn lichaam besluit dat Marietje naar buiten mag… of besluit Marietje dat zelf?! 🤔🙃 we gaan het zien!

Dag 40 – kinderstoel besteld!

Vandaag stond een bezoekje aan babypark Wormerveer met de moeder van vriendlief op het menu. Vriendlief had ook vrij dus gingen we gezellig met zn drietjes op pad. Toen ik wakker werd bleek ik een pijnlijke nekspier te hebben door te lang in een verkeerde houding te hebben gelegen. Zo deze laatste weken merk ik wat betreft slapen dat het steeds meer een uitdaging wordt om comfortabel de nacht door te komen.. Daarnaast voelde ik me niet heel fit na de toch wat drukke dag gisteren met veel lopen en een uurtje sporten in de avond. Ik besloot het rustig aan te doen vandaag, hoewel dat nog best een uitdaging zou blijken… Na een heerlijke lunch in Vinkeveen gingen we op pad naar Babypark. Schoonmama keek haar ogen uit, er ging een hele nieuwe wereld voor haar open! En hoewel de winkel erg professioneel oogt, liet de klantenservice nog wel wat te wensen over, zo bleek toen we besloten om een kinderstoel aan te schaffen. Na ongeveer een kwartier wachten aan de infobalie zonder dat we ook maar werden begroet, werden we uiteindelijk toch nog geholpen. Wat is dat toch, ik met recepties of infobalies… Het duurde ook nog best een hele tijd, voor alle te bestellen onderdelen gevonden en opgeschreven waren, waarna ze in de computer werden gezet door de medewerker. Ik heb er toen zelf maar een stoel bij gepakt, kon niet langer meer op mijn benen staan. Niet dat ze dan aanbieden of ik niet even wil gaan zitten, terwijl ze toch niet om die boksbal heen kunnen van ruim 8 maanden zwangerschap!! Sowieso ontbrak de interesse in de klant voor mijn gevoel totaal. Dat vond ik wel jammer. Nadat de stoel dan uiteindelijk besteld was, lieten we schoonmama nog even ons paleisje en dan vooral die van haar toekomstige kleindochter zien. Ze vond het allemaal even prachtig. We zijn ter afsluiting nog even gaan uit eten, waarbij het me de grootste moeite kostte om niet boven mijn pizza in slaap te vallen… Gelukkig had ik een heel lekkere pizza die me wakker wist te houden 😛 en slaagde ik erin nog een beetje gezellig te doen. Dat dat mijn laatste restje energie van vandaag was, bleek wel op de terugweg, waar ik aan één stuk door gapend over straat liep. Niet dat dat opviel trouwens, we hadden genoeg entertainment over straat lopen die zorgde voor de nodige afleiding, zoals een bezopen man die de hele weg voor ons liep in een niet al te rechte lijn waarvan het de vraag was wanneer hij door zijn benen zou zakken… Die was er dan toch erger aan toe dan ik!! Als je dan denkt dat de dag voorbij was, kwam ook nog even de broer van vriendlief bij ons langs, die het paleisje van zijn aanstaande nichtje nog helemaal niet gezien had en ook heel nieuwsgierig was. Ik probeerde nog iets van een gezellig gezicht te toveren maar liet vriendlief het woord voeren tijdens de rondleiding door het huis. Dat was me het dagje wel vandaag!! Maar de kinderstoel is besteld, ik ben heel benieuwd of de levering net zo goed gaat als het moeizame bestelproces vanmiddag… 🙄

Dag 39 – van het universum naar Handige Harry naar Piet Pruts

Voor ik ging douchen vanochtend, schoot al door mijn hoofd dat mijn zus zo best eens kon bellen, omdat ze voor mij vandaag op haar werk op zoek zou gaan naar etikettenbladen. Toen ik de douche uit kwam had ik inderdaad een oproep gemist van haar! Toen ik keek waar ze was, bleek ze in Nieuwegein te zijn. Voor haar werk, kon ik me zo indenken. Maar even schoot ook door mijn hoofd dat ik het niet gek zou vinden als ze straks ineens voor mijn deur zou staan… Ik besloot haar later in de middag in elk geval terug te bellen en startte mijn dag met een bakje muesli, terwijl ik aanstalten maakte om de wasmachine en vaatwasser eens goed te reinigen. En ja hoor, daar ging de bel; mijn zus stond inderdaad ineens voor mijn neus! Gek toch hoe dat werkt met het universum en de band tussen twee zussen. En mooi! Ze was reuze nieuwsgierig naar de babykamer en had naast etiketvellen ook het ophangsysteem bij zich van de lamp die ze voor me had gemaakt. Die kan nu ook een mooi plekje krijgen aan de muur! Toen ze weer vertrok maakte ik mijn huishoudklusje af en toog daarna als een ware Handige Harry(jet) naar Hornbach, om de ontbrekende schroefjes te halen om de box in elkaar te kunnen zetten. Die had Hornbach gelukkig zo gevonden voor mij, nog geen twee eurootjes armer kon ik weer naar huis. Eenmaal thuis voelde ik me zo handig dat ik had bedacht dat ik die box wel even alleen af zou maken.. Helaas bleek dat nog niet zo handig, ik voelde me meer Piet Pruts toen ik de verhoogde bodemplank niet tussen de spijlen kreeg. Intussen liep het al tegen de avond en moest ik als de wiedeweerga gaan koken want om half 8 begon de dikke buiken gymnastiek in het Westerpark! Ik had inmiddels al twee zaterdagen laten schieten dus het werd wel weer hoog tijd om te gaan hupsen.. Pieternel Pruts flanste een pastamaaltijd in elkaar, de pasta was natuurlijk overkookt dus werd inderdaad één prut, bovendien kwam ik in tijdnood dus liet ik alles staan voor vriendlief die bij thuiskomst meteen op kon scheppen. Zijn voorspelbare reactie was natuurlijk; ‘sja de één is goed in pannenkoeken bakken…’ 😬 Toen ik terugkwam van een heerlijk uurtje sporten was vriendlief al bezig met de box, die hij natuurlijk zo in elkaar had zitten… maar dan wel dankzij mijn ritje naar Hornbach!!