Dag 40 – kinderstoel besteld!

Vandaag stond een bezoekje aan babypark Wormerveer met de moeder van vriendlief op het menu. Vriendlief had ook vrij dus gingen we gezellig met zn drietjes op pad. Toen ik wakker werd bleek ik een pijnlijke nekspier te hebben door te lang in een verkeerde houding te hebben gelegen. Zo deze laatste weken merk ik wat betreft slapen dat het steeds meer een uitdaging wordt om comfortabel de nacht door te komen.. Daarnaast voelde ik me niet heel fit na de toch wat drukke dag gisteren met veel lopen en een uurtje sporten in de avond. Ik besloot het rustig aan te doen vandaag, hoewel dat nog best een uitdaging zou blijken… Na een heerlijke lunch in Vinkeveen gingen we op pad naar Babypark. Schoonmama keek haar ogen uit, er ging een hele nieuwe wereld voor haar open! En hoewel de winkel erg professioneel oogt, liet de klantenservice nog wel wat te wensen over, zo bleek toen we besloten om een kinderstoel aan te schaffen. Na ongeveer een kwartier wachten aan de infobalie zonder dat we ook maar werden begroet, werden we uiteindelijk toch nog geholpen. Wat is dat toch, ik met recepties of infobalies… Het duurde ook nog best een hele tijd, voor alle te bestellen onderdelen gevonden en opgeschreven waren, waarna ze in de computer werden gezet door de medewerker. Ik heb er toen zelf maar een stoel bij gepakt, kon niet langer meer op mijn benen staan. Niet dat ze dan aanbieden of ik niet even wil gaan zitten, terwijl ze toch niet om die boksbal heen kunnen van ruim 8 maanden zwangerschap!! Sowieso ontbrak de interesse in de klant voor mijn gevoel totaal. Dat vond ik wel jammer. Nadat de stoel dan uiteindelijk besteld was, lieten we schoonmama nog even ons paleisje en dan vooral die van haar toekomstige kleindochter zien. Ze vond het allemaal even prachtig. We zijn ter afsluiting nog even gaan uit eten, waarbij het me de grootste moeite kostte om niet boven mijn pizza in slaap te vallen… Gelukkig had ik een heel lekkere pizza die me wakker wist te houden 😛 en slaagde ik erin nog een beetje gezellig te doen. Dat dat mijn laatste restje energie van vandaag was, bleek wel op de terugweg, waar ik aan één stuk door gapend over straat liep. Niet dat dat opviel trouwens, we hadden genoeg entertainment over straat lopen die zorgde voor de nodige afleiding, zoals een bezopen man die de hele weg voor ons liep in een niet al te rechte lijn waarvan het de vraag was wanneer hij door zijn benen zou zakken… Die was er dan toch erger aan toe dan ik!! Als je dan denkt dat de dag voorbij was, kwam ook nog even de broer van vriendlief bij ons langs, die het paleisje van zijn aanstaande nichtje nog helemaal niet gezien had en ook heel nieuwsgierig was. Ik probeerde nog iets van een gezellig gezicht te toveren maar liet vriendlief het woord voeren tijdens de rondleiding door het huis. Dat was me het dagje wel vandaag!! Maar de kinderstoel is besteld, ik ben heel benieuwd of de levering net zo goed gaat als het moeizame bestelproces vanmiddag… 🙄

Dag 39 – van het universum naar Handige Harry naar Piet Pruts

Voor ik ging douchen vanochtend, schoot al door mijn hoofd dat mijn zus zo best eens kon bellen, omdat ze voor mij vandaag op haar werk op zoek zou gaan naar etikettenbladen. Toen ik de douche uit kwam had ik inderdaad een oproep gemist van haar! Toen ik keek waar ze was, bleek ze in Nieuwegein te zijn. Voor haar werk, kon ik me zo indenken. Maar even schoot ook door mijn hoofd dat ik het niet gek zou vinden als ze straks ineens voor mijn deur zou staan… Ik besloot haar later in de middag in elk geval terug te bellen en startte mijn dag met een bakje muesli, terwijl ik aanstalten maakte om de wasmachine en vaatwasser eens goed te reinigen. En ja hoor, daar ging de bel; mijn zus stond inderdaad ineens voor mijn neus! Gek toch hoe dat werkt met het universum en de band tussen twee zussen. En mooi! Ze was reuze nieuwsgierig naar de babykamer en had naast etiketvellen ook het ophangsysteem bij zich van de lamp die ze voor me had gemaakt. Die kan nu ook een mooi plekje krijgen aan de muur! Toen ze weer vertrok maakte ik mijn huishoudklusje af en toog daarna als een ware Handige Harry(jet) naar Hornbach, om de ontbrekende schroefjes te halen om de box in elkaar te kunnen zetten. Die had Hornbach gelukkig zo gevonden voor mij, nog geen twee eurootjes armer kon ik weer naar huis. Eenmaal thuis voelde ik me zo handig dat ik had bedacht dat ik die box wel even alleen af zou maken.. Helaas bleek dat nog niet zo handig, ik voelde me meer Piet Pruts toen ik de verhoogde bodemplank niet tussen de spijlen kreeg. Intussen liep het al tegen de avond en moest ik als de wiedeweerga gaan koken want om half 8 begon de dikke buiken gymnastiek in het Westerpark! Ik had inmiddels al twee zaterdagen laten schieten dus het werd wel weer hoog tijd om te gaan hupsen.. Pieternel Pruts flanste een pastamaaltijd in elkaar, de pasta was natuurlijk overkookt dus werd inderdaad één prut, bovendien kwam ik in tijdnood dus liet ik alles staan voor vriendlief die bij thuiskomst meteen op kon scheppen. Zijn voorspelbare reactie was natuurlijk; ‘sja de één is goed in pannenkoeken bakken…’ 😬 Toen ik terugkwam van een heerlijk uurtje sporten was vriendlief al bezig met de box, die hij natuurlijk zo in elkaar had zitten… maar dan wel dankzij mijn ritje naar Hornbach!!

Dag 38 – coconnetje

De laatste dag van de vakantie alweer. Morgen begint voor mijn collega’s tenminste weer het “gewone leven”. Dat is toch een gek idee. Maar ergens voelt zo’n coconnetje ook niet verkeerd waar ik de komende tijd nog van kan genieten tot Marietje er is. Ik voelde dan ook totaal niet de behoefte vandaag om onder de mensen te komen. In plaats daarvan rommelde ik wat aan in huis, bekeek ik mijn To Do-lijstje nog eens en besloot ik me bezig te houden met zo ongeveer het allerlaatste puntje op die lijst; de adressen voor het geboortekaartje. Het kaartje zelf is als ontwerp zo goed als af, natuurlijk missen nog wat essentiële gegevens die pas na de geboorte bekend worden. Omdat ik niet meer in het bezit ben van zo’n superhandig maar ook ellendig ouderwets ‘adressenboekje’ (jaja wie kent hem nog…) én omdat ik vond dat ik mee moest gaan met mijn tijd, besloot ik heel lucratief de nodige adressen te verzamelen door middel van whats app. Zo had ik toch contact met de buitenwereld wat ook wel weer even verfrissend was. Eerst schreef ik de binnenkomende adressen nog braaf met pen op een blaadje papier, tot ik mezelf betrapte op deze hopeloos ouderwetse manier van werken; Ho Stop! Dus pakte ik mijn iMac erbij. Ik heb nog altijd een haat/liefdeverhouding met dat ding omdat ik nog maar zo’n 5% snap van wat hij allemaal kan en hoe het werkt. Maar nee ik zou meegaan met mijn tijd, dus er moet een veel slimmere manier zijn om die adressen uit mijn printer te laten rollen! En ja hoor die was er. Zo blij als een kind kon ik een klein uurtje later worden van de printjes met adressen die ik uiteindelijk met 1 druk op de knop had gefixt!! En nee daarvoor had ik ook niet de adressen in een wordbestand getikt! Nu nog een velletje etiketten vinden waar de adressen dan weer precies op passen zonder dat je gekke fratsen moet uithalen met een schaar zodat het net lijkt of het toch echt 1 etiketje was en niet twee halve… Dat wordt de volgende uitdaging 🤔. Omdat ik in de ochtend met vriendlief het toevallig over pannenkoeken had, aten we savonds pannenkoeken (het zullen de hormonen zijn 😬). Vriendlief heeft niet echt een talent voor pannenkoeken bakken, en dat is nog zacht uitgedrukt… De laatste keer dat we ons eraan waagden, hoorde ik hem halverwege de eerste pannenkoek in de pan al gefrustreerd roepen “ik bestel wel wat”, terwijl hij in de pan ging roeren alsof het roerei was 🙄. Dus vanavond had ik het zo bedacht dat vriendlief een keukenverbod kreeg opgelegd en ik me zou ontfermen over het bakproces. Ik moet zeggen, de pannenkoeken waren stuk voor stuk prima gelukt! Vriendlief mocht zelfs nog geen druppeltje olie in de pan doen, maar kon zo wel smullen van mijn kookkunsten. Zo had ik toch nog een succesvol dagje in mijn kleine coconnetje. Marietje hield zich aardig koest vandaag, die vond het ook allemaal wel best geloof ik.

Dag 37 – ‘je bent er bijna!’

Vandaag liet het zonnetje zich weer zien, dus konden we weer lekker naar buiten. Wel was het nog wat fris dus besloot ik gympen aan te doen met sokken. Dat bleek best een hele uitdaging, om sokken om mijn voeten te schuiven met mijn buik als een gigantische basketbal ertussen… Dat was nog een voordeel van de warme zomer dit jaar geweest, ik hoefde al die tijd geen sokken aan te doen! Na een heerlijk ontbijtje bij de bakker had vriendlief een afspraak bij de kapper. Ik vertrok richting winkelstraat voor wat inkopen. De ziekenhuiskoffer moet worden ingepakt en ik miste nog wat oma onderbroeken waar het kraamverband in past dat straks onvermijdelijk als een giga luier mijn onderkant zal bedekken… Leuk is anders maar je moet er wat voor over hebben! Terwijl ik door de winkelstraat loop en af en toe toch even heel bewust naar mijn buik moet ademen om voldoende lucht te halen, komt een man me tegemoet gelopen. Alsof ik de marathon aan het lopen was (wat opzich best een goede vergelijking is in dit stadium), keek hij me aan en zei spontaan; ‘nog even, je bent er bijna!’ Ik kreeg er meteen nieuwe energie van, wat een leuke aanmoediging! En hij heeft natuurlijk helemaal gelijk, dit zijn de laatste loodjes.. Weer thuis ging vriendlief hardlopen en ik dook op de bank voor een welverdiende siësta. Zo langzaam lukt het me nu steeds beter om mijn rust te pakken. Na het avondeten besloten we tenslotte de box in elkaar te zetten in de woonkamer. Dat was het laatste meubelstuk dat we voor Marietje nog in elkaar moesten zetten. Na enig gepuzzel bleken er wat schroefjes te missen voor de verhoogde bodem, maar hij stond er tenminste! Samen mijmerden we over hoe binnenkort ons Marietje lekker in de box kan liggen. Voorlopig neemt ze nog volledig beslag op mijn buik, waarbij ze af en toe flink aan het gymnastieken is!

Dag 36 – buik als bakoventje

Het wachten is nu op het moment dat mijn (buik)oventje ‘PING’ zegt en Marietje eruit mag. Om dat proces wat te stimuleren ben ik vandaag maar eens een hele dag binnen gebleven. Volgens de laatste bakinstructies schijnen temperatuurswisselingen namelijk een negatieve invloed te hebben op het proces van rijzen (zie foto met instructies). Met het voorspelde slechte weer vandaag en steeds weer die regen- en onweersbuien leek het me verstandig om lekker warm binnen te blijven 😇. Lekker gerommeld in het kinderkamertje, kledingkast nog eens geordend, nog wat kleertjes en dekentjes gewassen. Aan het eind van de dag leek mijn buik net een boksbal, dat gaat dus de goede kant op! Dus voor iedereen die klaagde over dat warme weer van vorige maand; ik ben het levende bewijs dat die hoge temperaturen alleen maar gunstig zijn voor de groei van Marietje 🤗.

Dag 35 – Marietje is ViBi!

ViBi = Vast in Bekkeningang 🎉 Dus ons dametje ligt er al klaar voor.. Nu wij nog.. ! Daarvoor waren we vanochtend samen naar het ziekenhuis gegaan, waar we voorlichting kregen over de bevalling en waar dus ook nog even gecheckt werd hoe het met ons Marietje ervoor staat. Marietje slaagde glansrijk voor alle testjes, is zelfs al lichtelijk ingedaald, mijn bloeddruk en ijzergehalte bleken ook helemaal in orde te zijn. Hierna volgde de test voor haar ouders; hoe klaar zijn wíj voor de bevalling… De verpleegkundige die de voorlichting gaf beantwoordde geduldig al onze vragen en gaf ons de nodige informatie, tussendoor proefde ze aan onze reacties in hoeverre wij qua voorbereiding geslaagd zijn. Haar conclusie was met veel complimenten dat we er heel goed nuchter in staan, wat een geruststellende gedachte is. Alle scenario’s zijn mogelijk, een badbevalling lijkt me nu wenselijk maar wellicht denk ik daar op het moment zelf weer heel anders over, geen enkele bevalling is hetzelfde en er bestaat niet zoiets als een ‘normale bevalling’. Uiteindelijk kun je het dus allemaal niet plannen en misschien is dat maar goed ook. Pijn zal het sowieso doen, ik zal zelf een manier moeten vinden om daarmee om te gaan. Qua verhalen ken ik ze inmiddels van turbo- tot horrorbevalling en alles er tussenin. Het wil allemaal niks zeggen. Wel heb ik de wens neergelegd dat, mocht er een risico voor die kleine bestaan, ik niet wil dat er eerst nog vanalles geprobeerd wordt en er te laat voor een spoedkeizersnee gekozen moet worden omdat er gevaar dreigt voor het kindje of voor mij. Verder gaan we het allemaal zien en laten we het over ons heen komen. We hebben in elk geval vertrouwen in de kunde van het ziekenhuis, en weten nu precies wanneer we letterlijk aan de bel mogen trekken. Eenmaal thuis was het wiegje aan de beurt; het project wieg-aan-bed-bevestigen was begonnen. Iets met een band en gespen die in de pootjes van het wiegje geschroefd moesten worden, vriendlief ging lekker aan de klus. Ik ontfermde me vast over de vluchtkoffer en deed nog wat wasjes. In de middag kreeg Marietje bezoek van Ome Maurice, die na een korte inspectie in ons huis zijn goedkeuring kon overdragen aan ons. We zijn daarna nog even de stad in geweest, vriendlief en ik hadden een belangrijke afspraak bij de gemeente namelijk erkennen van de ongeboren vrucht. Dat klinkt allemaal heel officieel maar duurde twee minuutjes en was dus zo gepiept. Het bezoek van ome Maurice hebben we vervolgens afgesloten met een heerlijk Italiaans dinertje. Eenmaal weer thuis gingen de voetjes omhoog (toch weer teveel gelopen vandaag…) en kon Marietje eindelijk even uitrusten. Ik voel haar nu heel duidelijk en merk dat mijn buik nu steeds prominenter aanwezig is, wat zowel Marietje als mij beperkt in bewegingsruimte… Zo kan ik me zomaar voorstellen dat deze laatste weekjes nog weleens pittig kunnen worden…

Dag 34 – Turbobevalling en spannende les

Vanochtend les 5, de éénnalaatste les van de zwangerschapscursus. Volgende week mag ook vriendlief mee en dan zijn we er écht helemaal klaar voor. In de tussentijd nog een vluchtkoffer klaarmaken, nog de laatste dingetjes in huis halen en het wiegje aan ons bed vastmaken. Nee, nu ik er zo over nadenk mag Marietje nog wel een paar weekjes blijven zitten! Gelukkig zit ze nog vrij hoog in mijn buik dus hoef ik me geen zorgen te maken dat ik onderweg naar de zwangerschapscursus op de fiets ineens weeën zou krijgen ofzo. Ik zeg maar wat… laat dat nou precies zijn wat een medecursist vanochtend dus wél overkwam!! Voor ik vertrok meldde zich nog een ander meisje dat ze niet zou komen omdat ze thuis weeën had. Dat was dan nummer twee na de vorige die afgelopen zondag plots was bevallen! Nummer drie volgde dus bij aankomst, ze dacht nog dat het maar oefenweeën zouden zijn toen ze op de fiets was, maar niets bleek minder waar. Het is haar tweede zwangerschap, nu gaan die over het algemeen vaak vlotter dan de eerste. Maar dat ze drie uur later al haar dochter in haar handen zou hebben, had op dat moment nog niemand gedacht! Wat een turbobevalling!! Ze sloeg de les over en liet zich ophalen door haar vriend. Amper drie uur later was die kleine van haar er dus al!! Zo’n bevalling willen we allemaal wel… Van nummer twee hebben we nog niets gehoord dus dat blijft nog even spannend. De les zelf bleek ook best spannend met al die vervroegde bevallingen ineens, daar bovenop kreeg de cursusleidster zelf ook nog eens slecht nieuws. Ze werd tijdens de les gebeld door haar zoon, die vertelde dat haar man ineens in het ziekenhuis was opgenomen met een lichte tia… Het ging gelukkig goed met hem maar dat was natuurlijk flink schrikken. Ze wilde onze les eerst nog afmaken, maar we hebben haar naar het ziekenhuis gestuurd en sloten zelf onze les af met een welverdiend kopje koffie. Zo zie je maar, je kan je nog zo goed voorbereiden op de perfecte of ideale bevalling, maar uiteindelijk weet je toch nooit hoe het loopt in het leven, het blijft één grote verrassing en je zal moeten vertrouwen op je lijf… Ik stelde me zo voor dat het vluchtkoffertje van degene met de turbobevalling vanochtend nog staat te zwaaien bij de voordeur terwijl zij dus al bevallen is inmiddels.. De rest van de dag ben ik maar eens begonnen met het maken van een lijstje wat er nog moet gebeuren voor ons Marietje zich aandient. Ik tikte een mooie design luieremmer op de kop via marktplaats en ging maar eens kijken wat ik nog nodig had van de Prenatal, daar was ik deze hele zwangerschap nog niet 1 keer binnengeweest. Voor kleine dingen als een badthermometer was dat toch een nuttig uitje. Verder kon ik concluderen dat ik de meeste aankopen nu toch wel gedaan heb, wat bijna jammer voelt. In huis moet er nog wel een en ander nog gebeuren aan opruim- en schoonmaakwerkzaamheden. Helaas ben ik niet zo’n huismus dus stel ik dat steeds uit tot het de hoogste prioriteit krijgt.. Iets zegt me dat dat niet lang meer duurt 😬

Dag 33 – zwabberbenen en Just Meet in Leiden

Vandaag lekker dagje vrij samen met vriendlief. Van alle plannetjes die we hadden voor dit vrije dagje kwam uiteindelijk vrij weinig terecht. Wat wel lukte was uitslapen, waarna we met lichte tegenzin aan de dag begonnen. Mijn benen voelden aan als pudding, ook in de nacht had ik last gehad van vermoeide benen. Blijkbaar was gisteren toch een iets te intensief dagje geweest, ik had stiekem toch flink wat gelopen door de binnenstad van Den Bosch. Marietje mocht dan wel een ijsje van me, maar ik vond dat ik dan wel de nodige beweging als compensatie moest inzetten dus liep ik twee kilometer van het station naar mijn zus. Die wandeling is me toch duur komen te staan, zo merkte ik dus vandaag. Ik was letterlijk niet vooruit te branden. Toch zijn we even naar buiten gegaan, heerlijk ontbeten buiten de deur en daarna nog even een fourniturezaak opgezocht op de Albert Cuyp voor wat spulletjes voor de gordijnen en om een manier te vinden hoe we het wiegje aan ons bed kunnen bevestigen. De tram bood een fijne uitkomst voor mijn zwabberbenen zodat ik niet zoveel hoefde te lopen. En hoewel ik echt niet snel ging, werd ik zwaar geïrriteerd van het geslenter van menig toerist voor mijn neus, toen we eenmaal op de markt waren gearriveerd. Eenmaal bij Jan de Kleine Vakman vonden we precies wat we nodig hadden zodat we ons al snel weer richting huis konden bewegen. De drukte van de stad was me vandaag even iets te benauwd, net als het weer trouwens. Weer thuis trakteerde ik mezelf op een siësta op de bank, waarna ik op weg ging naar Leiden. Daar had ik vanavond afgesproken met een vriendin, we gingen uit eten. Na het fiasco van de NS gisteren liet ik de trein maar even links liggen en ging ik op pad met de auto. In Leiden parkeerde ik de auto aan een gracht, niet mijn hobby want ik ben altijd bang dat ik of de auto (of allebei) in het water beland. Gelukkig ging dat goed en was het daarna alleen even zoeken naar de parkeermeter die zich heel gemeen achter een boom had verstopt. Precies op tijd (dacht ik) stond ik voor het restaurant te wachten toen ik door het personeel naar binnen werd geroepen; blijkbaar trok mijn buik nogal de aandacht want ze wist me te vertellen dat mijn vriendin al binnen was en ik vast de zwangere persoon was op wie ze aan het wachten was 😬🤗. Just Meet heeft een waardering van 9,3 op IENS en is een echte aanrader voor wie van vlees(biefstuk!!) houdt. Zelfs nu ik zwanger ben konden ze me verrassen met een heerlijk menu, aangepast op de restricties van het zwanger-zijn op culinair gebied. Onder het genot van dit heerlijke maaltje vloog de tijd voorbij, waarna we afscheid namen met de wetenschap dat de volgende keer dat we elkaar zien, Marietje geboren zal zijn. Wat een gek idee!

Dag 32 – Roadtrip met mams

Zo, dat was me het ritje wel vandaag! Vanochtend begonnen in Amsterdam, om vervolgens via Arnhem, Renkum, Wijchen naar Den Bosch en met een korte tussenstop in Breukelen weer terug naar Amsterdam te reizen. Een Mini Seven Club puzzelrit was er niks bij! Goh wat kan ik die puzzelritten missen soms… Dat je dan op een zondag door de Betuwe reed in je oldtimer Mini, op zoek naar de kersen die als beloning op je lagen te wachten als je alle aanwijzingen onderweg had gevonden én ook nog de routebeschrijving goed had begrepen én de instinkers had ontdekt. Als eerste aankomen was dan al niet eens meer het doel, alleen al de rit juist uitrijden en de finish vinden was al een kunst opzich!! Onderling met je bijrijder had je dan flinke strijd of je die vorige afslag nou wel of niet had moeten nemen, of enorme lol als je zag dat een andere Mini een instinker volgde en jij goed zat. Gelukkig is daar tegenwoordig de TomTom die mijn moeder precies kan vertellen hoe ze moet rijden, waardoor ik het als bijrijder me gemakkelijk kon maken vandaag. Een soort driving Miss Daisy gevoel 🤗 en dan niet in een Mini, maar de Fiat 500 kwam aardig in de buurt. In Arnhem hadden we een afspraak bij Bellyprint om een 3D print te laten maken van mijn buik, die vervolgens zal worden ‘omgetoverd’ in een bronzen beeldje. Een aparte ervaring om jezelf ineens in 3D te zien op een computerscherm, kan ik je vertellen! Het beeldje laat nog even op zich wachten, ik denk zomaar dat ik eerder kennis zal maken met ons Marietje dan dat ik het beeldje in handen krijg… Ook grappig om te zien hoe Marietje een soort eivorm van mijn buik maakt momenteel. Na de 3D ervaring gingen we langs Renkum en Wijchen met een missie; op zoek naar een nachthemd waarmee ik straks borstvoeding kan geven. Met een korte tussenstop in Wijchen was dat verder zonder resultaat, dus reden we door naar Den Bosch. Daar heb ik gelukkig wel kunnen slagen. Ik had wel een gezonde maaltijd verdiend, dus schoof ik nog even aan bij mijn ouders voor het avondeten, om daarna mijn reis te vervolgen terug naar Amsterdam. Het plan was om op de trein te stappen, daar dacht de NS vanavond echter anders over. Nog voordat de borden op het station mij het slechte nieuws konden melden, zelfs het personeel van de NS verzekerde me nog dat de trein gewoon zou rijden, werd ik door het thuisfront gealarmeerd dat er geen treinen zouden rijden naar Amsterdam. Toch gek hoe de tamtam tegenwoordig werkt; dat de medewerkers van de NS pas te horen krijgen hoe en wat, NADAT de nationale media dit heeft verspreid… Gelukkig was daar mams met haar Fiat die mij wel af wilde zetten ergens boven Utrecht, waar vriendlief me dan weer zou oppikken. Ik had Marietje al op een ijsje getrakteerd om de teleurstelling van de NS te verwerken in Den Bosch, mams en vriendlief namen het ervan bij de Mc Donalds in Breukelen. Zwangerschapskwaal van vandaag; heeel vaak plassen! Ik geloof dat ik wel 6 keer naar de wc ben geweest vandaag om steeds kleine beetjes urine achter te laten, als een hondje dat zijn territorium afbakent..

Dag 31 – Rustdagje en kapitein Eénoog

Toen vriendlief mij vanochtend wakker maakte met een kopje thee, waande ik me nog even op de Black Pearl… Ik keek namelijk recht in het oog van Kapitein Eénoog! Na een paar keer knipperen bleek het vriendlief maar te zijn met een gerstekorrel op zijn ooglid. Terwijl hij even langs de huisarts ging omdat hij zijn oog niet open kreeg, en daarna door naar zijn werk, draaide ik me nog maar een keertje om. De rest van de dag bestond uit een serie afkijken op Netflix en lekker thuis lummelen. Ik ben nog op zoek gegaan naar het perfecte patroon voor mijn vloerkleed, hoewel ik ook daarvan wel weet dat het op gevoel goed moet komen. Ik heb in elk geval wat research gedaan. Tegen de avond toch de energie gevonden om even de deur uit te gaan want de koelkast was leeg en er moest toch iets op tafel komen vanavond. Het werd een bezoekje aan de Lidl, in een poging wat voordeliger boodschappen te doen. Straks met een baby erbij zullen we toch wat zuiniger moeten gaan leven, ik ging eens onderzoeken of de Lidl daarin een antwoord biedt. Waarop ik vervolgens met drie boodschappentassen thuiskom, iets ging er mis… Wel hebben we nu genoeg schoonmaakmiddelen en lekkere koekjes in huis voor de komende maanden 🤗. Bleek nog dat ik brood was vergeten te kopen 🙈! Vervolgens een paar wasjes gedraaid en mijn koffertje vast leeggemaakt om de komende week te kunnen vullen als ziekenhuistas. Marietje was wel even blij met dit rustdagje, ze was weer lekker aan het bewegen.