Dag 32 – Roadtrip met mams

Zo, dat was me het ritje wel vandaag! Vanochtend begonnen in Amsterdam, om vervolgens via Arnhem, Renkum, Wijchen naar Den Bosch en met een korte tussenstop in Breukelen weer terug naar Amsterdam te reizen. Een Mini Seven Club puzzelrit was er niks bij! Goh wat kan ik die puzzelritten missen soms… Dat je dan op een zondag door de Betuwe reed in je oldtimer Mini, op zoek naar de kersen die als beloning op je lagen te wachten als je alle aanwijzingen onderweg had gevonden én ook nog de routebeschrijving goed had begrepen én de instinkers had ontdekt. Als eerste aankomen was dan al niet eens meer het doel, alleen al de rit juist uitrijden en de finish vinden was al een kunst opzich!! Onderling met je bijrijder had je dan flinke strijd of je die vorige afslag nou wel of niet had moeten nemen, of enorme lol als je zag dat een andere Mini een instinker volgde en jij goed zat. Gelukkig is daar tegenwoordig de TomTom die mijn moeder precies kan vertellen hoe ze moet rijden, waardoor ik het als bijrijder me gemakkelijk kon maken vandaag. Een soort driving Miss Daisy gevoel 🤗 en dan niet in een Mini, maar de Fiat 500 kwam aardig in de buurt. In Arnhem hadden we een afspraak bij Bellyprint om een 3D print te laten maken van mijn buik, die vervolgens zal worden ‘omgetoverd’ in een bronzen beeldje. Een aparte ervaring om jezelf ineens in 3D te zien op een computerscherm, kan ik je vertellen! Het beeldje laat nog even op zich wachten, ik denk zomaar dat ik eerder kennis zal maken met ons Marietje dan dat ik het beeldje in handen krijg… Ook grappig om te zien hoe Marietje een soort eivorm van mijn buik maakt momenteel. Na de 3D ervaring gingen we langs Renkum en Wijchen met een missie; op zoek naar een nachthemd waarmee ik straks borstvoeding kan geven. Met een korte tussenstop in Wijchen was dat verder zonder resultaat, dus reden we door naar Den Bosch. Daar heb ik gelukkig wel kunnen slagen. Ik had wel een gezonde maaltijd verdiend, dus schoof ik nog even aan bij mijn ouders voor het avondeten, om daarna mijn reis te vervolgen terug naar Amsterdam. Het plan was om op de trein te stappen, daar dacht de NS vanavond echter anders over. Nog voordat de borden op het station mij het slechte nieuws konden melden, zelfs het personeel van de NS verzekerde me nog dat de trein gewoon zou rijden, werd ik door het thuisfront gealarmeerd dat er geen treinen zouden rijden naar Amsterdam. Toch gek hoe de tamtam tegenwoordig werkt; dat de medewerkers van de NS pas te horen krijgen hoe en wat, NADAT de nationale media dit heeft verspreid… Gelukkig was daar mams met haar Fiat die mij wel af wilde zetten ergens boven Utrecht, waar vriendlief me dan weer zou oppikken. Ik had Marietje al op een ijsje getrakteerd om de teleurstelling van de NS te verwerken in Den Bosch, mams en vriendlief namen het ervan bij de Mc Donalds in Breukelen. Zwangerschapskwaal van vandaag; heeel vaak plassen! Ik geloof dat ik wel 6 keer naar de wc ben geweest vandaag om steeds kleine beetjes urine achter te laten, als een hondje dat zijn territorium afbakent..

Dag 31 – Rustdagje en kapitein Eénoog

Toen vriendlief mij vanochtend wakker maakte met een kopje thee, waande ik me nog even op de Black Pearl… Ik keek namelijk recht in het oog van Kapitein Eénoog! Na een paar keer knipperen bleek het vriendlief maar te zijn met een gerstekorrel op zijn ooglid. Terwijl hij even langs de huisarts ging omdat hij zijn oog niet open kreeg, en daarna door naar zijn werk, draaide ik me nog maar een keertje om. De rest van de dag bestond uit een serie afkijken op Netflix en lekker thuis lummelen. Ik ben nog op zoek gegaan naar het perfecte patroon voor mijn vloerkleed, hoewel ik ook daarvan wel weet dat het op gevoel goed moet komen. Ik heb in elk geval wat research gedaan. Tegen de avond toch de energie gevonden om even de deur uit te gaan want de koelkast was leeg en er moest toch iets op tafel komen vanavond. Het werd een bezoekje aan de Lidl, in een poging wat voordeliger boodschappen te doen. Straks met een baby erbij zullen we toch wat zuiniger moeten gaan leven, ik ging eens onderzoeken of de Lidl daarin een antwoord biedt. Waarop ik vervolgens met drie boodschappentassen thuiskom, iets ging er mis… Wel hebben we nu genoeg schoonmaakmiddelen en lekkere koekjes in huis voor de komende maanden 🤗. Bleek nog dat ik brood was vergeten te kopen 🙈! Vervolgens een paar wasjes gedraaid en mijn koffertje vast leeggemaakt om de komende week te kunnen vullen als ziekenhuistas. Marietje was wel even blij met dit rustdagje, ze was weer lekker aan het bewegen.

Dag 30 – Black Pearl en de schatzoekers

Vandaag de laatste dag alweer van de minivakantie bij het Veluwemeer met mijn familie. Vriendlief was gisteravond nog gekomen want heeft vandaag vrij. Vandaag wilden we in de middag een stukje varen naar een eilandje. De Black Pearl werd klaargemaakt voor het vaartochtje, maar eerst namen we afscheid van mijn zus en haar gezin. Morgen gaan de kindjes weer naar school dus zij vertrokken op tijd naar huis. Moeders had een tas vol proviand gefixt om mee te nemen op de boot. Eenmaal aangekomen op het eiland gingen we eerst op verkenningstocht. Deze kreeg nog een scoutingachtig teintje toen mijn broer en zijn vriendin met hun telefoon op zoek gingen naar een echte schatkist. Als echte bosjesmannen compleet met de takken in onze haren en de brandnetels op mijn enkels werd er naarstig gespeurd naar een of ander legerkistje dat onder een boomstam te vinden zou moeten zijn. Vriendlief bekeek het kostelijke spektakel vanaf een geitepaadje samen met mijn moeder, al smullend van de chocola uit de tas met proviand, terwijl ik met mijn vader, broer en zijn vriendin de omgeving uitkamde op zoek naar het kistje. Na enige tijd werd ik deze vruchteloze speurtocht ook wel een beetje beu waarop ik met vriendlief en mijn moeder weer terugliep richting de boot. Ondertussen kregen we de aanwijzing dat er nog een tweede schatkistje verborgen lag aan de andere kant van het eiland. Gelukkig wisten de speurders deze wel te vinden. Kwamen de scoutingkwaliteiten van mijn vader toch nog goed van pas! Voldaan genoten we van onze welverdiende picknick op de boot, om vervolgens de zeilkunsten van de Black Pearl uit te testen op het water. We waanden ons even echte piraten op zee op deze mooie authentieke zeilboot compleet met oude bruine zeilen! Marietje werd niet eens zeeziek. Na het intensieve boottochtje volgde een kort siësta momentje voordat we ons tegoed deden aan een laatste avondmaal met de familie als afsluiter van een gezellige week. Na het lekkere eten was het dan ook inpakken en huiswaarts keren voor mij en vriendlief. Gedurende deze dag kreeg ik een bericht dat een meisje van de zwangerschapscursus (die afgelopen donderdag nog vrolijk naast me zat) vandaag plotseling al is bevallen van haar kindje, ruim 5 weken te vroeg… Dat deed me wel even beseffen dat het toch echt aftellen is en je maar nooit weet wanneer het zover is.. Eenmaal thuis begon ik spontaan de tafel en aanrecht te poetsen, waarop vriendlief zich hardop afvroeg of mijn nesteldrang dan eindelijk is begonnen…?!!

Dag 29 – Elburg City

Na een heerlijk ochtendje in de zon verdween die helaas achter een stapel wolken. Na mijn luie dagje gisteren wilde ik er vandaag toch wel even op uit. En dus toog ik met mijn ouders, na ons te hebben omgekleed in verband met de verdwenen zonnestralen, naar het altijd gezellige Elburg, een vestingstadje hier vlakbij. Ik was er nog nooit geweest en had wel zin in een kleine shoptour. Die bleek nog aardig succesvol, zo scoorden we wat kleding voor de baby en een nachtjapon voor mezelf. Alvast een eerste item dat in mijn vluchtkoffertje komt, wat ik trouwens nog klaar moet gaan zetten bij de deur… We hadden wel een pauze verdiend en liepen net langs een kunstwinkeltje met een bankje en een menukaartje buiten. We bestelden wat koffie met gebak en kregen dit geserveerd op een schilderpaletje met kwast, zo schattig! Binnen hing het vol met schilderkunst en de kunstenares in de winkel gaf zelf ook schilderles. Super om te zien hoe er dit soort kleine winkeltjes nog bestaan, waar mensen met passie bezig zijn met hun vak! Het gebak werd geserveerd in weckpotjes en was uiteraard zelfgemaakt door de dame in spé. We waren aangenaam verrast en genoten met volle teugen van dit alles. Op weg naar huis was Marietje weer erg beweeglijk in de auto. De anderen hadden die middag lekker op het water doorgebracht, zeilend op de catamaran en mijn jongste nichtje met haar oom op de motorboot erlangs varend. Zo heeft iedereen zich weer prima vermaakt vandaag.

Dag 28 – lekker lui

Marietje had vandaag behoefte aan een rustdag. Na lekker wat bijgeslapen te hebben toog ik met mijn nichtjes richting het water. Er stond geen zuchtje wind maar wel een heerlijk zonnetje, dus belandde ik met mijn zus en zwager op terras waar ik me nestelde in een bank. Daar ben ik de rest van de dag niet meer vanaf gekomen, behalve dan om een paar keer te plassen. De middag bestond uit lekker sloom voor me uit kijken, een poging doen om het boek Ikigai verder te lezen, lekker wegdutten in het zonnetje. Prima dagje zo! In de avond bracht ik mijn oudste nichtje even naar het zwembad, ze ging discozwemmen. Helemaal trots dat ze nog zo laat mocht zwemmen stuurde ze me na tien minuutjes het zwembad uit, ik mocht niet blijven van haar… sja kleine meisjes worden groot, ze is ook al 7 en een half… dus ben ik nog even een rondje gaan wandelen, ik had namelijk nog maar vrij weinig beweging gehad vandaag. Marietje neemt inmiddels steeds meer ruimte in beslag merk ik wel, vooral in de avond is ze aardig beweeglijk. Zo kon mijn broer al bijna haar teentjes gaan tellen, hoewel ze nog altijd precies lijkt te weten wanneer er ‘vreemde’ handen op mijn buik contact proberen te krijgen met haar. Zodra ik iemand uitnodig om haar te voelen bewegen, blijft ze opvallend stilliggen!

Dag 27 – zwangerschapscursus les 4

Gisteravond laat met vriendlief nog naar Amsterdam gereden want ik had vanochtend weer cursus en hij moest werken. Vastberaden om dit keer wél alles mee te krijgen, ook als we moesten liggen, vertrok ik naar de cursus op de fiets vanochtend. Het was weer een kort nachtje geweest, de zoveelste op rij met al die gezellige avondjes achter elkaar. Dus het werd toch weer een uitdaging… Maar ik liet me niet kennen, kennelijk dacht mijn buurvrouw in de cursus er net zo over. Ik keek bij haar de tactiek af om mijn hoofd niet op het kussen neer te leggen maar met 1 hand onder mijn hoofd te steunen terwijl we op onze zij lagen. Zo bleef ik toch in een staat van paraatheid waardoor ik de nodige informatie tot me kon nemen en niks hoefde te missen. Wanneer en hoe te persen tijdens de bevalling, wat vooral niet te doen en welke onzin in het ziekenhuis nog weleens gezegd kan worden die averechts werkt als je wil gaan persen (‘neem een flinke hap lucht!’). Ik hoop dat er iets van blijft hangen op het moment suprême… toch kijk ik wel nog uit naar de partnerles. Buiten het feit dat het fijn is een ander nadien de ‘schuld’ te kunnen geven, lijkt het me ook fijn als hij me op het juiste moment, met een iets helderdere geest dan ik, de juiste dingen kan toefluisteren of kan steunen. Blijkbaar had de juffrouw die de les gaf dat ook in de gaten, want ze sprak me na de les aan dat we eerder konden komen naar de partnerles. Die stond eigenlijk pas gepland op 13 september maar ik kreeg het steeds een beetje benauwd als ik eraan dacht dat dat toch best kort op de uitgerekende datum zat.. gelukkig is er nog een partnerles een paar weken eerder, daarvoor stonden we op de reservelijst. Vandaag liet ze me dus weten dat we die eerdere datum welkom zijn, daar ben ik toch wel blij mee. Na de les heb ik de trein gepakt om me weer aan te sluiten bij mijn familie in het vakantiehuisje. Met een tussenstop in Lelystad, waar mijn broer nog wat inkopen te doen had in Bataviastad. Het slenteren door Bataviastad is eigenlijk niet echt Mensendieck-verantwoord als je 35 weken zwanger bent, kon ik na dit middagje wel concluderen. Gelukkig had paps heerlijke spaghetti gekookt en kon ik vanavond met de beentjes omhoog op de bank. Toen mijn ogen vervolgens dichtvielen bedacht ik me dat ik ook lekker vroeg mijn bed in kon duiken.

Dag 26 – Jarige job x 3

Ja ik weet het, mijn verjaardag is op 26 juli. Mijn vader is op 4 augustus jarig en tot slot mijn broer op 6 augustus. Traditiegetrouw vieren we deze drie verjaardagen sinds een paar jaar tegelijk op 1 dag met mijn familie, dat scheelt een hoop georganiseer en geplan (daar zijn wij niet zo van) en is wel zo gezellig. Een soort sinterklaasavond in het klein, haha. Dit jaar extra gezellig omdat we een week lang samen in een huis zitten. Vanavond was het dan zover. Huisje versierd, iedereen present, mijn twee nichtjes met de nodige spanning in hun lijfjes om hun cadeautjes te mogen geven. De avond werd geopend met het grootste cadeau; mijn broer de watersporter heeft kunnen regelen dat hij komende winter in Egypte werkt vlakbij het hotel waar we twee weken vakantie gaan vieren met zn allen. Dat betekent dat we voor het eerst in 6 jaar als familie weer allemaal bij elkaar zijn tijdens kerst en oud en nieuw! De vriendinnen van mijn twee broers zijn er voor het eerst bij, vriendlief voor het eerst en ons Marietje natuurlijk, mijn zus met haar gezin gaat weer voor het eerst sinds een aantal jaren mee. In onze familie is het een soort traditie om tijdens deze feestdagen samen te zijn maar dan in het buitenland tijdens een heerlijke zonvakantie. Waar heel vroeger mijn ouders met ons en onze oma van de partij waren, is dat tegenwoordig dus nog steeds familie Kieboom, maar dan met de jongere generatie steeds wat meer uitgebreid. Als dat tenminste voor iedereen lukt, dat is elk jaar weer afwachten. Zo zijn we nu al een aantal jaren maar met een deel van de familie bij elkaar geweest. Des te leuker dus, dat het nu wel weer gelukt is om iedereen samen te krijgen!! De rest van de avond onder het genot van een Chinese rijsttafel flink verwend met leuke en mooie cadeaus en vooral genoten van het samenzijn.

Dag 25 – vakantiemodus

Oeps deze blog komt een beetje later dan bedoeld! Nadat de manager ons de vorige avond een niet al te vriendelijk bezoekje had gebracht waren we allemaal best wel even onder de indruk geweest. De kinderen, mijn twee nichtjes en nog een vriendinnetje die bleef logeren, sliepen samen op een kamer met stapelbedden, dat was natuurlijk ook super spannend allemaal dus van slapen kwam niet meteen wat terecht… zo werd het nogal een kort nachtje. Na een heerlijk ontbijtje met de familie de volgende ochtend ging ieder zijn eigen weg. Mijn nichtje en haar vriendinnetje hadden surfles, anderen doken het dorp in en ik toog even naar de receptie zoals beloofd. Met een pak chocokoekjes in de aanslag en mijn moeder in mijn kielzog liepen we de receptie binnen. Daar was dezelfde medewerkster als gisteren aanwezig. Ik gaf aan dat ik de dag ervoor blijkbaar voor veel commotie had gezorgd wat niet mijn bedoeling was geweest, al snel waren we weer vriendjes. Ze was bovendien erg blij met de koekjes. Blijkbaar was het allemaal veel minder heftig overgekomen dan de manager ons de dag ervoor had doen geloven. Blij en opgelucht dat dit misverstand uit de wereld was, dook ik met mijn nichtjes het zwembad in. In de middag bleef ik lekker chillen in het huisje. Best gek en heerlijk om met je hele familie, met zijn tienen, in een huisje te zitten op een vakantiepark en dat dan ieder zijn eigen gang gaat waardoor je toch ook nog gewoon lekker tijd voor jezelf hebt! Het huis is daar ook echt ideaal voor, zo had ook savonds na het avondeten ieder zijn eigen plekje in huis gevonden. De een zat in de woonkamer tv te kijken, anderen zaten in de speelkamer samen een discussie te voeren over de theorie van het catamaranzeilen, weer een ander keek een filmpje op een laptop in de eetkamer. Heerlijk om je zo vrij te voelen, je niet verplicht voelen om ergens bij te moeten zitten. De kinderen waren al vroeg onder zeil, om de verloren slaap van de vorige nacht in te halen. Laat in de avond kwam vriendlief ook nog aansluiten, helaas heeft hij geen vakantie kunnen krijgen deze week maar hij rijdt daarom op en neer op de momenten dat hij wel vrij is.

Dag 24 – weekje op familievakantie

Na heerlijk uitgeslapen te hebben ging de deurbel net toen ik natuurlijk onder de douche stond… Zul je altijd zien.. Het was de pakjesdienst die een pakje voor Marietje had. Voor wie nog twijfelde; Marietje is niet haar echte naam en zal het ook niet worden. Hoe ze wél gaat heten, dat verklappen we pas na de geboorte, maar dit pakje moeten we tot die tijd goed verstoppen.. Net als het geboortekaartje dat nu in de maak is uiteraard. Dat vind ik wel lastig hoor, om nog zo lang met zo’n groot geheim rond te lopen! Vandaag begint dan eindelijk mijn echte vakantie, dat wil zeggen geen vliegreis maar een weekje met familie in een huisje bij het Veluwemeer. Onderweg ernaartoe kwam de regen met bakken uit de hemel, dat voorspelde niet veel goeds.. Zoals ik afgelopen vrijdag me enorm druk had gemaakt om de falende kraamzorg, waarbij ik mijn frustratie niet bepaald onder stoelen of banken schoof maar vrij direct bij de betreffende personen wist neer te leggen, zo werden ook vandaag mijn zwangerschapshormonen danig op de proef gesteld. Ik had het verblijf helemaal geregeld en geboekt vantevoren dus ging ik ook zelf met de reserveringsbevestiging richting de receptie om de sleutel op te halen. Toen dat niet meteen heel soepel verliep omdat ik op het laatste moment nog een handdoekenpakket had besteld en niet op tijd had betaald, werd het personeel erg overdonderd door mijn reactie. Zij volgden natuurlijk ook gewoon de regels van het park en wisten niet zo goed hoe ze moesten reageren op mijn stellige houding dat ik wel betaald had en gewoon de sleutel wilde. Uiteindelijk kreeg ik de sleutel en liep het met een sisser af, maar het kreeg nog wel een staartje. Blijkbaar had ik het zó bont gemaakt, dat de manager na het zien van de camerabeelden in de receptie savonds bij ons huisje langskwam, om te melden dat we morgen onze excuses moesten komen maken bij de meisjes van de receptie voor de toon die ik had gebruikt. Ik kon me niet herinneren dat ik als een viswijf tekeer was gegaan, maar goed ik was niet blij en het was erg druk in de receptie, er stonden veel mensen op dat moment dus wellicht kwam het wat dreigend op ze over en raakten ze behoorlijk in de stress door mij. Dat kon ik me wel goed voorstellen… Ik zal de meiden morgen in elk geval even geruststellen dat ik geen kenau ben die ze het leven zuur wil maken. Zo is het toch een enerverend dagje geworden, waar ik vooraf nog bang was dat ik niks spannends te melden zou hebben na vandaag! Het huisje bevalt overigens supergoed, heerlijk om hier een weekje met familie te zijn. Ik had natuurlijk al wel vakantie, maar dit voelt pas echt als vakantie, lekker even er tussenuit te zijn.

Dag 23 – camera, middagdutje, intakegesprek kraamzorg

Eerste halte vanochtend was de Mediamarkt. Met een kleine op komst stond een fotocamera bovenaan ons wensenlijstje. We hadden mijn vader de fotograaf uitgenodigd om ons als expert bij te staan in het maken van een goede keuze. Doel was een goede spiegelreflex fotocamera. Eenmaal in de mediamarkt liet deskundig advies van een medewerker ‘even’ op zich wachten. Blijkbaar was het laat geworden gisteravond, want meneer had zich verslapen. Na ruim 40 minuten wachten kon hij ons dan eindelijk helpen. Omdat we in tegenstelling tot mijn vader nog leek zijn op dit gebied en het meer voor hobbymatig gebruik is, kozen we uiteindelijk voor een instapmodel Canon camera. Verheugd met ons nieuwe speelgoed stapten we naar buiten. De komende weken hebben we nog genoeg tijd om wegwijs te worden ermee en ons van advies te dienen in het gebruik ervan. Na het mediamarkt bezoek volgde een korte stop bij de Starbucks voor een verkoelend koffietje, om daarna weer huiswaarts te keren. Het huis moest aan kant, opgeruimd en schoongemaakt worden voordat… de kraamverzorgster op de stoep stond!! Want jawel, zij was zo lief en bereid om op zondagmiddag bij ons de intake te komen doen. Gelukkig was het huis ruim op tijd aan kant en was er zelfs nog tijd over voor een middagtukkie voordat ze kwam. Maar niet voor de zwangere zoals je zou denken… nee, vriendlief ging even knock-out! Is ook vermoeiend hoor, samenleven met een hoogzwangere vriendin, ik begrijp dat wel 😝😇. Natuurlijk werd dat moment even vastgelegd, helaas nog niet met de nieuwe camera want die hadden we nog niet uitgepakt. Het bezoek van de kraamverzorgster was erg fijn, we zijn weer heel wat wijzer geworden en het klikte gelukkig goed. Ze vond dat we een heerlijk huis hadden en alles zag er prima uit volgens haar. Toch fijn om te weten! Ze is een spontaan persoon, die over veel dingen hetzelfde denkt als wij, daar konden we wel wat mee. Gek om haar nu pas weer te gaan zien als Marietje er is… Dan zijn we al papa en mama! Dat deed me wel beseffen dat ik wellicht qua spulletjes alles wel klaar heb staan, maar mentaal me nog wel wat beter voor mag bereiden op wat er komen gaat… Bovendien waren we 1 belangrijk ding nog even vergeten, namelijk om samen naar het gemeentehuis te gaan om de ongeboren vrucht te erkennen zodat vriendlief straks de geboorte kan aangeven zonder mijn bijzijn. Ook niet geheel onbelangrijk… Nadat de kraamverzorgster vertrok hebben we meteen digitaal een afspraak gemaakt daarvoor! De intake had toch wat langer geduurd dan ik had gedacht en toch ook best wat energie gekost stiekem. Ik stortte me daarna op de bank voor mijn welverdiende avondsiësta, terwijl vriendlief nog even een rondje ging hardlopen. Bij zijn terugkomst had ik lekker een uur geslapen, maar mijn buik voelde nog steeds erg gespannen aan. We besloten het onszelf makkelijk te maken door pasta te bestellen, want Marietje had toch ook wel trek inmiddels. De rest van de avond bleef mijn buik nog opgeblazen, eigenlijk ook niet zo gek als je bedenkt dat gisteren best een drukke dag was geweest en we pas om 01.30 uur sliepen… Dus besloot ik vanavond lekker vroeg onder de wol te gaan.