MommyLifeAmsterdam

Ik ben nu al kwijt welke dag het vandaag is, en dan moet de vakantie nog beginnen.. gelukkig is het de laatste dag dat ik intelligent moet lopen doen op mijn werk en kan ik hierna twee weken ongelimiteerd verdwijnen met een dekentje op de bank. Oeps ik vergat even dat er nog een peuter rondloopt in huis.. Wishful thinking 🤣 Die maakt, nu al voor de tweede dag op rij, er een sport van om gezellig de hele dag wakker te blijven. Ze maakt er zogezegd haar eigen lockdown feestje van. Ze geniet er enorm van om lekker thuis te kunnen zijn en buiten te spelen en net als tijdens de eerste lockdown, te genieten van de volle aandacht van haar ouders. Groot gelijk heeft ze. Maar ik moet vandaag nog even aan de bak. Waar ik om 9uur nog geen idee heb wat te doen deze ochtend met de klas, het moet iets van een online kerstfeestje worden, lukt het me om ze van 10-12.30u te entertainen. Gezellig quizfeestje, samen lekker gekeuveld en weer even een inkijkje gehad in ieders huishouden thuis. Iedereen een fijne kerst wensen, tot vijf keer toe, en dan nog de vraag krijgen ‘maar wat moeten we nu doen dan juf?’ Het blijft even wennen dat het nu vakantie is terwijl je thuis klaarzit om aan het werk te gaan. Uiteraard heb ik vakantiewerk meegegeven dus ze hoeven zich gelukkig niet te vervelen. Maar met een paar letters extra is het ook voor hen een vervelende situatie, waar ze zich nog even geen raad mee weten. En dat snap ik wel. Eerst maar even bijkomen. Het zit erop. De kerstboom wordt afgetuigd en de kerstsfeer verdwijnt weer in een doos voor op zolder. Ook lukt het me eindelijk om een leeg bureau tevoorschijn te toveren. Er is nog wel wat achterstallig onderhoud weg te werken, dat komt nog wel. Op de fiets naar huis spookt mijn takenlijst nog even door mijn hoofd, tot ik bij de speeltuin aankom en mijn twee liefdes zie genieten, van en met elkaar. Ineens weet ik, het is donderdagmiddag, en dit is een heerlijke dag. Een mooi moment om de vakantie in te luiden als mijn dochter me toeroept; ‘mama, schommelen!’

Dinsdag telde nog niet mee, de scholen zijn pas sinds vandaag gesloten. Na een knallende laatste schooldag gisteren, kon je vandaag een speld horen vallen in de klas… Het kostte me veel moeite om de online werkzaamheden weer op te pakken. Bij binnenkomst op school eerst maar eens bijkomen met een flinke kop koffie. Daarna aan de slag om de leerlingen weer allemaal online te krijgen. Dat bleek nog best even uitzoekgedoe. Met wat goochelen met letters lukte het me om ook de twee nieuwe leerlingen erbij te krijgen. Na de vakantie starten er nog twee, dat is nog even van later zorg. Een ervan had gisteren nog net zijn eerste wendag mee kunnen pakken in de klas. Hij viel natuurlijk met zijn neus in de boter en ging na een gezellige dag inclusief kerstlunch, met een stralende glimlach naar huis. Om 10u zag ik dan al die koppies weer thuiszitten. Na wat gezellig gekeuvel met elkaar even weer de regels afgesproken waarna een leerling het initiatief nam voor het bedenken van de eerste thuis opdracht; maak een filmpje met een rondleiding door je huis en deel deze in de groeps app. Wat was ik blij met deze pientere meid!! Na een uur sluit ik de groepsbijeenkomst in Teams. Tijd voor een tweede ronde koffie, met vervroegde lunch. Ik ga zitten en voel de energie uit mijn lichaam stromen. Alsof ik uit een achtbaan stap. Ontgoocheld ben ik, door de hele situatie die ons zo plotseling in de schoenen is geschoven vlak voor de kerstvakantie. Ik merk dat ik het nog even een plek moet geven vandaag. De rest van de dag komt er dan ook weinig meer uit mijn handen. Ik weet nog een mail te sturen naar de ouders om alles weer draaiende te krijgen op afstand, terwijl ik me realiseer; daar gaan we weer; hele dagen tegen een scherm zitten kletsen en om 16u bijkomen met een kop thee en een zere keel want ja uiteindelijk praat je toch een stuk meer en ook harder dan normaal. Ik ben misschien van de oude stempel maar als ik moet praten door een apparaat ga je automatisch toch je stem wat verheffen. In de eerste lockdown periode werkte ik vanuit huis, waarbij ik het gevoel had dat de overburen met mijn lessen mee konden doen zonder te hoeven inloggen.. Morgen doen we nog even een gezellige online afsluiter in kerststemming met de hele klas, om de vakantie in te luiden. De leerlingen mogen deze laatste dagen keuzewerk maken, de instructies starten weer na de vakantie. Eind van de middag ontvang ik een berichtje van een leerling; ‘juf wat moet ik doen?’ Ik leg uit dat ze zelf mag kiezen wat ze wil doen uit het keuzewerk. Er volgt een spraakbericht, ze vindt een rekensom lastig. ‘Juf, hier staat; Als traktatie vult Anne 60 bekers met 8 dropjes. Hoeveel dropjes heeft Anne nodig? Maar dan snap ik hem niet helemaal’ Als ik haar op weg geholpen heb vraagt ze vervolgens ‘wat mag ik doen als ik klaar ben?’ Aan de motivatie van mijn leerlingen zal het niet liggen gelukkig!! Dat thuiswerken komt helemaal goed.. Ik antwoord haar; ‘morgen weer een dag, dan kun je verder gaan!’ Ook al heb ik maar 1 ding van mijn takenlijst kunnen doen vandaag, toch fiets ik voldaan naar huis. Morgen weer een dag! Dit gaat ons lukken.

Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los.. ongelofelijk hoe snel ze het afgelopen jaar is gaan praten en liedjes kan onthouden en zingen. Regelmatig komt Roodkapje aan ons voorbijgelopen compleet met mandje in haar handen terwijl ze zingt dat ze koekjes brengt, heerlijk om te zien! Een paar weken geleden zaten we samen boekje te lezen toen het woord olifant ineens ook symbool kwam te staan voor een nieuw concept; grapjes maken! Het was een dierenboekje en terwijl ze druk bezig was om alle dieren te benoemen die ze zag, zei ze ineens olifant bij de giraf; per ongeluk. Toen ze mijn reactie daarop zag; ‘neeeee joh dat is toch geen olifantje!!’, moest ze zo hard lachen dat ze ineens leerde hoe je grapjes kon maken; zo ging ze bij andere dingen ook ineens heel hard olifantje! roepen zodat ik steeds weer zou roepen ‘neeeee joh…!’ Eerst nog alleen bij andere dieren in het boekje, maar later ging ze het ook bij andere grapjes toepassen; ‘Mama ik heb gepoept! Olifantje!’ En dan weer heel hard lachen. Het is een vrolijke tante met gevoel voor humor die ons dagelijks van de ene verbazing in de andere laat vallen. Vandaag (bijna 23 maanden) ((na 24 stop ik met maanden tellen, beloofd!)) begon ze zich ineens helemaal zelf uit te kleden om in bad te gaan! Ook is er ineens sprake van wederkerigheid en kunnen we dus echte gesprekken met haar voeren, zo kwam ze vanochtend naar ons toe gelopen toen we haar riepen en onderweg antwoordde ze met ‘ja, wat is er?’ Nou mijn mond viel echt open. Dag baby, dag dreumes, hallo peuter!

Ok, daar komt ie dan. Ik moet nog steeds wennen aan mijn rol als mama van een heel jong kind, dat nog niet kan praten en lopen. Zo, ik heb het gezegd. Toch best eng om dit toe te geven, het voelt toch als een soort taboe dat ik niet continue sta te jubelen vanaf mijn roze wolk. Toch herken ik mezelf dan ook weer niet in de postnatale depressieverhalen, wil ik nog lang niet dood en kan ik intens genieten van mijn lieve schat, dus geen zorgen ik ben niet ziek. Dit is dus gewoon normaal. Geheel ‘toevallig’ werd dit nog even bevestigd met bovenstaande quote die ik tegenkwam op Instagram. Wees nou eerlijk, het is toch best even wennen als je voor je zwangerschap thuis structuurloos door het leven ging, (heel laat koken/eten en schoonmaken op het moment dat het stof je neus in kwam) dat nu alles om je kind heen gepland moet worden. Waarna die planning vervolgens 9 van de 10 keer alsnog in de soep loopt omdat je kind jouw genen heeft en dus structuurloos op gevoel de wereld verkent… Neem dat ‘op gevoel’ trouwens maar heel letterlijk. Ze weet precíes wanneer mama of papa net bedacht hadden iets in het huishouden te kunnen doen terwijl ze in bed ligt te slapen. Of wanneer mama nét in bed is geïnstalleerd om een serietje te gaan kijken. Of ook even haar ogen dichtdeed in een poging ‘te slapen als je kind slaapt’. Geloof me nou maar, ze doet het erom!! Het huis opruimen, schoonmaken, stofzuigen, wat ooit een simpel saai stom klusje was is nu een olympische uitdaging geworden met acrobatische tinten. Toch is ze niet meer die hulpeloze baby, wordt ze alweer bijna 1 jaar en is ze nog een knietje verwijderd van kruipend het huis onveilig maken (wat de noodzaak van een schoon en opgeruimd huis dan ook danig beïnvloed!). Ik kijk enorm uit naar de komende periode waarin ze steeds meer zelf gaat kunnen en gaat willen doen. Dat ze woordjes gaat zeggen en gewoon kan blijven staan terwijl mama even de fiets in de berging stalt, dat ze steeds beter snapt wat je zegt en kleine aanwijzingen kan opvolgen. Zodra ze zelfstandig staat, leren we haar als de sodemieter traplopen, zodat we haar niet meer drie trappen op hoeven dragen naar huis. Qua structuur/huishoudelijke klussen ben ik toch maar eens naar mijn prioriteitenlijstje gaan kijken, er moet nog nodig gestofzuigd worden maarrrrr het fotoboek van de vakantie van vijf jaar geleden is nu eindelijk af… Hulp in de huishouding is misschien niet zo’n gek idee… of een baby kookcursus volgen… vers koken is bijvoorbeeld ook nog zo’n dingetje dat meer op goochelen lijkt voor iemand die niet veel verder komt dan een simpele risotto of kip Siam uit een pak. Nu ik deze week ook weer begonnen ben met werken is het weer even opnieuw zoeken naar de goede balans in het moeder zijn, juf zijn en thuis de boel op orde hebben. Voor Lilly-Sofie is het ook weer even wennen, na vijf weken continue mama om haar heen te hebben gehad, om nu weer hele dagen naar de opvang te gaan. Wat dat betreft voelden die vijf weken zomervakantie meer als een soort verlengde verloftijd. Hopelijk zitten we snel weer allemaal in een fijn ritme en draai ik binnenkort met een groots gemak een simpele maaltijd op tafel in een opgeruimd kruip-proof schoon huis!

Jarenlang is het een kwaal geweest die mijn leven teisterde; altijd maar vinden dat een ander het beter voor elkaar heeft dan ikzelf. Van een regenpak tot een tandenborstel, van een studie of loopbaan tot een huis en een gezinsleven. Ik zag altijd een reden om niet volledig tevreden te zijn met wat ik had of deed. Dat je een keuze hebt gemaakt, na lang wikken en wegen een knoop hebt doorgehakt, een vakantie geboekt of een telefoon gekocht, en dan binnen afzienbare tijd was het trotse gevoel verdwenen en sloeg de onzekerheid toe. Het was niet zozeer het ‘willen hebben wat een ander heeft’ maar vooral de bevestiging zien dat ik toch iets verkeerd had gedaan of gekozen of gekocht. De onderliggende waarde daarbij was de gedachte ‘ik ben het niet waard’. Deze week beleefde ik een toppunt daarin en besefte ik me de absurditeit van deze vervelende kwaal. Ik betrapte mezelf er namelijk op te denken dat een handdoek in het gras waar een kind op zat te spelen, misschien toch veel handiger zou zijn dan het tentje wat wij mee hadden. Nee wacht even, dat moet nu toch de omgekeerde wereld zijn!! Ik zag en hoorde die ouders van die handdoek in het gras, hun bewondering juist uitspreken over het tentje (én privézwembadje) van Lilly-Sofie, hoe handig het is dat we dat mee hebben genomen op vakantie! Toen besloot ik voor mezelf; nu moet het afgelopen zijn. Ik draai de waarde om; ben het verdomme hartstikke waard zeg! Ik ga leven in overvloed en ga genieten van alles dat ik heb en wat ik doe. Ik ben dankbaar voor de kansen die ik krijg in dit leven, trots op de kaarten die me zijn toebedeeld en geniet van wat ik daar vervolgens mee doe. Ik leef mijn eigen leven en doe waar ik zin in heb! Zo droom ik alvast van mijn nieuwe baan na de zomervakantie en richt ik mijn aandacht op mijn allerliefste dochter die ondertussen de wereld aan het verkennen is. Dit is míjn leven, mijn mooie leven en ik ben er zelf verantwoordelijk voor om tevreden te zijn met de keuzes die ik maak. Dus toeren we er op los deze dagen, want het liggen aan het zwembad zijn we nu wel een beetje beu, en gaan we lekker ons gevoel achterna want dat leidt altijd tot de beste keuzes! En dan nemen we dat tentje lekker mee!

Ik zal het maar gewoon zeggen; tot nu toe ervaar ik (het zorgen voor) mijn baby als vrij gemakkelijk. Ik heb natuurlijk nul vergelijkingsmateriaal en hormonaal gezien heb je er je handen vol aan, zeker als je ook nog borstvoeding geeft. Maar ze sliep al vrij snel de nachten door, laat heel duidelijke signalen zien wanneer ze iets nodig heeft, is een makkelijke eter, zeker geen huilbaby, heeft vrijwel geen last van luieruitslag of andersoortige lichamelijke ongemakken zoals eczeem of allergieën of reflux of wat dan ook. Zo gaaf als ze op de wereld kwam, zonder huidsmeer of waterhoofd, zo fietst zij door haar eerste maanden als baby. Ze kon al snel lachen en doet dat het liefst de hele dag door! Over fietsen gesproken, zat ze me daar toch afgelopen weekend voor het allereerst triomfantelijk om zich heen te kijken vanaf haar troon euhh kinderzitje op de fiets!! Weer een mijlpaal… Nu ze tien maanden is, zie ik haar plots veranderen van hulpeloos baby’tje naar een ondernemende dreumes. Stiekem heb ik hier lang op gewacht, nu het zover is gaat me dat dan toch ineens hard! Zelf flesje vasthouden, zelf brood in haar mond willen stoppen, brabbelen, zwaaien, willen gaan staan, beginnen te kruipen, boos worden als dat vervolgens niet lukt, uit haar buggy kukelen, in de wipper voorover kukelen, van lig naar zit omhoog komen (dat kleine mensje heeft gewoon sterkere buikspieren dan ikzelf 🙄). Ik had er even mee gewacht, wilde er nog niet aan toegeven maar het moment was daar, ik kon het niet langer ontkennen; het bedje moest nu toch echt omlaag! Als klap op de vuurpijl kwam daar gisteren ook nog het woordje ‘mama’ bij! En zelfs ‘mama, au’ toen ze in de wipper voorover kukelde 🤭. Check, tweewoordzin met tien maanden afgevinkt 😝. Ze lijkt het woordje mama echt aan mij te koppelen en brabbelt het als ze me nodig heeft. Zo lief klinkt dat, een beetje van mjam en mjamamama. Wel merk je meteen dat er een zeurderig deuntje onder zit en ze het eigenlijk alleen nog maar gebruikt omdat ze iets van me nodig heeft. Dat zal de komende jaren haar eerste levensbehoefte zijn vermoed ik… Papa delft daarin toch het onderspit! Daar gaan we dan; van verzorgen naar achterna rennen; laat maar komen die wereld-ontdekkende baby-puberteit fase!! Meteen maar even het hele huis opgeruimd…

‘Lieve mama,

Ik had echt wel veel zin in die lekkere pannenkoeken die je hebt staan bakken voor je me kwam ophalen hoor, alleen was ik vandaag zo druk met zwaaien naar iedereen en spelen op de opvang, dat ik geen zin had om te slapen dus ja nu ben ik toch eigenlijk best wel moe…’

Ach ja, de dingen lopen nou eenmaal nooit precies zoals je zou verwachten… Dat was al zo voor ik zwanger raakte en dat is alleen nog maar meer een feit geworden. Het is elke dag weer een verrassing of ze genoeg gegeten, geslapen, gepoept en geplast heeft, ze valt echt niet elke avond rond dezelfde tijd in slaap, laat staan dat ze alle nachten netjes doorslaapt. Je kan er gewoon geen pijl op trekken en die keren dat je dat dus probeert (laat ik de pannenkoeken vast bakken voor ik haar ophaal, dan kan ik haar bij thuiskomst meteen lekker eten geven!) nou dan gaat het dus geheid anders dan gepland. Met als gevolg dat je euforische gevoelens krijgt op die sporadische momenten dat de dingen wel even lopen zoals gepland en je ineens schrikt van de bewustwording dat je even wat voor jezelf kan doen, je aandacht voor je partner kan hebben of dat je zomaar toekomt aan het huishouden terwijl ze slaapt! Multitasken heeft zo een nieuwe dimensie gekregen. Nooit geweten dat ik zo kon genieten van de was opvouwen in een stil huis vol slapende wezens 😴. Zen!

Aan de andere kant lijken tegenslagen me minder snel omver te duwen en lukt het me dus makkelijker om situaties te accepteren zoals ze zijn. Misschien soms wel té makkelijk, ik mag best wat meer van mezelf laten horen. Letterlijk gezien is de laatste blog ook alweer een hele tijd geleden. Misschien had ik die tijd even nodig, ik wilde schrijven ‘om tot mezelf te komen’ maar wees nou eerlijk wat een kul en wat betekent dat eigenlijk! Maar goed, inmiddels is het zo, dat ik na de zomervakantie een nieuwe baan heb. Ik ga dan als juf aan de slag op een particuliere basisschool in Amsterdam. Toen ik me besefte dat ik in mijn huidige baan me niet verder kon ontwikkelen en meer bezig was met strijden, voelde dat in eerste instantie als falen. Vanaf dat ik weer begon met werken merkte ik dat ik in combinatie met borstvoeding geven en kolven op het werk (wat een hel) met mijn energie moest toveren, wat toch best bikkelen is en waar je toch net even meer tijd voor nodig hebt om weer in het ritme te komen. Of wacht nee, om te accepteren dat dat ritme er voorlopig niet meer is. Dit faal-gevoel heb ik vrij snel om kunnen zetten in een zoektocht naar een werkomgeving waar ik me meer thuis voel. Als kind heb ik nooit ergens bij willen horen, ik liep in de pauzes op school als een nomade van het ene groepje naar het andere, voelde me juist thuis bij de buitenbeentjes. Zo lijkt de keuze voor particulier onderwijs wel bij me te passen, daarnaast met ouders die werkten in het particulier onderwijs zit het me nu eenmaal in het bloed en blijkt dit dus ook een onvermijdelijke, logische stap in mijn carrière.

Inmiddels is mijn dochter ontwaakt uit haar ietwat verlate middagslaap op mijn schoot. Ze werd vast wakker van mijn knorrende maag… ik ben benieuwd of de flink afgekoelde pannenkoeken nog in de smaak vallen!

Uitkomst; dochterlief ligt dankbaar in haar bedje te slapen na een halve opgewarmde pannenkoek te hebben gesmikkeld (lang leve de magnetron), zelf maakte ik de ijskoude exemplaren meester. Want voor mezelf opwarmen betekende aannemelijk risico lopen dat haar bord vol pannenkoekenstukjes door de kamer zou vliegen. Mevrouw snapt het principe van zelf eten in haar mond stoppen namelijk nog niet zo goed en dat bord trommelt nou eenmaal zo lekker…

Tijdens de zwangerschap wordt je lichaam in beslag genomen door zwangerschapshormonen waardoor er naast een groeiende buik, ook allerlei andere veranderingen zowel zichtbaar als onzichtbaar kunnen optreden. Je bent niet jezelf en letterlijk en figuurlijk vol van verwachting. Ik was ook vol van verwachting, maar voelde me verder juist sterker dan ooit en had nul last van kwaaltjes. De laatste loodjes wogen wel wat zwaarder, ik weet nog dat ik vlak na de bevalling dan ook opgelucht besefte ‘hè hè, mijn lichaam is weer gewoon van mij’. Voor de bevalling nam de zwangerschap niet mijn hele leven in beslag. Juist omdat ik me er nog helemaal geen voorstelling van kon maken hoe het zou zijn en wat me te wachten stond, kon ik het goed van me af zetten en me heel goed focussen op mijn werk bijvoorbeeld. Ook omdat ik alleen maar te dealen had met een groeiende buik en geen andere bijkomstige kwalen, ging me dat heel goed af. Ik denk achteraf dat ik zelfs juist meer energie had (energie voor twee misschien?). Hoe anders is dat nu. Nu dat wezentje mijn buik verlaten heeft en echt levend is, groeit als kool en waarbij elke dag haar wereld weer een stukje groter wordt. Vanaf het moment dat ze op de wereld kwam begon het; ineens zorg je dan voor een echt mensje. Ergens gaat dat gek genoeg automatisch (iets met moederinstinct), die eerste drie maanden vliegen dan ook om. Het is maar goed dat je verlof hebt, want het neemt je hele leven in beslag. Alles kost energie, zowel psychisch als lichamelijk; zorgen, borstvoeding geven, ondertussen probeer je je eigen leven ook gewoon te leiden zoals je deed voor de bevalling. Het is ons eerste kindje dus je hebt geen idee, ondertussen denk je iets te geforceerd ‘oh ja ik moet er ook wel van genieten!’ Het maakt je ook onzeker, want hou ik wel genoeg van haar en laat ik dat wel genoeg blijken?! Sta ik wel genoeg stil bij hoe bijzonder dit is, besef ik me dat wel genoeg?! Terwijl de dagen om vliegen probeer je lichtelijk krampachtig alle mijlpalen en alle ‘eerste keren’ niet te vergeten. Ondertussen wilde ik ook gewoon mezelf blijven, spontaan en actief. Ik had de mazzel dat het een mooie nazomer/herfst was, dus stapte ik lekker veel naar buiten. Ook gingen we heel stoer al een eerste vliegreis maken toen ons meisje nog maar 10 weken oud was. En natuurlijk zodra het kon naar de Efteling. Dat ze de hele eerste rit in carnaval festival bijna huilde van de honger en ‘lichtelijke’ overprikkeling namen we maar op de koop toe.. Eigenlijk heb ik in mijn verloftijd geen moment stilgezeten. Maar goed ook, het gaf me juist energie om lekker bezig te zijn en ons meisje lekker overal mee naartoe te nemen. Nu we een paar maanden verder zijn en het werkende leven ook weer is begonnen, merk ik dat ik uit de rollercoaster gestapt ben en nu pas begin te beseffen wat er eigenlijk allemaal is gebeurd. Ineens snap ik heel goed dat moeders in andere westerse landen een jaar babypauze krijgen in plaats van die luttele 3 maanden. Het is alsof die zwangerschapshormonen een aantal maanden na de bevalling pas toeslaan. Ik jank nu bij het nieuws als het om kinderen gaat, mijn emoties liggen meer op de oppervlakte, ook tijdens mijn werk. Ben gewoon een mietje geworden, bah! Ik geniet daarnaast oprecht van mijn kleine meid die ineens zo groot wordt en echt begint te communiceren. Alsof je je ineens beseft dat het geen pop is maar een echt mens! Dat ik op de wereld heb gezet! Hoe bizar!! En natuurlijk is ze het allermooiste meisje op aarde en voel ik alleen maar liefde als ik haar zie. Mama blues kicks in! Gelukkig maar, want ook dat is part of motherhood en dient een belangrijk doel; het zorgt voor een gezonde hechting met je kind. Ondertussen weeg ik alweer minder dan voor mijn zwangerschap en kan ik dus mijn kledingkast gaan opruimen, het laatste kraambezoek is achter de rug dus het geboortebord is van het raam gehaald, het wiegje naast ons bed is opgeruimd, ze slaapt inmiddels in haar grote bed op haar eigen kamer. De roze wolk vervaagt en maakt plaats voor helderblauwe lucht en een stralend zonnetje in de kinderwagen. Ik zie de wereld weer zoals hij werkelijk is en geniet ervan met volle teugen!

Het werkende leven is weer begonnen, en in dat werkende leven ben ik juf. Niet zomaar een juf, maar juf in het speciaal onderwijs. Een zmok juf; juf van zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Vier dagen aan een stuk heb ik 9 jongens onder mijn hoede, ieder op hun eigen wijze uniek, behulpzaam, bijzonder, lief, eigenwijs, koppig, af en toe een beetje druk in het hoofd en licht puberend. Het zijn kinderen met een groot rechtvaardigheidsgevoel, een grote behoefte om gezien te worden en om gewaardeerd te worden voor wie ze zijn. Ik heb er mijn handen vol aan om daar recht aan te doen en om tegelijkertijd de groep in juiste banen door de dag heen te leiden, met een juiste dosis geduld, rust en optimisme. Na mijn werk mag ik dan ons meisje weer ophalen van de opvang, om vervolgens aan de slag te gaan met het avondprogramma. Voeden, omkleden, voorlezen, slaapzak aan, papflesje maken, tussendoor ergens koken, zelf eten, meisje naar bed brengen, bidden dat ze in 1 keer gaat slapen en lekker door zal slapen zodat ik me weer kan opladen voor weer een nieuwe werkdag. Waar ik overdag op mijn werk een vaste structuur volg om mijn leerlingen in het gareel te houden, is die structuur in het avondprogramma thuis vaak ver te zoeken. En als ik die al probeer aan te brengen besluit ons meisje zich daar lekker niet aan te houden. Ze is een pittig dametje die al zo jong een duidelijke voorkeur heeft voor wat ze wel en niet wil. De leidsters op de kinderopvang heeft ze daarmee ook al flink op de proef gesteld. ‘Een papflesje drinken terwijl ik ook aan de borst kan drinken?! Mij niet gezien!’, lijkt ze bijvoorbeeld te denken. Om het vervolgens lekker op een krijsen te zetten. Of; ‘waarom zou ik 6 uur aan een stuk slapen als ik mama snachts vaker wakker kan maken?!’ Ik vraag me dan aan het einde van zo’n dag of drukke nacht af, aan wie ik nou meer mijn handen vol had; mijn klas vol gierende hormonen of mijn eigen dochter die de boel thuis op stelten weet te zetten… Ze weet mijn geduld in elk geval aardig op de proef te stellen! Zo kan ik thuis de aanpak oefenen die ik op mijn werk ook weer kan toepassen. Zeker ga jij je papflesje lekker drinken, let maar op! 😅 Gelukkig maakt dit lieve koppie veel goed, daar kun je toch alleen maar heel blij van worden!! Of ik nou wel of niet een hele nacht heb mogen slapen van haar, zo kan ik weer vol energie naar mijn werk.

Ineens lig je dan naast een leeg wiegje.. Daar waar de afgelopen maanden de nodige nachtelijke bedrijvigheid plaatsvond, heerst nu een gekke serene rust. In mijn hoofd nog niet, lang leve de babyfoon waarmee ik kan checken hoe 2 meter verderop ons meisje in dromenland ligt in haar grote bed in haar eigen kamertje! Toch lijkt ze daar beter te slapen dan wanneer ze naast ons ligt, en daarnaast geloof ik ook dat het ons goed doet om weer onze slaapkamer voor onszelf te hebben. Hoewel het dus nog wel gek is om naast zo’n leeg bedje te slapen, heb ik er verder vrede mee en gun ik het die kleine om zo een stap in de wijde wereld te zetten. Gek hoe je vooraf denkt een sterk idee te hebben over hoe je het moederschap zal ervaren, waar nu het zover is blijkt dat dat dan eigenlijk toch niet klopt. Ik dacht vooraf bijvoorbeeld dat ik mezelf helemaal zou kunnen schikken in het moeder-zijn, me zou onderdompelen als een moederkloek en er geen genoeg van zou krijgen. In werkelijkheid moet ik bekennen dat ik het ook een verademing vindt om even geen mama te zijn, even iets anders te kunnen betekenen dan alleen voeden/verschonen/verzorgen/vertroetelen, even lekker aan het werk te zijn. Ik vond het voorheen belachelijk dat iedereen roept hoe belangrijk het is om met je partner een avondje zonder kind door te brengen want dat is goed voor je relatie. Ik betrap me er nu op dat ik best wel weer eens een avondje in een kroeg zou willen staan of naar een concert zou willen gaan en dat ik er dan over loop te fantaseren hoe we oppas kunnen regelen. Een vakantie zonder kind kan ik me nog steeds niet indenken, dat gaat me echt te ver. Wat betreft het slapen dacht ik vooraf dat ik ze zo lang mogelijk bij ons op de kamer zou willen hebben slapen, met zo’n megagroot bed voor het hele gezin als visioen om het beeld compleet te maken.. Terwijl ik het nu juist omarm dat ze lekker zelfstandig in haar eigen kamertje de rust vindt om te slapen! Welterusten dan maar…