Dag 22 – pakketjesdienst

Na de dikke buiken gymnastiek vanochtend, (waar ik heeeel veel zin in had 🙄😬….) besloot ik vandaag mezelf eens nuttig te maken. Ik ben in de auto gestapt om mijn broer te helpen in Den Bosch. Er moesten namelijk een heel aantal pakketten worden klaargemaakt voor de nieuwe leerlingen die starten in september met hun mbo opleiding uiterlijke verzorging. Alle materialen had hij al netjes uitgestald in een lokaal klaarstaan om te worden ingepakt. Behandelstoelen dienden even als ‘lopende band’, dozen stonden klaar om op een rijdend karretje langs de lopende band te worden gevuld. Lekker strak georganiseerd dus!! Nadat we ongeveer de helft klaar hadden werden we getrakteerd op worstenbroodjes om het daarna in een rap tempo af te maken. Binnen 2 uur was de klus geklaard! Dankzij mijn hulp had mijn broer daarna zelfs nog tijd om te gaan shoppen met zijn vriendin. Dat voelde nog eens als dankbaar en nuttig werk! Na nog een bezoekje aan mijn zus die ook nog even zorgde dat ik mijn vitamientjes binnen kreeg, ging ik voldaan huiswaarts. Daar voelde ik me nog wat rusteloos, ik had nog wel wat energie over! Dus haalde ik vriendlief over om ons nog eens te buigen over De Tekst voor op het geboortekaartje. Na een stroeve start stond anderhalf uur later De Tekst als een huis! Nu nog geduldig m’n mond houden tot Marietje er is en we eindelijk ons geluk kunnen delen met de buitenwereld…

Dag 21 – kraamzorg kramp

Na een paar Netflix afleveringen begon ik toch maar eens aan mijn dag. Vandaag was er dan wél die beloofde frisse wind afgewisseld met wat fikse regenbuien, dus het huis kon eindelijk fatsoenlijk afkoelen. Ik moest zelfs een jas aan als ik naar buiten ging, dat was gek!! Ondertussen probeerde ik nog maar weer eens contact te krijgen met mijn kraamverzorgster. Helaas wéér zonder resultaat. Nu ik ruim 34 weken onderweg ben, begint de tijd toch wel te dringen, zeker als ik nog niet eens heb kunnen kennismaken met deze persoon.. Dus bereikte mijn geduld vandaag een kookpunt. Ik nam maar weer contact op met het kantoor, die me weer gerust probeerde te stellen met de woorden ‘dat het heus allemaal goed komt’… Dit keer hadden die woorden niet meer het beoogde kalmerende effect op mij en begon ik toch wel lichtelijk in de stress te schieten (lees ik zat bijna jankend aan de telefoon). Ik had nog steeds geen intakegesprek gehad en ook nog geen overeenkomst ontvangen. Ik appte en mailde er nog maar eens op los naar de kraamverzorgster en het kraambureau, om mijn frustratie bij de juiste personen op het bord te leggen. Toen ik tenslotte erachter kwam dat mevrouw de kraamverzorgster nog tot eind augustus op vakantie is en daar onbereikbaar, was dat toch wel de druppel. Dan ben ik verdorie over de 37 weken! Het kantoor begon te begrijpen dat het tussen mij en de kraamverzorgster inmiddels niet meer zou gaan boteren, dus werd er eindelijk actie ondernomen. In de avond werd ik gebeld door het kantoor, met het nieuws dat ze een andere kraamverzorgster voor mij gevonden hadden die ik meteen mocht bellen voor een intake! (Ze nam de telefoon nog wel meteen op ook, wat een verademing na 6 weken bellen zonder gehoor!) De medewerkster van het kantoor vond het een erg kwalijke zaak hoe het gelopen was en is meteen voor mij aan de slag gegaan. Zo eindigde mijn dag toch nog heppie! Vriendlief leefde met me mee en was ook heppie voor me. Hij moest in de avond nog even de deur uit, om een kat te voeren waar hij op zou passen. Dat deed hij met veel liefde en plezier, om daarna zelf als een verzopen katje weer thuis te komen (het regende een beetje…)

Dag 20 – moet niks, Netflix!

Wat heb ik heerlijk geslapen vannacht! Had wel weer een rare droom, namelijk dat ik voor de klas stond en er mensen kwamen kijken in m’n klas. Mijn teamleider bleef in de buurt om een oogje in het zeil te houden, en ik was super zenuwachtig. Ik weet dat ik nu volledig bezig zou moeten zijn met mijn aanstaande moederschap en dat leventje in mijn buik, maar toch kan ik blijkbaar nog niet helemaal afscheid nemen van mijn werk… Vanochtend was les 3 van de zwangerschapscursus. Weer eindigde die liggend op een matje waarbij ik moeite had om de informatie tot me te nemen zonder af en toe in een roesje weg te vallen. Ik blijf zo’n afsluiting toch lastig vinden! Gelukkig had de cursusleidster er dit keer een goede oplossing voor, het was namelijk nogal wat informatie vandaag dus kregen we na afloop in de middag allemaal een mailtje om een en ander nog eens rustig na te kunnen lezen. Halleluja! Na de cursus weer op naar huis, want de weergoden hadden slecht weer voorspeld, namelijk storm en harde regenval vanaf ongeveer een uurtje of 12. Omdat ik nog steeds een beetje rozig en slaperig was besloot ik daar lekker vanaf de bank van te genieten in huis. Eenmaal thuis alle ramen opengezet en mezelf geïnstalleerd op de bank. Mijn zus had een maand geleden al allerlei suggesties gestuurd om op Netflix te kijken, daar kon ik nu eens goed de tijd voor nemen! Ondertussen bleef het benauwd in huis, zo’n 26 graden. Ja er viel af en toe een nevelig regenbuitje maar daar was wel alles mee gezegd. De beloofde stortregen en storm waarvoor in het hele land code oranje was afgegeven, ging geheel aan mijn huisje voorbij. Toch was het niet verkeerd om me over te geven aan een dagje netflixen, ik vond een serie en keek wel 6 of 7 afleveringen achter elkaar tot vriendlief thuiskwam. Heerlijk zo’n lui dagje!

Dag 19 – dagje NEMO

Eigenlijk zou mijn nichtje een nachtje komen logeren bij ons, maar ik ben blij dat dat niet door is gegaan met 30 graden in huis! In plaats daarvan mocht ze ons vanochtend wakker komen maken… De hele nacht heb ik hoopvol het raam op een kier laten staan in afwachting van het beloofde onweer met een lekker koel briesje, dat bleek wederom een farce. In plaats daarvan bleef het bij stilstaande warme lucht, de hele nacht lang. In de ochtend kwam er dan eindelijk een wat koeler briesje, waarop ik meteen het raam wagenwijd opengooide. Maar de slapeloze nacht zat er toen al op, dus het wakkermaken door mijn nichtje ging niet bepaald van harte! Enigszins verontwaardigd constateerde ze dat ik al wakker was toen ze de slaapkamer binnenstapte, nou ja wakker kon je het niet noemen maar ja mijn ogen waren open inderdaad.. Daar was echter alles mee gezegd! Vandaag stond een bezoek aan NEMO op het programma met mijn nichtje van 7. Ze had er veel zin in maar vond het toch ook best wel spannend. De laatste keer dat ze er was geweest was ze nog wat te jong geweest, wist ze ook niets meer van, dus ik was erg benieuwd hoe ze het nu zou ervaren. Zelf had ik toch wat last van vermoeidheid maar dat mocht de pret niet drukken. Eenmaal in NEMO kreeg mijn nichtje langzaam de smaak te pakken en raakte enthousiast van alle dingen die je er kon doen en uitproberen. Zo hadden we een hele gezellige dag! Ze woont zelf in Den Bosch en een paar dagen in Amsterdam zijn is dan voor haar een hele belevenis. Vandaag was de laatste dag van die paar dagen, waarbij ze bij opa en oma had gelogeerd. Haar moeder (mijn zus) kwam haar aan het eind van de middag vandaag weer ophalen met de trein. Het mooiste van dat weerzien was echter hoe haar zusje van 3 haar kwam begroeten; wat had die haar grote zus gemist!! Echt heel lief om te zien. Ook mooi hoe we daarna de dag samen afsloten in een pannenkoekenrestaurantje waar beide dametjes amper een hap door hun keel kregen van de adrenaline in hun lijfjes, de een nog vol van alle avonturen die ze de afgelopen dagen had beleefd in Amsterdam en de ander vol van de indrukken van een treinreis om Grote Zus weer op te halen die ze een paar dagen had moeten missen… Gelukkig is dat later thuis prima goedgekomen toen ze trek kregen met een paar gezonde boterhammen. Zelf kreeg ik in de middag door, dat het uitje naar NEMO voor mij wel even genoeg activiteit op 1 dag was. Ik had nog een kraambezoekje gepland staan van een vriendin die pas is bevallen, maar daar kon ik echt de kracht niet meer voor vinden. Na de gigantische pannenkoek had Marietje ook ruim voldoende gegeten, dus gingen we na het uitzwaaien van mijn zus en nichtjes huiswaarts om lekker uit te buiken op de bank. De wandeling van station naar huis was voor mij wel even genoeg inspanning, en lekker verkoelend voor de verandering! Vriendlief ging nog even een rondje hardlopen in het Westerpark, nou daar was ik dus niet jaloers op, hihi!

Dag 18 – gespreide bedjes

Na een broeierige nacht blies er vanochtend vroeg een koel windje. Ik heb meteen alle ramen wijd opengezet en kon toen nog even heerlijk slapen. Toen de zon doorkwam ben ik toch maar opgestaan en heb ik alle rolgordijntjes gauw weer dichtgedaan. Uiteindelijk doe je er niks tegen en werd het vandaag toch gewoon weer 30 graden in huis… Nadat ik opstond kreeg ik bericht van het kaboutertje dat ze weer onderweg was voor deel 2 van de schoonmaakbeurt. Ik schakelde in turbo-opruimstand; snel wiste ik alle sporen uit van rondslingerende schoenen tot mogelijke vondst van De Naam of De Tekst op het geboortekaartje 😱😱😱 Bij binnenkomst ging het kaboutertje weer direct verder waar ze de vorige keer gebleven was; iets met koffie apparaat ontkalken en roosters ontvetten van de afzuiger. Mijn nichtje was mee en ging meteen lekker aan het tekenen. Ze vond dat ik een heerlijk huis heb en wilde graag de naam van de baby weten zodat ze kaartjes kon maken voor als de baby geboren is, zodat iedereen het weet. Alsof ze wist dat ik daar mee bezig was… 🙄🤔 Nadat de keuken onder handen was genomen, kwamen eindelijk de babyspulletjes aan de beurt; missie was om de bedjes op te maken van het ledikant, het wiegje en de kinderwagen. Nu alle lakentjes gewassen waren, konden we aan de slag. Niet veel later stonden er drie fris gewassen bedjes klaar om die kleine meid naar dromenland te voeren… Duurt nog eventjes, maar dat is vast klaar! Die kleine meid is lekker rustig vandaag, geen gespannen buik meer maar lekker relaxed. Dus kon ik wel even mee de stad in, vond ik. Ik moest even met mijn armband terug naar Pandora, er zat een bedeltje klem. En, het lijken daar de mama-mazzeldagen wel want ik werd enorm gematst; mijn sieraden werden schoongemaakt voor niks, ik kreeg een nieuwe armband voor niks en het bedeltje zelf bleek ook niet in orde dus die werd ook vernieuwd! Ondanks de verzengende hitte buiten was dit tripje dus toch zeker de moeite waard… Eenmaal weer thuis had ik genoeg reden om het babybadje tevoorschijn te halen en in te wijden als koud voetenbad, pfff dat had ik wel even verdiend!! Daarna was het alweer tijd voor het avonddutje; vrijwel iedere dag sinds ongeveer 20 weken zwangerschap neem ik tussen 17.30-18.30 uur een powernap. Na het avondeten zijn we nog even op zoek gegaan naar verkoeling maar die was buiten helaas niet te vinden, warme Sahara wind waaide ons tegemoet… dus maken we ons op voor weer een benauwde nacht, hopelijk voorlopig de laatste…

Dag 17 – bijna 34 weken en even zoveel graden buiten…

Vandaag heb ik voor de verandering eens niet zoveel te melden. Lekker uitgeslapen en rustig aan gedaan, want Marietje was nog een beetje moe. Veel beweging in mijn buik als ik stil zat, en een gespannen buik als ik bewoog. Net alsof ze haar draai niet kon vinden. Ik kon dat zelf ook niet, had weinig energie maar voelde me ook rusteloos, dus ben ik toch maar even naar buiten gegaan. Lekker geluncht in de schaduw en wat boodschappen gedaan. Daarna de rest van de dag op de bank doorgebracht want veel te warm om iets te ondernemen…

Dag 16 – zondag rustdag

Marietje liet me vandaag weten, niet meer zo te willen zweten. Het was wel even genoeg geweest, na al dat gefeest! Elke dag weer vol energie, nou, vandaag even nie! Zo werd ik vanochtend wakker met een opgeblazen buik-gevoel (nou was dat natuurlijk meer dan een gevoel), alsof je een ballon te hard hebt opgeblazen. Bij elke beweging voelde ik de spanning op mijn buik staan. Dus; niet teveel bewegen en geen onnodige uitstapjes vandaag. We zijn nog wel even de stad in gedoken, lang leve het openbaar vervoer waardoor ik niet lang hoefde te lopen. Dat was een vruchtbare shoptour, zo heb ik De Schoenen die ik vrijdag in Den Bosch had gevonden, op de kop kunnen tikken, en een slaaptenue gevonden waar mijn buik in past. Tot slot mezelf ook nog even getrakteerd op een verjaardagscadeautje van Pandora. Niet alleen Marietje had vandaag even genoeg van de buitenwereld, ook haar ouders waren na de geslaagde inkopen al snel klaar met de boze buitenwereld vol verdwaalde toeristen, ongemotiveerde verkopers en hersenloze figuren die met deze temperaturen de straten vullen… Dus snel op naar huis voor een welverdiende Siësta! Nadat er nog een kaboutertje in de weer was met een stofzuiger en zijn vriendin de was verzorgde, eindigden we aan de Grote Tafel in de woonkamer, waar de zoektocht begon naar De Tekst voor op het geboortekaartje… Ik kan jullie vast verklappen; het worden geen teentjes tellen of muisjes happen! Bij het schrijven van dit blog had ik inmiddels wel de smaak te pakken, waardoor het rijmen nog was blijven plakken 😇

Dag 15 – opa’s jarig en Marietjes eerste auto!

Het is vandaag 4 augustus, de dag waarop zowel mijn vader als die van vriendlief jarig zijn. Dat blijft een bijzonder gegeven. Vriendlief was ook nog eens vrij vandaag, wat een mazzel! De dag begon in het Westerpark in sporttenue. Samen met andere zwangere vrouwen dikke buiken gymnastiek oftewel Mom in Balance. Daarna zijn we de drukte in Amsterdam ontvlucht; de hele stad staat vandaag op z’n kop vanwege de Gay Pride Canal Parade. We wilden wat inkopen doen voor de opa’s en besloten om op verkenningstocht te gaan door Haarlem. Onderweg hadden de stoplichten vandaag last van een zonnesteek; werkelijk IEDER stoplicht dat we zijn tegengekomen vandaag, verkleurde rood of oranje zodra ze ons zagen… Na een iets te lange wandeltocht door pittoresk Haarlem zetten we koers richting Vinkeveen om de vader van vriendlief te verrassen met een bezoekje. Daar bleek er vooral een verrassing op óns te wachten… De broer van vriendlief was al een week lang bezig met iets geheimzinnigs, hij stuurde steeds cryptische mailtjes over een levering van een bestelling van 385 kilo met een takelwagen?! De enige hint die vriendlief kreeg, was dat we er pas nog naar gekeken hadden.. We hadden werkelijk geen flauw idee!! Toen we in Vinkeveen binnenstapten stond daar een zware doos op een steekwagentje met de nodige stickers om zijn inhoud op waarde te schatten, net daarvoor door broer neergezet en ingepakt. Wat heeft die een voorpret gehad deze week!!Toen we de nieuwsgierigheid niet langer konden onderdrukken, maakten we het pakket open. Wat tevoorschijn kwam, was Marietjes allereerste auto! We hadden inderdaad nog niet zo lang geleden zelf naar een andere (echte) auto gekeken, dus dat was de hint geweest. Het zal nog wel even duren voor ze erin zou kunnen zitten, hoewel die tijd volgens haar oma maar al te snel gaat 😝. De twee mannen zijn daarna nog anderhalf uur bezig geweest om het vehikel in elkaar te zetten, met de nodige voorpret. Dat was nog een hele klus, een auto monteren!! Wat zal Marietje het geweldig vinden om daarin te worden rondgereden als een echte prinses… Het bleef nog lang onrustig in Vinkeveen, we hadden een heel gezellige avond. Op de weg terug (stoplichten nog steeds last van zonnesteek…) constateerde ik wel dat het een lange drukke dag was geweest, waardoor ik bij thuiskomst vrijwel direct uitgeteld mijn bed opzocht.

Dag 14 – Zonnesteek

Vanochtend mochten we weer een blik werpen op ons Marietje. Na een nogal kort routinegesprekje (nee sorry ik heb echt nergens last van) volgde de echo waarbij de hartslag, het buikje, hoofdje en beentje gemeten werden. Daarna werd nog een poging gedaan om een mooi plaatje te schieten van haar gezichtje. Met 33,3 weken blijkt dat toch een lastig verhaal, Marietje had er wederom niet zo’n zin in.. De metingen pakten dit keer gunstiger uit (de vorige keren was ze steeds aan de grote kant), dus dat was mooi. Uiteindelijk zegt het me weinig en is het gewoon een kwestie van rustig afwachten tot ze tevoorschijn komt. Na de controle ging ik met mijn ouders naar Den Bosch, ik wilde graag even bij mijn tante langs. Het beloofde vandaag een snikhete dag te worden en ik wilde me daar niet door laten tegenhouden. Dat andere mensen vandaag meer last van de hitte zouden hebben dan ik, had ik toen nog niet kunnen bedenken. Feit is dat alles wat ik vandaag wilde doen, mislukte, zonder dat ik daar enig aandeel in had. Op weg naar mijn ouders wilde ik met de metro, de metro ingang was dicht. Moest ik omlopen. Ach, vooruit denk je dan. Eenmaal bij mijn ouders bleek hen hetzelfde lot beschoren; de man die vanochtend bij hun een ruitje zou vervangen, kwam wel maar het ingemeten(!) ruitje paste niet.. Eenmaal in Den Bosch bleek mijn tante niet thuis, dus besloot ik met mijn moeder op schoenenjacht te gaan. In de schoenenzaak vroeg mijn moeder aan de verkoper hoe duur het paar was wat ze had gevonden. Zegt de verkoper, letterlijk; ‘nou dit is de normale prijs en nu krijgt u 40% korting, verder kan ik u niet helpen want ik kan niet rekenen…’😱😱😱 Toen ik een leuke schoen had gevonden en graag de linker ook wilde proberen, vroeg ik of hij me de andere schoen kon brengen. Hij zegt: ‘ja prima, maar ik zie dat je nog aan het rondkijken bent dus ik wacht nog wel even, dan hoef ik straks maar 1 keer te lopen.’ 😱😱😱 Uiteindelijk had ik een paar schoenen uitgekozen dat (natuurlijk) niet in de winkel aanwezig was. Het paar dat ik had gevonden had namelijk kleurverschil en ik wilde toch graag twee dezelfde schoenen. Dus vroeg ik of ze in Amsterdam wellicht apart gezet konden worden. Dan moest ik ze echter eerst nu in deze winkel betalen, was het antwoord na een driekoppig beraad. Toen gaf ik het op. Ik had wel een worstenbroodje verdiend vond ik zo! Daar dacht de bakker dan weer anders over, die had zijn zaak vanwege de warmte al dichtgegooid om vier uur. Bij La Place hadden ze ze gelukkig nog wel, maar voor mijn moeder konden ze dan weer geen ijskoffie meer maken, die was namelijk al op en daar begon hij nu niet meer aan, was het antwoord van de verkoper… Het leek wel of het winkelpersoneel in Den Bosch vandaag een zonnesteek had!! Met nul aankopen gingen we huiswaarts. Uiteindelijk heb ik mijn tante toch nog even kunnen opzoeken voordat ik weer richting Amsterdam ging. Uiteraard was de weg naar het station afgesloten waardoor we om moesten rijden. Dat maakte de cirkel rond! Mijn dag werd gelukkig nog goedgemaakt door een verkoper die zijn vak wél verstond, in de tijd dat ik op mijn trein moest wachten. De Swirls stond me aanlokkelijk op te wachten om deze wachttijd een goed doel te geven. Terwijl ik besluiteloos stond te kijken wat ik wilde hebben, wist de verkoper in zo ongeveer drie zinnen zijn product aan mij te verkopen, en dat ging ongeveer zo; ‘wat kan ik voor je doen?’ ‘Ah je bent zwanger, dan moet je voor 2 eten dus dat wordt een grote swirl met slagroom!’ ‘Een kleine zeg je? Met slagroom? Nee? Wil je pinnen?’ ‘Ga je gang!’ ‘Vanille-ijs?’ Voor ik het wist had ik ineens een kleine swirl afgerekend en hoefde ik alleen nog te kiezen wat ik erin wilde hebben. Ook daar hielp hij bij toen ik nog 1 smaak te gaan had. Hij zei gewoon ‘witte chocola of nootjes?’, terwijl er nog 6 andere smaken te kiezen waren,en ik hoor mezelf antwoorden ‘doe maar nootjes!’ Echt, als deze man in die schoenenzaak had gestaan was ik vandaag met 6 paar schoenen thuisgekomen!!!

Dag 13 – kaboutertje op bezoek

In de ochtend, na een kort nachtje, was het weer tijd voor de zwangerschapscursus. Op de een of andere manier, het zal de vermoeidheid zijn geweest, kon ik me niet goed concentreren en had ik veel moeite om te onthouden wat er allemaal besproken werd. Gelukkig staat er nog een partnerles gepland dus kan ik later altijd nog vriendlief de schuld geven dat hij beter had moeten opletten 🤪 Na de cursus besloot ik mezelf eens te verwennen. Toen ik dinsdagavond vriendlief ging ophalen van zijn werk, had ik namelijk gezien dat de winkel Noppies sale had.. Laat die winkel nou vlakbij de cursus zijn 🤗 Dus dat was wel een bezoekje waard! Met een volle tas geslaagde aankopen lekker helemaal alleen voor mezelf ging ik vervolgens huiswaarts. Daar bleek een kaboutertje op bezoek te zijn! Ok, dat moet ik misschien even uitleggen… Ooit kwamen vriendlief en ik terug van vakantie en troffen thuis een nagelnieuwe wasmachine en droger aan in onze badkamer, met een briefje waarop stond; ‘kaboutertjes bestaan toch!’ Daarna heb ik ze heel lang niet meer gezien. Tot vandaag! Ik betrapte haar, een klein vrouwtje dat verdacht veel op mijn moeder leek, in de keuken. Na een middagje poetsen blonk de keuken weer als nieuw, hingen er diverse lakentjes en rompertjes te drogen na hun eerste wasbeurt en leek de woonkamer zo uit een woonmagazine gestapt! Het kaboutertje kreunde niet één keer van de warmte en wist van geen ophouden. Ze beloofde zelfs nog eens terug te komen om de grondige schoonmaakbeurt nog een vervolg te geven!! Ik kijk nu al uit naar haar volgende bezoekje 😍