Dag 42 – aangenaam, aangespoelde walrus

Afgelopen nacht had ik de grootste moeite om een goede slaaphouding te vinden. Uiteindelijk dacht ik in de ochtend aan de tip die ik gisteren hoorde om eens met je hoofd bij het voeteneinde te gaan liggen, dus andersom in je bed. Ik heb even gewacht tot vriendlief de deur uit ging om naar zijn werk te gaan, zodat hij geen tenen in zijn neus zou krijgen, maar dat was het toch ook niet helemaal. Mijn plan was om vandaag eens naar een winkel te gaan in het centrum om wat informatie in te winnen over borstvoeding en om vooral een goed passende bh aan te laten meten, want al mijn bh’s knellen momenteel of lijken net niet de goede maat te zijn. Uiteindelijk kwam daar vrij weinig van terecht, naast de belabberde nachtrust had ik ook wat last van harde buiken waardoor ik niet veel verder ben gekomen dan de bank vandaag. Een bezoekje aan een winkel werd het bekijken van een dvd over borstvoeding, uit het jaar kruik met een hoop propaganda waarom het zo goed voor jezelf en je kindje is om borstvoeding te geven. Ik had me tot nu toe nog niet verdiept in de hele wetenschap van borstvoeding geven, eigenlijk bewust omdat ik me daar nog niet toe geroepen voelde. Sowieso weiger ik deel te nemen aan een hele cursus erover of voorlichtingsbijeenkomsten. Maar nu we klaar zijn voor de bevalling was ik toch wel benieuwd naar de tips en trics om toch goed voorbereid te zijn op het voeden van de baby als die er eenmaal is. De wijze les die ik vandaag heb opgestoken; je moet het allebei even onder de knie krijgen, jij en je kindje, dat kost een paar dagen tijd. Het aanleggen is cruciaal voor een goed verloop van het borstvoeden, en de mama moet zo ontspannen mogelijk zijn. Allemaal geen hogere wiskunde en als het niet meteen lukt zijn er lactatiekundigen die je kunnen helpen. Uiteindelijk komt het er net als bij de bevalling op neer, dat je vantevoren niet weet hoe het zal lopen en het maar gewoon moet laten gebeuren. Met wat gezond verstand kom ik al een heel eind, het zal een naïeve gedachte zijn maar zo sta ik er nu in… Aandoenlijk en een tikkeltje overdreven vond ik de papa’s in de video, die ook heel overtuigend voor borstvoeding kozen, bijna alsof ze zelf hun tepel zouden aanbieden aan hun kind.. 🤨 Ergens vind ik het dan toch vooral de beslissing van de moeder, die zal tenslotte over haar eigen lichaam zelf moeten besluiten of ze die als melkfabriek dienst laat doen of niet.. Voor ons is het in elk geval geen issue geweest waar we eerst urenlang over hebben moeten keuvelen, ik kan me zo’n gesprek niet eens heugen over of ik wel of geen borstvoeding zal geven. Gelukkig weten we van elkaar al hoe we erover denken dus is dat ook niet nodig. We zitten wat dat betreft in onze denkwijze redelijk vaak op 1 lijn. Ik ben dus heel benieuwd of dat straks met de opvoeding van Marietje ook zo zal zijn…

Dag 41 – geslaagd voor bevalcursus Carita Salomé

Vandaag de allerlaatste les van die lieve Zeeuwse Carita met haar zangerige theatrale stem. Met haar man ging alles gelukkig weer goed. Nadat we alles herhaald hadden wat we in de afgelopen lessen hebben geleerd, en ze liet zien welke oefeningen we moeten doen in ons kraambed na de bevalling om weer wat mobiel te raken, mochten we de baarkruk uitproberen. Tot slot liet ze ook nog even zien welke (mensendieck verantwoorde) houdingen je straks met je kindje kan doen als die eenmaal geboren is. In de middag was het dan de beurt aan vriendlief, om alle stof die ik in 6 lessen van 2 uur heb geleerd, in 2 uur tot zich te nemen tijdens de partnerles. Carita vloog door haar boeken en attributen heen, terwijl ze de partners met wat grapjes tussendoor twee uur lang aan haar lippen wist te laten hangen. Wat kan zij vol energie het hele verhaal aan een stuk door mooi en duidelijk overbrengen! Werkelijk een genot om naar te luisteren. Ik keek af en toe opzij naar vriendlief die geboeid zat te luisteren maar ook een beetje overdonderd werd door al die informatie achter elkaar. We gaan wel zien a) welke informatie van pas gaat komen en b) wie van ons twee dat straks nog weet op het juiste moment.. De rest van de dag zijn we lekker thuisgebleven, vriendlief is met het project gordijnen voor in de kinderkamer begonnen en ik nam zelf opgelegde, verplichte bankrust na die drukke dagen. Ik begin nu toch wel te voelen hoe Marietje steeds meer fysiek beslag legt op mijn lichaam, en dat dat mij toch de nodige energie kost. Daarnaast vind ik het nu toch ook wel langzaamaan tijd worden om haar te kunnen zien en vast te houden en in de box te kunnen leggen. Vriendlief was ook wel in de mood gebracht door de partnerles, die betrapte ik na het avondeten erop dat hij ging googelen op bevallingen 😝. Kortom; wij zijn er vanaf vandaag officieel klaar voor!! Nu is het echt een kwestie van afwachten wanneer mijn lichaam besluit dat Marietje naar buiten mag… of besluit Marietje dat zelf?! 🤔🙃 we gaan het zien!

Dag 40 – kinderstoel besteld!

Vandaag stond een bezoekje aan babypark Wormerveer met de moeder van vriendlief op het menu. Vriendlief had ook vrij dus gingen we gezellig met zn drietjes op pad. Toen ik wakker werd bleek ik een pijnlijke nekspier te hebben door te lang in een verkeerde houding te hebben gelegen. Zo deze laatste weken merk ik wat betreft slapen dat het steeds meer een uitdaging wordt om comfortabel de nacht door te komen.. Daarnaast voelde ik me niet heel fit na de toch wat drukke dag gisteren met veel lopen en een uurtje sporten in de avond. Ik besloot het rustig aan te doen vandaag, hoewel dat nog best een uitdaging zou blijken… Na een heerlijke lunch in Vinkeveen gingen we op pad naar Babypark. Schoonmama keek haar ogen uit, er ging een hele nieuwe wereld voor haar open! En hoewel de winkel erg professioneel oogt, liet de klantenservice nog wel wat te wensen over, zo bleek toen we besloten om een kinderstoel aan te schaffen. Na ongeveer een kwartier wachten aan de infobalie zonder dat we ook maar werden begroet, werden we uiteindelijk toch nog geholpen. Wat is dat toch, ik met recepties of infobalies… Het duurde ook nog best een hele tijd, voor alle te bestellen onderdelen gevonden en opgeschreven waren, waarna ze in de computer werden gezet door de medewerker. Ik heb er toen zelf maar een stoel bij gepakt, kon niet langer meer op mijn benen staan. Niet dat ze dan aanbieden of ik niet even wil gaan zitten, terwijl ze toch niet om die boksbal heen kunnen van ruim 8 maanden zwangerschap!! Sowieso ontbrak de interesse in de klant voor mijn gevoel totaal. Dat vond ik wel jammer. Nadat de stoel dan uiteindelijk besteld was, lieten we schoonmama nog even ons paleisje en dan vooral die van haar toekomstige kleindochter zien. Ze vond het allemaal even prachtig. We zijn ter afsluiting nog even gaan uit eten, waarbij het me de grootste moeite kostte om niet boven mijn pizza in slaap te vallen… Gelukkig had ik een heel lekkere pizza die me wakker wist te houden 😛 en slaagde ik erin nog een beetje gezellig te doen. Dat dat mijn laatste restje energie van vandaag was, bleek wel op de terugweg, waar ik aan één stuk door gapend over straat liep. Niet dat dat opviel trouwens, we hadden genoeg entertainment over straat lopen die zorgde voor de nodige afleiding, zoals een bezopen man die de hele weg voor ons liep in een niet al te rechte lijn waarvan het de vraag was wanneer hij door zijn benen zou zakken… Die was er dan toch erger aan toe dan ik!! Als je dan denkt dat de dag voorbij was, kwam ook nog even de broer van vriendlief bij ons langs, die het paleisje van zijn aanstaande nichtje nog helemaal niet gezien had en ook heel nieuwsgierig was. Ik probeerde nog iets van een gezellig gezicht te toveren maar liet vriendlief het woord voeren tijdens de rondleiding door het huis. Dat was me het dagje wel vandaag!! Maar de kinderstoel is besteld, ik ben heel benieuwd of de levering net zo goed gaat als het moeizame bestelproces vanmiddag… 🙄

Dag 39 – van het universum naar Handige Harry naar Piet Pruts

Voor ik ging douchen vanochtend, schoot al door mijn hoofd dat mijn zus zo best eens kon bellen, omdat ze voor mij vandaag op haar werk op zoek zou gaan naar etikettenbladen. Toen ik de douche uit kwam had ik inderdaad een oproep gemist van haar! Toen ik keek waar ze was, bleek ze in Nieuwegein te zijn. Voor haar werk, kon ik me zo indenken. Maar even schoot ook door mijn hoofd dat ik het niet gek zou vinden als ze straks ineens voor mijn deur zou staan… Ik besloot haar later in de middag in elk geval terug te bellen en startte mijn dag met een bakje muesli, terwijl ik aanstalten maakte om de wasmachine en vaatwasser eens goed te reinigen. En ja hoor, daar ging de bel; mijn zus stond inderdaad ineens voor mijn neus! Gek toch hoe dat werkt met het universum en de band tussen twee zussen. En mooi! Ze was reuze nieuwsgierig naar de babykamer en had naast etiketvellen ook het ophangsysteem bij zich van de lamp die ze voor me had gemaakt. Die kan nu ook een mooi plekje krijgen aan de muur! Toen ze weer vertrok maakte ik mijn huishoudklusje af en toog daarna als een ware Handige Harry(jet) naar Hornbach, om de ontbrekende schroefjes te halen om de box in elkaar te kunnen zetten. Die had Hornbach gelukkig zo gevonden voor mij, nog geen twee eurootjes armer kon ik weer naar huis. Eenmaal thuis voelde ik me zo handig dat ik had bedacht dat ik die box wel even alleen af zou maken.. Helaas bleek dat nog niet zo handig, ik voelde me meer Piet Pruts toen ik de verhoogde bodemplank niet tussen de spijlen kreeg. Intussen liep het al tegen de avond en moest ik als de wiedeweerga gaan koken want om half 8 begon de dikke buiken gymnastiek in het Westerpark! Ik had inmiddels al twee zaterdagen laten schieten dus het werd wel weer hoog tijd om te gaan hupsen.. Pieternel Pruts flanste een pastamaaltijd in elkaar, de pasta was natuurlijk overkookt dus werd inderdaad één prut, bovendien kwam ik in tijdnood dus liet ik alles staan voor vriendlief die bij thuiskomst meteen op kon scheppen. Zijn voorspelbare reactie was natuurlijk; ‘sja de één is goed in pannenkoeken bakken…’ 😬 Toen ik terugkwam van een heerlijk uurtje sporten was vriendlief al bezig met de box, die hij natuurlijk zo in elkaar had zitten… maar dan wel dankzij mijn ritje naar Hornbach!!

Dag 38 – coconnetje

De laatste dag van de vakantie alweer. Morgen begint voor mijn collega’s tenminste weer het “gewone leven”. Dat is toch een gek idee. Maar ergens voelt zo’n coconnetje ook niet verkeerd waar ik de komende tijd nog van kan genieten tot Marietje er is. Ik voelde dan ook totaal niet de behoefte vandaag om onder de mensen te komen. In plaats daarvan rommelde ik wat aan in huis, bekeek ik mijn To Do-lijstje nog eens en besloot ik me bezig te houden met zo ongeveer het allerlaatste puntje op die lijst; de adressen voor het geboortekaartje. Het kaartje zelf is als ontwerp zo goed als af, natuurlijk missen nog wat essentiële gegevens die pas na de geboorte bekend worden. Omdat ik niet meer in het bezit ben van zo’n superhandig maar ook ellendig ouderwets ‘adressenboekje’ (jaja wie kent hem nog…) én omdat ik vond dat ik mee moest gaan met mijn tijd, besloot ik heel lucratief de nodige adressen te verzamelen door middel van whats app. Zo had ik toch contact met de buitenwereld wat ook wel weer even verfrissend was. Eerst schreef ik de binnenkomende adressen nog braaf met pen op een blaadje papier, tot ik mezelf betrapte op deze hopeloos ouderwetse manier van werken; Ho Stop! Dus pakte ik mijn iMac erbij. Ik heb nog altijd een haat/liefdeverhouding met dat ding omdat ik nog maar zo’n 5% snap van wat hij allemaal kan en hoe het werkt. Maar nee ik zou meegaan met mijn tijd, dus er moet een veel slimmere manier zijn om die adressen uit mijn printer te laten rollen! En ja hoor die was er. Zo blij als een kind kon ik een klein uurtje later worden van de printjes met adressen die ik uiteindelijk met 1 druk op de knop had gefixt!! En nee daarvoor had ik ook niet de adressen in een wordbestand getikt! Nu nog een velletje etiketten vinden waar de adressen dan weer precies op passen zonder dat je gekke fratsen moet uithalen met een schaar zodat het net lijkt of het toch echt 1 etiketje was en niet twee halve… Dat wordt de volgende uitdaging 🤔. Omdat ik in de ochtend met vriendlief het toevallig over pannenkoeken had, aten we savonds pannenkoeken (het zullen de hormonen zijn 😬). Vriendlief heeft niet echt een talent voor pannenkoeken bakken, en dat is nog zacht uitgedrukt… De laatste keer dat we ons eraan waagden, hoorde ik hem halverwege de eerste pannenkoek in de pan al gefrustreerd roepen “ik bestel wel wat”, terwijl hij in de pan ging roeren alsof het roerei was 🙄. Dus vanavond had ik het zo bedacht dat vriendlief een keukenverbod kreeg opgelegd en ik me zou ontfermen over het bakproces. Ik moet zeggen, de pannenkoeken waren stuk voor stuk prima gelukt! Vriendlief mocht zelfs nog geen druppeltje olie in de pan doen, maar kon zo wel smullen van mijn kookkunsten. Zo had ik toch nog een succesvol dagje in mijn kleine coconnetje. Marietje hield zich aardig koest vandaag, die vond het ook allemaal wel best geloof ik.

Dag 37 – ‘je bent er bijna!’

Vandaag liet het zonnetje zich weer zien, dus konden we weer lekker naar buiten. Wel was het nog wat fris dus besloot ik gympen aan te doen met sokken. Dat bleek best een hele uitdaging, om sokken om mijn voeten te schuiven met mijn buik als een gigantische basketbal ertussen… Dat was nog een voordeel van de warme zomer dit jaar geweest, ik hoefde al die tijd geen sokken aan te doen! Na een heerlijk ontbijtje bij de bakker had vriendlief een afspraak bij de kapper. Ik vertrok richting winkelstraat voor wat inkopen. De ziekenhuiskoffer moet worden ingepakt en ik miste nog wat oma onderbroeken waar het kraamverband in past dat straks onvermijdelijk als een giga luier mijn onderkant zal bedekken… Leuk is anders maar je moet er wat voor over hebben! Terwijl ik door de winkelstraat loop en af en toe toch even heel bewust naar mijn buik moet ademen om voldoende lucht te halen, komt een man me tegemoet gelopen. Alsof ik de marathon aan het lopen was (wat opzich best een goede vergelijking is in dit stadium), keek hij me aan en zei spontaan; ‘nog even, je bent er bijna!’ Ik kreeg er meteen nieuwe energie van, wat een leuke aanmoediging! En hij heeft natuurlijk helemaal gelijk, dit zijn de laatste loodjes.. Weer thuis ging vriendlief hardlopen en ik dook op de bank voor een welverdiende siësta. Zo langzaam lukt het me nu steeds beter om mijn rust te pakken. Na het avondeten besloten we tenslotte de box in elkaar te zetten in de woonkamer. Dat was het laatste meubelstuk dat we voor Marietje nog in elkaar moesten zetten. Na enig gepuzzel bleken er wat schroefjes te missen voor de verhoogde bodem, maar hij stond er tenminste! Samen mijmerden we over hoe binnenkort ons Marietje lekker in de box kan liggen. Voorlopig neemt ze nog volledig beslag op mijn buik, waarbij ze af en toe flink aan het gymnastieken is!

Dag 36 – buik als bakoventje

Het wachten is nu op het moment dat mijn (buik)oventje ‘PING’ zegt en Marietje eruit mag. Om dat proces wat te stimuleren ben ik vandaag maar eens een hele dag binnen gebleven. Volgens de laatste bakinstructies schijnen temperatuurswisselingen namelijk een negatieve invloed te hebben op het proces van rijzen (zie foto met instructies). Met het voorspelde slechte weer vandaag en steeds weer die regen- en onweersbuien leek het me verstandig om lekker warm binnen te blijven 😇. Lekker gerommeld in het kinderkamertje, kledingkast nog eens geordend, nog wat kleertjes en dekentjes gewassen. Aan het eind van de dag leek mijn buik net een boksbal, dat gaat dus de goede kant op! Dus voor iedereen die klaagde over dat warme weer van vorige maand; ik ben het levende bewijs dat die hoge temperaturen alleen maar gunstig zijn voor de groei van Marietje 🤗.

Dag 35 – Marietje is ViBi!

ViBi = Vast in Bekkeningang 🎉 Dus ons dametje ligt er al klaar voor.. Nu wij nog.. ! Daarvoor waren we vanochtend samen naar het ziekenhuis gegaan, waar we voorlichting kregen over de bevalling en waar dus ook nog even gecheckt werd hoe het met ons Marietje ervoor staat. Marietje slaagde glansrijk voor alle testjes, is zelfs al lichtelijk ingedaald, mijn bloeddruk en ijzergehalte bleken ook helemaal in orde te zijn. Hierna volgde de test voor haar ouders; hoe klaar zijn wíj voor de bevalling… De verpleegkundige die de voorlichting gaf beantwoordde geduldig al onze vragen en gaf ons de nodige informatie, tussendoor proefde ze aan onze reacties in hoeverre wij qua voorbereiding geslaagd zijn. Haar conclusie was met veel complimenten dat we er heel goed nuchter in staan, wat een geruststellende gedachte is. Alle scenario’s zijn mogelijk, een badbevalling lijkt me nu wenselijk maar wellicht denk ik daar op het moment zelf weer heel anders over, geen enkele bevalling is hetzelfde en er bestaat niet zoiets als een ‘normale bevalling’. Uiteindelijk kun je het dus allemaal niet plannen en misschien is dat maar goed ook. Pijn zal het sowieso doen, ik zal zelf een manier moeten vinden om daarmee om te gaan. Qua verhalen ken ik ze inmiddels van turbo- tot horrorbevalling en alles er tussenin. Het wil allemaal niks zeggen. Wel heb ik de wens neergelegd dat, mocht er een risico voor die kleine bestaan, ik niet wil dat er eerst nog vanalles geprobeerd wordt en er te laat voor een spoedkeizersnee gekozen moet worden omdat er gevaar dreigt voor het kindje of voor mij. Verder gaan we het allemaal zien en laten we het over ons heen komen. We hebben in elk geval vertrouwen in de kunde van het ziekenhuis, en weten nu precies wanneer we letterlijk aan de bel mogen trekken. Eenmaal thuis was het wiegje aan de beurt; het project wieg-aan-bed-bevestigen was begonnen. Iets met een band en gespen die in de pootjes van het wiegje geschroefd moesten worden, vriendlief ging lekker aan de klus. Ik ontfermde me vast over de vluchtkoffer en deed nog wat wasjes. In de middag kreeg Marietje bezoek van Ome Maurice, die na een korte inspectie in ons huis zijn goedkeuring kon overdragen aan ons. We zijn daarna nog even de stad in geweest, vriendlief en ik hadden een belangrijke afspraak bij de gemeente namelijk erkennen van de ongeboren vrucht. Dat klinkt allemaal heel officieel maar duurde twee minuutjes en was dus zo gepiept. Het bezoek van ome Maurice hebben we vervolgens afgesloten met een heerlijk Italiaans dinertje. Eenmaal weer thuis gingen de voetjes omhoog (toch weer teveel gelopen vandaag…) en kon Marietje eindelijk even uitrusten. Ik voel haar nu heel duidelijk en merk dat mijn buik nu steeds prominenter aanwezig is, wat zowel Marietje als mij beperkt in bewegingsruimte… Zo kan ik me zomaar voorstellen dat deze laatste weekjes nog weleens pittig kunnen worden…

Dag 34 – Turbobevalling en spannende les

Vanochtend les 5, de éénnalaatste les van de zwangerschapscursus. Volgende week mag ook vriendlief mee en dan zijn we er écht helemaal klaar voor. In de tussentijd nog een vluchtkoffer klaarmaken, nog de laatste dingetjes in huis halen en het wiegje aan ons bed vastmaken. Nee, nu ik er zo over nadenk mag Marietje nog wel een paar weekjes blijven zitten! Gelukkig zit ze nog vrij hoog in mijn buik dus hoef ik me geen zorgen te maken dat ik onderweg naar de zwangerschapscursus op de fiets ineens weeën zou krijgen ofzo. Ik zeg maar wat… laat dat nou precies zijn wat een medecursist vanochtend dus wél overkwam!! Voor ik vertrok meldde zich nog een ander meisje dat ze niet zou komen omdat ze thuis weeën had. Dat was dan nummer twee na de vorige die afgelopen zondag plots was bevallen! Nummer drie volgde dus bij aankomst, ze dacht nog dat het maar oefenweeën zouden zijn toen ze op de fiets was, maar niets bleek minder waar. Het is haar tweede zwangerschap, nu gaan die over het algemeen vaak vlotter dan de eerste. Maar dat ze drie uur later al haar dochter in haar handen zou hebben, had op dat moment nog niemand gedacht! Wat een turbobevalling!! Ze sloeg de les over en liet zich ophalen door haar vriend. Amper drie uur later was die kleine van haar er dus al!! Zo’n bevalling willen we allemaal wel… Van nummer twee hebben we nog niets gehoord dus dat blijft nog even spannend. De les zelf bleek ook best spannend met al die vervroegde bevallingen ineens, daar bovenop kreeg de cursusleidster zelf ook nog eens slecht nieuws. Ze werd tijdens de les gebeld door haar zoon, die vertelde dat haar man ineens in het ziekenhuis was opgenomen met een lichte tia… Het ging gelukkig goed met hem maar dat was natuurlijk flink schrikken. Ze wilde onze les eerst nog afmaken, maar we hebben haar naar het ziekenhuis gestuurd en sloten zelf onze les af met een welverdiend kopje koffie. Zo zie je maar, je kan je nog zo goed voorbereiden op de perfecte of ideale bevalling, maar uiteindelijk weet je toch nooit hoe het loopt in het leven, het blijft één grote verrassing en je zal moeten vertrouwen op je lijf… Ik stelde me zo voor dat het vluchtkoffertje van degene met de turbobevalling vanochtend nog staat te zwaaien bij de voordeur terwijl zij dus al bevallen is inmiddels.. De rest van de dag ben ik maar eens begonnen met het maken van een lijstje wat er nog moet gebeuren voor ons Marietje zich aandient. Ik tikte een mooie design luieremmer op de kop via marktplaats en ging maar eens kijken wat ik nog nodig had van de Prenatal, daar was ik deze hele zwangerschap nog niet 1 keer binnengeweest. Voor kleine dingen als een badthermometer was dat toch een nuttig uitje. Verder kon ik concluderen dat ik de meeste aankopen nu toch wel gedaan heb, wat bijna jammer voelt. In huis moet er nog wel een en ander nog gebeuren aan opruim- en schoonmaakwerkzaamheden. Helaas ben ik niet zo’n huismus dus stel ik dat steeds uit tot het de hoogste prioriteit krijgt.. Iets zegt me dat dat niet lang meer duurt 😬

Dag 33 – zwabberbenen en Just Meet in Leiden

Vandaag lekker dagje vrij samen met vriendlief. Van alle plannetjes die we hadden voor dit vrije dagje kwam uiteindelijk vrij weinig terecht. Wat wel lukte was uitslapen, waarna we met lichte tegenzin aan de dag begonnen. Mijn benen voelden aan als pudding, ook in de nacht had ik last gehad van vermoeide benen. Blijkbaar was gisteren toch een iets te intensief dagje geweest, ik had stiekem toch flink wat gelopen door de binnenstad van Den Bosch. Marietje mocht dan wel een ijsje van me, maar ik vond dat ik dan wel de nodige beweging als compensatie moest inzetten dus liep ik twee kilometer van het station naar mijn zus. Die wandeling is me toch duur komen te staan, zo merkte ik dus vandaag. Ik was letterlijk niet vooruit te branden. Toch zijn we even naar buiten gegaan, heerlijk ontbeten buiten de deur en daarna nog even een fourniturezaak opgezocht op de Albert Cuyp voor wat spulletjes voor de gordijnen en om een manier te vinden hoe we het wiegje aan ons bed kunnen bevestigen. De tram bood een fijne uitkomst voor mijn zwabberbenen zodat ik niet zoveel hoefde te lopen. En hoewel ik echt niet snel ging, werd ik zwaar geïrriteerd van het geslenter van menig toerist voor mijn neus, toen we eenmaal op de markt waren gearriveerd. Eenmaal bij Jan de Kleine Vakman vonden we precies wat we nodig hadden zodat we ons al snel weer richting huis konden bewegen. De drukte van de stad was me vandaag even iets te benauwd, net als het weer trouwens. Weer thuis trakteerde ik mezelf op een siësta op de bank, waarna ik op weg ging naar Leiden. Daar had ik vanavond afgesproken met een vriendin, we gingen uit eten. Na het fiasco van de NS gisteren liet ik de trein maar even links liggen en ging ik op pad met de auto. In Leiden parkeerde ik de auto aan een gracht, niet mijn hobby want ik ben altijd bang dat ik of de auto (of allebei) in het water beland. Gelukkig ging dat goed en was het daarna alleen even zoeken naar de parkeermeter die zich heel gemeen achter een boom had verstopt. Precies op tijd (dacht ik) stond ik voor het restaurant te wachten toen ik door het personeel naar binnen werd geroepen; blijkbaar trok mijn buik nogal de aandacht want ze wist me te vertellen dat mijn vriendin al binnen was en ik vast de zwangere persoon was op wie ze aan het wachten was 😬🤗. Just Meet heeft een waardering van 9,3 op IENS en is een echte aanrader voor wie van vlees(biefstuk!!) houdt. Zelfs nu ik zwanger ben konden ze me verrassen met een heerlijk menu, aangepast op de restricties van het zwanger-zijn op culinair gebied. Onder het genot van dit heerlijke maaltje vloog de tijd voorbij, waarna we afscheid namen met de wetenschap dat de volgende keer dat we elkaar zien, Marietje geboren zal zijn. Wat een gek idee!