MommyLifeAmsterdam

Vandaag hebben we even een bezoekje gebracht aan de ouders en broers van vriendlief. Een van zijn broers was jarig, dat feestje wilde Lilly-Sofie niet missen! Ik had gehoopt op een ander soort feestje in het ziekenhuis, helaas was daar nog geen reden voor. Wel bereikte ik vandaag weer een volgende mijlpaal; dit was officieel de dag dat ik niet meer zelf mijn schoenen aan kreeg en dus vriendlief mij moest helpen aankleden…

Sja, daar zit ik dan, op het wachtbankje.. Vanaf nu is het onbekend terrein; de vorige keer werd ik verrast met gebroken vliezen op deze dag, en wist ik ongeveer dat er in de komende dagen iets zou gebeuren. Ik was tot die dag niet eens echt bezig geweest met een aankomende bevalling in mijn hoofd. Dit in tegenstelling tot vriendlief die de dag ervoor ineens giga last kreeg van nesteldrang; niet voor niks bleek de volgende ochtend dus.. Misschien moet ik dus gewoon weer wachten tot hij de koelkast uit gaat soppen, of de diepvriezer gaat ontdooien (dat is eigenlijk dringender nodig als ik toch een suggestie mag doen) en tot die tijd de hele aanstaande bevalling uit mijn hoofd zetten en gewoon van de bank af komen. Vanmiddag ben ik in elk geval lekker even naar buiten geweest en heb ik een rondje gewandeld, terwijl Lilly-Sofie zich vermaakte in een paar speeltuintjes. Afgesloten met een taartje in een cafeetje, zo valt het best vol te houden. Het lopen ging ook weer een stuk soepeler dan een paar dagen terug gelukkig, toch goed om in beweging te blijven. Ik ben allang blij dat ik geen last heb van mijn rug of bekken (meteen afgeklopt!!). De vermoeidheid slaat nu wel meer toe, het voelt ook wel fijn om daar gewoon aan toe te kunnen geven nu het nog kan. Dus ik zeg welterusten iedereen!

Dat binnenzitten beviel me gisteren wel. Vandaag heb ik dat dus nog maar een dagje volgehouden. Vriendlief was zo lief om ons meisje naar de opvang te brengen, voor hij naar zijn werk ging. Zo kon ik nog even mijn rust pakken. De nachten zijn namelijk nogal een uitdaging aan het worden. Om het even uit te tekenen; dan lig je met je sumopak aan in je bed te knuffelen met de krokoworm, waarbij je om de paar uur op je andere zij gaat liggen als een soort worst die op de barbecue ligt te braden. De krokoworm refereert in dit geval aan een lang zwangerschapskussen, een soort lange drol waar je mee ligt te knuffelen om je benen wat te ontlasten. Lilly-Sofie noemt een drol namelijk een ‘krokoworm’. Haar sport is het de laatste tijd om een zo lang mogelijke ‘krokoworm’ in de wc te droppen 😅 De benaming komt volgens mij bij Peppa Big vandaan. Ik kan het helaas niet meer checken want inmiddels is Beertje Bruin haar favoriet op de iPad. Ik kijk nu al uit naar haar volgende favoriet 🥴… Vandaag kwam oma (mijn moeder) langs met alle gewassen babykleertjes, dekentjes, lakentjes etc, om gezellig samen in te ruimen. Het wiegje is opgemaakt en de commode ingeruimd, ze kan nu echt komen! Daarna haalde ze Lilly-Sofie op van de opvang en konden we samen nog even haar verjaardag vieren met een taartje. Dat had ik ons peutertje beloofd, nadat ze nogal beteuterd was dat ze gisteren niet naar oma’s feestje kon. Gezellig kletsend met oma kwam ze thuis en genoot van haar taartje. Met nog wat cadeautjes was het feestje compleet, waarna oma weer vertrok. Lilly-Sofie ging papa vervolgens helpen met koken, dat is sinds kort weer iets nieuws. Opeten doet ze het nog niet, maar ze vindt het superleuk om ons te helpen met koken. Mijn buik is de hele dag al wat hard en gespannen merk ik, fysiek is het dit keer echt zwaarder dan toen ik zwanger was van Lilly-Sofie. Toen werd ik met 38 weken zwangerschap overvallen door gebroken vliezen, zat ik met mijn hoofd nog helemaal niet bij bevallen en voelde me nog super fit. Dit keer is dat heel anders; sinds een dag of drie voelt het of ik rondloop in een sumoworstelpak, en er dus ook in slaap, tel ik de dagen af tot er iets van een bevalling in aantocht is, terwijl ik morgen pas 38 weken zwanger ben. Kennelijk zorgt dat voor wat spanning in huis die Lilly-Sofie oppikt, zo moest ze vanavond vanuit het niks gewoon even huilen. Zij ziet natuurlijk ook dat we ons voorbereiden op de komst van haar zusje en we nemen haar er ook zoveel mogelijk in mee, dat is dan voor zo’n peuter toch best spannend allemaal… hopelijk mag het sumopak snel uit en kunnen we gaan genieten van het kleine hummeltje dat al zo lang in mijn buik woont!!

‘Mama, ik moet plassen!’ En dat keer 1125. Kijk, maar dan heb je wel de hele dag een droge broek! Niet dat dat scheelde met wassen vandaag, want de wasmachine heeft alsnog de hele dag gedraaid. Je moet wat, als je besloten hebt de hele dag thuis te blijven! Jaja mensen het is gelukt, ondanks het mooie weer vandaag ben ik dus de hele dag binnen gebleven💪. Lilly-Sofie hield me gezelschap en nam zelf ook een relaxdag, lekker samen chillen op de bank. Ik twijfelde nog even om naar Den Bosch te rijden voor de verjaardag van mijn moeder, maar besloot toch mijn rust te pakken. Behalve de wc bezoekjes en de was die aandacht vroeg, heb ik me zo min mogelijk bewogen. Tijdens de middagslaap van Lilly-Sofie heb ik nog een kraamcadeautje geregeld voor haar, een badpop zodat ze straks lekker mee kan moederen. Ze kan niet wachten om straks grote zus te zijn, en is er helemaal klaar voor.

De dag begon vroeg, met de schoonmaakster op de stoep. Waar ze normaliter vaak wat later komt, was ze vanochtend stipt op tijd. (Vaak zitten we na wat gehaast in de ochtend aangekleed en wel aan het ontbijt wanneer ze zou moeten komen, en dan blijkt ze toch later te komen, je kent dat wel. Precies wanneer je dan denkt nou kom maar een uurtje later en je denkt dat op tijd aan te geven, staat ze ineens al voor de deur. Iets met Murphy’s wet geloof ik…) Lilly-Sofie schoot in een uitsloofbui waarbij ze zichzelf persé wilde aankleden, wat resulteerde in een driftbui want dat hemd wilde maar niet over haar hoofd en haar ene arm ging er maar niet in, maar no way dat mijn mama mij mag helpen, want ik kan het zelf!! Na deze gezellige aankleedshow ging ze met papa naar de dansles. Ik kon even in alle rust douchen terwijl de rest van het huis grondig onder handen genomen werd. Zo grondig, dat de schoonmaakster op een gegeven moment liet zien dat de dweil was gebroken! Naja, dan heeft ze er in elk geval goed gebruik van gemaakt… Even later kwam de gordijnenman om de bestelde gordijnen in te meten. Met een handig laser apparaat waren de maten zo gemeten en zo bleek dat een snel klusje. Ik voelde me ineens heel ouderwets met onze meetlatten in huis! In de middag stond er een bezoek aan de Ikea op de planning. Om niet helemaal vals te spelen (ik zou immers alleen nog de bank af komen om een terrasje te pakken) gingen we er eerst even wat eten en drinken in het restaurant dat godzijdank weer open was. Lilly-Sofie was de avond hiervoor voor de zoveelste keer van haar Nomi kinderstoel gedonderd bij het afstappen, dus moest er nú een nieuwe kinderstoel komen, gewoon een houten waar ze veilig op en af kan komen. Destijds leek de Nomi kinderstoel een heel goede aanschaf, het zou de opvolger van de welbekende Stokke stoel zijn, beter ontwikkeld, door dezelfde ontwerper, blablabla. Puntje bij paaltje blijkt de stoel, in elk geval in onze ervaring, voor een peuter die alles zelf wil doen onvoldoende stabiel te zijn. We gaan hem weer ombouwen naar de babyversie, zodat hij haar zusje van dienst kan zijn. Enfin, moesten we dus even naar de Ikea. De IK- En Anderen winkel; geloof me, hoogzwanger door de Ikea lopen is geen pretje. Niet alleen omdat ik me inmiddels nog maar in standje schildpad kan voortbewegen, maar vooral vanwege alle geluiden om me heen. Ik irriteerde me werkelijk aan ieder geluidje dat ik hoorde plus het gedrag van sommige mensen erbij. Leuk dat het restaurant weer mensen mag ontvangen maar drop die kinderen alsjeblieft zsm weer in dat heerlijke Smalland!! Wat een herrie. Gelukkig had ik door dat het vooral mijn irritatie was en kon ik er daardoor eigenlijk ook tegelijkertijd wel om lachen. Maar was ik ook heel blij om weer lekker thuis te zijn! De bank was meteen weer mijn beste vriend, heerlijk om even mijn ogen dicht te doen. Lilly-Sofie vond het allemaal wel best, ze heeft niks meegekregen van het hele Ikea avontuur want ze lag de hele middag in de buggy in dromenland. In de auto naar huis vroeg ze of we de kinderstoel al gekocht hadden. Toen ik dat bevestigde vroeg ze verontwaardigd ‘waar was ik dan?!’ Sja meis, jij lag lekker te slapen! Hmm, hoe laat was het dan eigenlijk, wilde ze weten?! 😅 wijsneus is ze. Uiteindelijk is het to do lijstje nog afgewerkt, thuis hebben we nog verder opgeruimd, de wieg bekleed, en de vluchtkoffer staat alvast klaar (inhoudsloos, dat wel, maar het idee is er). Nu ik me alleen nog op standje schildpad kan voortbewegen, werd het hoog tijd voor weer eens een buikfoto… daarop lijkt mijn dikke buik toch ineens een verdieping gezakt. Of ligt het aan mij…

Afgelopen nacht hebben ze me flink wakker gehouden. Samen met een harde buik was het zoeken naar een houding waar ik geen last had van rusteloze benen. Gelukkig kon ik vanochtend mijn rust pakken en heb ik alsnog heerlijk uitgeslapen nadat vriendlief en ons peutertje de deur uit waren. In de middag werd ik uitgerust wakker, toen de deurbel ging. Mijn nieuwe jas is binnen! Later op de dag toen ik Lilly-Sofie ging ophalen van de opvang, zag ze mijn nieuwe jas. ‘Mama wat heb je? Een nieuwe jas?’ Ja! ‘Waarom?’ Euh ja, omdat die andere jas nu te koud wordt.. ‘Maar waarom?’ Toch knap hoe zo’n peutertje precies de vinger op de zere plek weet te leggen. Alsof ze wilde zeggen, je hebt toch genoeg jassen, hoezo heb je nu nog een jas gekocht! Wijsneus 😠 Ik ben anders heel blij met mijn nieuwe warme zwangerschapsjas waar mijn buik nu in past en waarmee ik straks na de geboorte met een draagzak kan lopen!

Met de nieuwe jas die geleverd was, werd de rusteloosheid in mijn hoofd gevoed, nu wilde ik toch wel graag naar buiten! Even mijn nieuwe jas uittesten, een outletwinkel opzoeken en mijn fiets ophalen. Een geboortepakje en een winterjas voor Lilly-Sofie stonden nog op mijn lijstje. Ook stond mijn fiets nog bij mijn werk, daar was ik dan toch al in de buurt. Het uitje slaagde echter maar half. Een echt geboortepakje zoals ik in mijn hoofd had, vond ik niet, de winterjas ook niet, en de weg naar mijn fiets bleek toch iets verder dan ik aankon. Dus maar weer naar huis, onderweg Lilly-Sofie ophalen om daarna net op tijd thuis te zijn voor de levering van Picnic, de boodschappenservice. Na mijn laatste fiasco in de supermarkt (iets met een pot tomatensaus dat kapotviel op de grond) zweer ik bij deze bezorgdienst. Ze komen je boodschappen tot in de keuken afleveren, wat best praktisch is als je op 3 hoog woont en 9 maanden zwanger bent. Eenmaal op de bank geploft besluit ik dat dit mijn laatste stuiptrekking was tot de bevalling. De enige reden waarom ik nu nog de voordeur uit mag, is hooguit om een terrasje te pakken en dan weer naar huis. Dankzij vriendlief kan dit vanaf morgen gewoon weer met de fiets! 🥳

Ergens is de verloftijd een vloek voor mij. Ik zal het maar eerlijk bekennen. Ik word dan een lastige heks met een gigantisch gat in haar hand. Zo bestelde ik gisteren in een opwelling nieuwe gordijnen voor de slaapkamer van Lilly-Sofie, terwijl daar al hele mooie gordijnen hangen en niet zij, maar wij in onze eigen slaapkamer gordijnen nodig hebben. Totaal onlogisch dus en overbodig. Dat liet vriendlief me gelukkig op tijd realiseren, waarna ik de aankoop vandaag weer wijselijk heb teruggedraaid. Heel eerlijk begon dit al voor mijn verlof, zo staat er ineens een nieuwe box in de woonkamer terwijl we nog een prima box op zolder hebben staan.. Uiteraard kan ik mijn hormonen dan de schuld geven. Vervolgens stuurde ik vanochtend nog even een mail naar de voorzitter van de VVE met wat kritische noten n.a.v. de laatste vergadering. Gelukkig werd ik de rest van de dag omringd door mijn moeder en vriendlief, zodat verdere gekke sprongen geen kans kregen. Lilly-Sofie ging zonder luier naar de opvang, met vijf onderbroekjes als reserve voorraadje, waarna we haar kamertje onder handen namen. Op de muren hebben we al danseresjesbehang laten ophangen, nu moest de styling van de grote meidenkamer nog even worden afgemaakt. Ook stond een verantwoord bezoek aan een “gordijnenboer” op de planning, voor de gordijnen in onze slaapkamer. We wonen in een oud huis, waar de muren niet goed geïsoleerd zijn. Met een baby’tje op komst die bij ons op de slaapkamer komt, wordt het daarom de hoogste tijd voor de juiste vitrage. Nadat we de gordijnen hadden gevonden en besteld, reden we nog even door naar een babyzaak om de laatste dingetjes in de outlet te scoren. Daar heb ik mezelf dan toch nog weten te verwennen met een heerlijke kitscherige luiertas, die ook nog eens 90% was afgeprijsd. Zo blij als ik was met mijn luiertas, zo enthousiast reageerde ons meisje bij thuiskomst op haar nieuwe kamer. ‘Mama kijk een grote meidenkamer!’ Dat ze echt een grote meid wordt bewees ze trouwens door bij het ophalen van de opvang nog dezelfde kleren aan te hebben als hoe ze in de ochtend was binnengekomen. Dit tot mijn grote verbazing, een draakje is het ook! Thuis hadden we gisteren nog een hele verkleedpartij en op de opvang lukt het haar wel om de hele dag droog te blijven!

Buiten zou het de hele dag regenen, dus een dagje binnenblijven is dan geen straf. Lekker droog, zou je denken. Toch bleek het later ook binnenshuis een vrij natte dag te worden… Nu de luiers van Lilly-Sofie bijna op waren en ik nu toch met verlof ben, en we de hele dag thuis waren vandaag, leek het me het ideale moment om ook thuis de zindelijkheidstraining eens een boost te geven.. Op de opvang is ze hier al een aantal weken redelijk succesvol mee bezig, maar thuis is het gemak van de luier nog te groot om uit zichzelf de stap te zetten voortaan geen luier meer om te doen. Na een vergelijkbare woede-uitbarsting met die van de vorige dag over de vlechtjes, legde ze zich erbij neer en leek het in eerste instantie een veelbelovende droge dag te worden. Toch bleek het nogal een opgave voor haar, en draaide de wasmachine overuren om de broekplasjes weg te werken. Ze voelt het prima aan wanneer ze moet, maar vindt het om de een of andere reden niet leuk om die pot op te klimmen. Eenmaal op de wc gaat het prima, en een sticker plakken als het is gelukt, is ook best leuk, maar echt gevoelig is ze daar niet voor. Maar de aanhouder wint, we houden gewoon nog even vol! Betekende wel dat ik vandaag dus mijn handen vol had aan die eigenwijze peuter. Oma kwam vandaag een dagje meehelpen om alle babykleertjes uit te zoeken en mee te nemen om te wassen. Net als bij de geboorte van Lilly-Sofie, werd daarbij wederom bevestigd dat ik genoeg kleertjes bezit om een heel elftal aan babymeisjes aan te kleden.. Oma gaat dat de komende dagen in haar turbo machine wassen, zodat de kleine spruit niks tekort hoeft te komen. Moet ze natuurlijk nog wel even blijven zitten!

Gisteren hadden we het flink te stellen met ons meisje, die na alle logeerpartijtjes (eerst bij oma en nu met haar nichtje in huis) even helemaal van de kaart was. De hele dag sjagrijnig, een aantal keer uitmondend in een stevige gilpartij. Ik wil niet in bad, ik wil niet aankleden, ik wil niet eten, ik wil niet die jas aan, et cetera. Gauw naar buiten, dachten we. Met buggy mee want ‘ze zal zo wel omvallen van de slaap’. Ze dirigeerde ons vervolgens van het ene speeltuintje naar het andere, na het derde speeltuintje hielden we het voor gezien en maakten haar duidelijk dat we nu naar huis gaan. Nou, echt niet dus hè. Mevrouw heeft alles bij elkaar staan gillen en schreeuwen. Weglopen en doen alsof we weggingen hielp niet; ze bleef stoïcijns boos kijkend zitten. Dus dan maar optillen en in de bakfiets zetten. Uiteindelijk lukte het vriendlief met zijn engelengeduld (als daar ooit een award voor wordt uitgereikt geef ik hem direct op!) om haar zonder fysiek protest in de bakfiets te zetten. Het alarm ging nog wel af, maar we kregen haar in elk geval mee. Eenmaal thuis kwamen we de buurman tegen, die zijn broer is verloren door corona. Een warme, liefdevolle en geïnteresseerde blik van de doorgaans bulderende boze buurman (je weet wel net als in die strip, buurman bolderman ofzo hoe heet die ook alweer?!) werkte als betovering bij heldere hemel en ineens was ze stil. Ik snapte het wel, het was inderdaad een moment om even stil van te worden. Eenmaal op de derde verdieping waar we ons huis binnen stappen, is ze weer bedaard en hebben we allemaal trek. Het liefst wil ze pannenkoeken maar ik leg uit dat we vanavond pannenkoeken eten, nu kan ze een broodje krijgen. Dat moment rekt ze natuurlijk weer enorm, maar uiteindelijk gaat ze na het eten braaf slapen. Een uurtje later is ze weer wakker, waarbij haar eerste vraag is of haar nichtje ook al wakker is. Die was ook even gaan slapen maar die poging werd al snel gestaakt. Als tiener een middagdutje doen is echt niet cool! Die gedachte won toch van de vermoeidheid. Die avond mocht ze Home Alone 2 afkijken, waarna ze pas laat in bed lag. Dit keer had ik het luchtbed wat aangepast zodat het wel lekker lag en zo kon ieder zijn eigen bed opzoeken. Wel zo fijn! Vanochtend was het pas 8 uur toen we wakker werden, en hebben we heerlijk rustig aan gedaan. De meiden hebben heerlijk samen gechilld, kropen nog even gezellig samen in bed om filmpjes te kijken. De sjagrijnige buien van Lilly-Sofie waren verdwenen en maakten plaats voor gezelligheid en rust in huis. Ook mijn nichtje genoot daarvan, die vandaag wel erg moe was met wallen op haar knieën na al dat late opblijven van de afgelopen dagen. Dus vanavond was het om 20.30u stil in huis met twee slapende kindjes. Het logeerfeestje zit er bijna op, het nichtje wordt morgen opgehaald en wij hebben besloten om daarna lekker thuis te blijven. Normaal gesproken zijn we met kerst en oud en nieuw altijd met onze familie bij elkaar, en liefst nog ergens in het zonnige buitenland. Als dat wegvalt, en je ineens huisarrest hebt, is er toch die drang om bij je familie te zijn. Maar nu we met ons eigen gezinnetje zijn en we merken dat Lilly-Sofie nu in een leeftijd komt dat enige regelmaat toch wel van belang is, besef je dat de prioriteiten even anders zijn. Thuis is het rustpunt, het baken van veiligheid. En voor Lilly-Sofie is dat ons huis, zoals dat voor mij het huis van mijn moeder was. Dus wij vinden nu rust in ons eigen paleisje. En gaan dat paleisje de komende dagen maar eens goed opruimen..